7. Το ιδεολόγημα της ασθένειας

Ένα ιδεολόγημα πάνω στο οποίο στηρίζεται η άσκηση της σύγχρονης επιστημονικής ιατρικής είναι αυτό της ασθένειας.

Η ασθένεια δεν είναι κάτι αντικειμενικό. Η ασθένεια είναι ο τρόπος με τον οποίο ο κάθε διαφορετικός άνθρωπος βιώνει την εκτροπή απ’ την κατάσταση υγείας και ευεξίας. Η κατάσταση της υγείας και της ευεξίας είναι το μέτρο της κανονικότητας που ένας άνθρωπος, αποκλειστικά και μόνο αυτός, βιώνει για τον εαυτό του. Όταν βιώσει μια εμπειρία στο σώμα του διαφορετική απ’ την κατάσταση της κανονικότητάς του, τότε αυτό το διαφορετικό βίωμα τείνουμε σήμερα, λόγω της σύγχρονης Ιατρικής, να το ονομάζουμε ασθένεια.

Έτσι λοιπόν το υποκειμενικό βίωμα τείνει ν’ αντικατασταθεί από μια αντικειμενική κατάσταση. Π.χ. το υποκειμενικό βίωμα είναι πόνος στην μέση. Τον σύγχρονο γιατρό δεν τον ενδιαφέρει ο πόνος του ασθενούς, γιατί δεν τον ενδιαφέρει ο ασθενής, αλλά τον ενδιαφέρει η «αντικειμενική», κατά την γνώμη του γιατρού, αιτία πόνου.

Προσπαθώντας λοιπόν ν’ αντικειμενοποιήσει την αιτία του πόνου, μετέρχεται τις εργαστηριακές εξετάσεις, οι οποίες οδηγούν σ’ αυτό το οποίο από εδώ και στο εξής τόσο ο γιατρός, όσο και ο ασθενής, θα ονομάζουν την ασθένεια του ασθενούς ο οποίος προσήλθε με πόνο στην μέση και διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας.

Έτσι λοιπόν ο ασθενής παύει να έχει πόνο στην μέση και έχει πια σκλήρυνση κατά πλάκας. Αυτή η μετάβαση απ’ το υποκειμενικό βίωμα στο αντικειμενικό εύρημα είναι αβάσιμη, αυθαίρετη και απολυταρχική. Νοητικά δεν στέκει. Πραγματικό είναι το γεγονός ότι ένας άνθρωπος πονάει στην μέση και αναζητάει βοήθεια για να μην πονάει. Αυτή είναι η αρχή της ιατρικής πράξης και θεραπείας. Ο άνθρωπος, ο ασθενής, ο πάσχων αυτή είναι η πρώτη και βασική αλήθεια της Ιατρικής. Όποιος επιτρέπει στον εαυτό του να ξεχνά τον άνθρωπο και να ασχολείται με ιδεολογήματα, βρίσκεται σε λάθος δρόμο ως προς την Ιατρική.

Στην κλινική πράξη αγαπητοί συνάδελφοι γιατροί, υπάρχουν μόνο ασθενείς τους οποίους τους ξεχνάτε για ν’ ασχολείστε με ασθένειες. Επειδή βλέπουμε το λάθος όλης αυτής της διαδικασίας το επισημαίνουμε και νομίζω ότι οφείλετε να το λάβετε υπ’ όψιν σας. Υπάρχουν ασθενείς, όχι ασθένειες.

Αν παρατηρήσουμε το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής στους ασθενείς, θα δούμε ότι συνήθως το να προσάψουν σ’ έναν άνθρωπο μια ασθένεια τον καταβάλλει ψυχολογικά. Υποσκάπτει από ψυχολογικής και συναισθηματικής πλευράς την άμυνα του οργανισμού του και τον καθιστά πιο ευάλωτο.

Βλέπουμε δε συχνά ασθενείς να καταλήγουν όχι απ’ το βάρος της πραγματικής τους κατάστασης, αλλά απ’ το βάρος της ψυχολογικής ήττας λόγω της ασθένειας που τους απέδωσαν οι γιατροί. Βλέπουμε επίσης άλλους ασθενείς να τους ωφελεί αυτή η διαδικασία, να τους αφυπνίζει και να τους βοηθά να θεραπευθούν. Το γεγονός ότι υπάρχουν και αυτοί οι ασθενείς δεν δικαιολογεί την χρήση ενός λάθος δρόμου.

Ανακεφαλαιώνοντας, λοιπόν, επισημαίνουμε ότι η έννοια της ασθένειας δεν υφίσταται ως κάτι πραγματικό και αντικειμενικό, το μόνο που υπάρχει είναι ο ασθενής μας που θέλουμε να τον βοηθήσουμε.

8. Η αλόγιστη χρήση των χημικών φαρμάκων και η σύνδεση με την φαρμακοβιομηχανία

Η σύγχρονη Ιατρική πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων την Παραδοσιακή Ιατρική του κάθε τόπου. Τα βότανα που ο κάθε τόπος πάνω στην γη προσφέρει, για κάθε νοσηρή κατάσταση που βιώνει ο άνθρωπος τα διέγραψε και την διατροφή που για όλα τα αρχαία ιατρικά συστήματα αποτελεί την βάση της υγείας και της ευεξίας του ανθρώπου, την απαξίωσε και αυτήν. Στα πλαίσια της αλαζονείας, της υπεροψίας και της περιφρόνησης κάθε αρχαίας γνώσης.

Στερημένη λοιπόν η σύγχρονη Ιατρική από κάθε αρχαία γνώση που φθάνει στο σήμερα μέσω της παράδοσης του κάθε τόπου, αναγκάστηκε στα πλαίσια της αναζήτησης νέων θεραπευτικών εργαλείων να καταφύγει στα χημικά φάρμακα. Η χρήση των χημικών φαρμάκων ως θεραπευτικών εργαλείων δυστυχώς είναι μια διαδικασία επισφαλής και εκτός του φυσικού δρόμου.

Τα χημικά φάρμακα είναι επισφαλή γιατί αγνοούμε τόσο την βραχυπρόθεσμη όσο και την μακροπρόθεσμη επίδρασή τους στο ανθρώπινο σώμα. Η χρήση τους είναι εκτός του φυσικού δρόμου, γιατί παράγονται μέσα σε χημικά εργαστήρια και εργοστάσια από αμφίβολες πρώτες ύλες (συνήθως πετρέλαιο-αρωματικούς υδρογονάνθρακες) και όχι μέσα στην φύση όπως τα βότανα.

Επίσης η δράση τους είναι πολλές φορές απρόβλεπτη και ιδιαίτερα νοσογόνα έως και θανατηφόρα για τον άνθρωπο.

Δυστυχώς η σύγχρονη φαρμακοβιομηχανία, λόγω των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που διακυβεύονται, έχει εγκλωβίσει την σύγχρονη Ιατρική σ’ έναν σφιχτό και περιοριστικό εναγκαλισμό. Τόσο η Πανεπιστημιακή εκπαίδευση των σύγχρονων γιατρών, όσο και η καθ’ ημέρα κλινική τους πράξη, βρίσκονται κάτω απ’ τον απόλυτο έλεγχο της φαρμακοβιομηχανίας.

Η υπεροψία λοιπόν ότι τα ξέρουμε όλα και οπωσδήποτε έχουμε καλύτερη ιατρική απ’ τους προγόνους μας, μαζί με την αλόγιστη, άστοχη και ανεύθυνη χρήση των χημικών φαρμάκων, έχουν οδηγήσει την σύγχρονη ιατρική σε μια κατάσταση αδιεξόδου και παρακμής.

Η λύση σ’ αυτό το αδιέξοδο είναι η επάνοδος στον φυσικό και αρχαίο δρόμο της χρήσης βοτάνων και ως προς τα χημικά φάρμακα η διατήρηση εκείνων που είναι πραγματικά απαραίτητα και ωφελούν την ανθρώπινη φύση.

Ως προς την χημική φαρμακοβιομηχανία οφείλει ν΄αντιληφθεί ότι το προϊόν που λέγεται χημικό φάρμακο έφθασε στα όρια του, και μπορούμε να το αντικαταστήσουμε με βότανα ή φυσικά παράγωγα των βοτάνων. Δεν μπορούμε να στηρίζουμε ένα προϊόν το οποίο όταν ο άνθρωπος το βάζει μέσα στο σώμα του, μπορεί ακόμα και να τον σκοτώσει.

9. Η αλόγιστη εφαρμογή πλήθους χειρουργικών επεμβάσεων

Όταν οι φοιτητές Ιατρικής διδάσκονται το μάθημα της Ανατομίας, εισπράττουν μια πολύ υποτιμητική αίσθηση για το ανθρώπινο σώμα. Το ανθρώπινο σώμα στα εργαστήρια της Ανατομίας χάνει την Ιερότητα του, γίνεται ένα μπλαβί κουφάρι μέσα σε φορμόλες και άλλα χημικά συντήρησης πτωμάτων.

Σ’ αυτό το ανθρώπινο σώμα λοιπόν, χωρίς κανένα σεβασμό οι σύγχρονοι γιατροί εφαρμόζουν πλήθος χειρουργικών επεμβάσεων. Κόβουν, αφαιρούν, αντικαθιστούν, ματαιώνουν, επεμβαίνουν ασύστολα σ’ ένα ανθρώπινο σώμα που είναι βέβαιο πως δεν ξέρουμε πως θ’ αντιδράσει αν θα του αφαιρέσουμε τον θυροειδή, την μήτρα, την χοληδόχο κύστη, κ.α. ή αν θα του προσθέσουμε μια μεταλλική άρθρωση ή έναν απινιδωτή.

Επειδή όμως οι σύγχρονοι γιατροί πάλι αλαζονικά πιστεύουν ότι γνωρίζουν πολύ καλά το ανθρώπινο σώμα αφού διδάσκονται αυτή την ανίερη ανατομία, διαθέτουν τόσο καλή τεχνολογία (μαγνητικοί, υπέρηχοι, κλπ.), ταυτόχρονα τεράστια εμπειρία με χιλιάδες χειρουργικές επεμβάσεις στο ενεργητικό τους και το πιο σημαντικό απ‘ όλα μεγάλα οικονομικά οφέλη και ανήθικο πλουτισμό.

Έτσι βλέπουμε τους νέους γιατρούς να διαλέγουν ειδικότητα με βάση εκεί που πάει το χρήμα. Που πάει το χρήμα; Στις χειρουργικές ειδικότητες. Έτσι αυτή την στιγμή το 65% των σύγχρονων γιατρών είναι χειρουργοί. Αυτοί ξέρουν να κάνουν χειρουργικές επεμβάσεις. Όταν ο ασθενής έρθει και τους πει ότι έχει βουλωμένη μύτη θα ψάξουν να βρουν στραβό ρινικό διάφραγμα ή πολύποδες για να τους χειρουργήσουν.

Έτσι λόγου του οικονομικού συμφέροντος και της ιδιοτέλειας προκύπτει ένα πλήθος χειρουργών οι οποίοι για να ζήσουν πρέπει να χειρουργήσουν. Άρα οδηγούμαστε σε μια αύξηση του πλήθους των χειρουργικών επεμβάσεων όχι γιατί το’ χουν ανάγκη οι ασθενείς αλλά γιατί το’ χουν ανάγκη οι γιατροί. Πώς τολμάμε κύριοι να εφαρμόζουμε την ιατρική όταν μας κυβερνά τέτοια ηθική διαφθορά; Την αποκατάσταση που μπορεί να επιφέρει η φύση δεν μπορεί κανένα ανθρώπινο χέρι να την υπερβεί.

10. Η εξωσωματική γονιμοποίηση και τα εμβόλια

Η εξωσωματική γονιμοποίηση και όλη αυτή η εμ’ πάσει περιπτώσει τεχνητή γονιμοποίηση των ανθρώπων είναι άλλο ένα ανοσιούργημα της αλαζονικής και απομακρυσμένης απ’ τα φυσικά πράγματα σύγχρονης ιατρικής στον Δυτικό κόσμο.

Η τεχνητή γονιμοποίηση αυτή, η οποία παρουσιάζεται σαν μοναδική λύση για τα ζευγάρια τα οποία δεν κάνουν παιδιά, έχει ως στόχο βαθμιαία και σταδιακά να εκτρέψει το σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού απ’ την φυσική διαδικασία και μακροπρόθεσμα να θέσει υπό πλήρη έλεγχο το ανθρώπινο γενετικό υλικό. Η πρόθεση του ελέγχου του γενετικού υλικού στον άνθρωπο, είναι κάτι που ήδη συμβαίνει αφού γνωρίζουμε ότι το αντίστοιχο συμβαίνει στα φυτά και στα ζώα που ο άνθρωπος χρησιμοποιεί για να τραφεί.

Έτσι μ’ αυτήν την επιστημονική σύγχρονη Ιατρική βαδίζουμε με μαθηματική ακρίβεια σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος δεν θα συνουσιάζεται πια για να αναπαραχθεί, η συνουσία θα είναι μόνο για απόλαυση και για τα άλλα τα σοβαρά θέματα αναπαραγωγής η ιατρική θα μας προσφέρει τις υπηρεσίες της τεχνητής γονιμοποίησης.

Και όταν βέβαια ο άνθρωπος φτάνει να συζητάει και να συνειδητοποιεί τέτοια θέματα, καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά και ότι ακολουθώντας αυτή την Ιατρική που τόσο έχουμε εξυμνήσει, κινδυνεύουμε να βρεθούμε πολύ άσχημα μπλεγμένοι.

Ότι ισχύει για την εξωσωματική γονιμοποίηση ισχύει και για τα εμβόλια. Αφού μας πιπίλισαν επί δεκαετίες το μυαλό, ότι τα εμβόλια έσωσαν τον άνθρωπο απ’ τις λοιμώδεις ασθένειες και πόσο σημαντικά είναι τα εμβόλια και τα επιτεύγματα της επιστήμης και της Ιατρικής, τώρα με αφορμή τον κορωνοϊό έρχονται να τα επιβάλλουν ως υποχρεωτικά.

Το εμβόλιο είναι ένας αφύσικος τρόπος για την ανάπτυξη ανοσίας, ως εκ τούτου εν δυνάμει επικίνδυνος. Έπειτα έχει αποδειχθεί ότι πολλά εμβόλια προκαλούν σοβαρές παρενέργειες ως και θανάτους. Γιατί επιμένουν τόσο σ’ αυτά; Γιατί η σύγχρονη Ιατρική και οι γιατροί που την υπηρετούν δεν βλέπουν την ζημιά που αυτά προκαλούν στον πληθυσμό; Γιατί επιμένουν τόσο πολύ να τα καταστήσουν υποχρεωτικά;

Η Προτεινόμενη λύση

Τι πρέπει να γίνει; Να δεχτούν οι σύγχρονοι γιατροί ότι μπορεί να μην τα γνωρίζουν όλα για το ανθρώπινο σώμα και την ανθρώπινη φύση.

Να δεχτούν επίσης ότι υπάρχει η Παραδοσιακή λαϊκή Ιατρική του κάθε τόπου, η οποία είναι μια ανεξάντλητη πηγή γνώσης για το ανθρώπινο σώμα. Η Παραδοσιακή Ελληνική λαϊκή Ιατρική ξεκινάει απ’ τον Ιπποκράτη και πολλά απ’ τα γιατροσόφια των απλών ανθρώπων είναι απευθείας κληρονομιά του Ιπποκράτη και των επιγόνων του.

Πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας αυτή την Ιατρική, την παραδοσιακή Ελληνική Ιατρική, την λαϊκή Ιατρική του τόπου μας. Μέσα σ’ αυτήν την απλή λαϊκή Ιατρική υπάρχει βαθιά γνώση για την ανθρώπινη φύση. Αυτή την γνώση πρέπει να την αναγνωρίσουμε, να δεχτούμε ότι μπορεί να σταθεί ισότιμα δίπλα στην σύγχρονη Ιατρική και να την αναζωογονήσει.

Πρέπει να την καταγράψουμε γιατί ξεφτάει και χάνεται και πρέπει τέλος να την διδάξουμε και να τη διαδώσουμε στα πέρατα του κόσμου. Δικαιούμαστε να ‘μαστε περήφανοι που η Παραδοσιακή Ελληνική Ιατρική ξεκινάει απ’ τον Ιπποκράτη, αλλά οφείλουμε να κάνουμε τα αναγκαία για την αναγνώριση και κατοχύρωσή της.

Το μπόλιασμα της σύγχρονης Ιατρικής με την Παραδοσιακή Ελληνική Ιατρική μπορεί να καλύψει τα κενά της σύγχρονης Ιατρικής. Παράδειγμα ως προς την σχέση της σύγχρονης Ιατρικής με τον φυσικό κόσμο η οποία είναι προβληματική, η Παραδοσιακή Ελληνική Ιατρική μπορεί να καλύψει αυτό το κενό. Αυτό συμβαίνει γιατί η Παραδοσιακή λαϊκή Ιατρική του κάθε τόπου, αναγκαστικά διατηρεί απόλυτη σύνδεση με την φυσική πραγματικότητα και απαλλάσσεται από φαύλες δοξασίες.

Αλλά και στο ηθικό επίπεδο μπορεί να υπάρξει κάλυψη του ηθικού κενού της σύγχρονης Ιατρικής, αν ενστερνιστεί κάποιες απ’ τις βασικές αρχές του Ιπποκράτη.

Η σύνδεση με την Παραδοσιακή Ελληνική Ιατρική θα επιφέρει επίσης λύση στο πρόβλημα της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας που αποτελεί την βάση κάθε υγειονομικού συστήματος.

Η φαρμακοβιομηχανία μπορεί να αξιοποιήσει την αρχαία γνώση που υπάρχει στα γιατροσόφια του κάθε τόπου και να αναδείξει προϊόντα ασφαλή και βιώσιμα.

Ανακεφαλαιώνοντας και ολοκληρώνοντας, επισημαίνω ότι έχουμε να κάνουμε με μια αμαρτωλή σύγχρονη Ιατρική, σε κατάσταση ηθικής παρακμής και φιλοσοφικής απογύμνωσης. Όταν αυτή λοιπόν η σύγχρονη Ιατρική έχει επιδοθεί σ’ ένα τέτοιο φαύλο έργο, θεώρησα χρέος μου να περιγράψω την κατάσταση, να εκθέσω τις λύσεις που προτείνω και να αναμένω τα γεγονότα.

Διαβάστε ακόμη το Α μέρος και το Β μέρος

Πηγή: Akadimia.gr

 

Newsletter εγγραφή

 

Ακαδημία

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας