Διαβάστε το Α΄μέρος: 10 αμαρτήματα της σύγχρονης ιατρικής και μία προτεινόμενη λύση | Μέρος Α

4. Ο Κατακερματισμός του ανθρώπινου σώματος σε ιατρικές ειδικότητες

Η ιατρική απαιτεί την σύνδεση του ανθρώπινου σώματος και της ανθρώπινης φύσης με το όλον. Δεν μπορείς ν’ ασκήσεις επιτυχώς την Ιατρική αν δεν καταφέρεις να συνδέσεις αυτά τα οποία συμβαίνουν στο ανθρώπινο σώμα με αυτά που συμβαίνουν γύρω του. Το ανθρώπινο σώμα είναι μια ενότητα απόλυτα συνδεδεμένη με το όλον. Μέσα σ’ αυτήν την ενότητα υπάρχουν επιμέρους τμήματα, π.χ. η ψυχή και το σώμα.

Παρ’ όλα αυτά τίποτα απ’ τα επιμέρους δεν μπορεί να υπάρξει αποκομμένο απ’ το όλον. Όμως ο σύγχρονος άνθρωπος και επιστήμονας για να μελετήσει την ανθρώπινη φύση δεν ξεκινά απ’ το όλον για να πάει στο επιμέρους, ώστε να έχει πάντοτε μέσα του την αίσθηση της ολότητας. Ξεκινά από το επιμέρους και προσπαθεί συνθέτοντας το επιμέρους να συλλάβει το όλον.

Έτσι για παράδειγμα, η ειδικότητα της Γενικής Οικογενειακή Ιατρικής που είναι η πιο σημαντική ειδικότητα της σύγχρονης Ιατρικής, αφού κατ’ ανάγκη ασχολείται με το σύνολο του πληθυσμού, αφ’ ενός είναι παραγνωρισμένη και αφ’ ετέρου προκύπτει ως σύνθεση των επιμέρους ειδικοτήτων.

Το αποτέλεσμα είναι ότι στην σύγχρονη εποχή δεν υπάρχει πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, γιατί όλο το σύστημα δουλεύει και κατευθύνεται προς την εξειδίκευση, κατευθύνοντας τους δύσμοιρους ασθενείς για το παραμικρό στους εξειδικευμένους και άρα αρμόδιους γιατρούς. Ας μην αναρωτιούνται λοιπόν γιατί δεν υπάρχει πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και γιατί οι ασθενείς συνωστίζονται στην δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια υγειονομική περίθαλψη.

Μέσα στο ανθρώπινο σώμα υπάρχει σύνδεση όλων με όλα. Η Καρδιά συνδέεται με τους Πνεύμονες. Οι Πνεύμονες συνδέονται με το πεπτικό σύστημα, το πεπτικό σύστημα με την οσφύ (μέση) και η μέση με τα μάτια και το πρόσωπο. Κάποτε προσήλθε ένας ασθενής, ο οποίος μου ανέφερε ότι μετά από εγχείρηση στην μέση παρουσίασε ανοσμία. Ο ίδιος συνέδεε σαφέστατα τα δυο γεγονότα μεταξύ τους, την εγχείρηση στη μέση που προηγήθηκε και την ανοσμία που εμφανίστηκε αμέσως μετά.

Όμως οι γιατροί που είχε επισκεφτεί, ο ΩΡΛ, για την ανοσμία και ο ορθοπεδικός, για την μέση, αρνούνταν κατηγορηματικά την σύνδεση των δύο νοσηρών καταστάσεων. Μα έτσι κύριοι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε προς την αλήθεια. Αν αρνούμαστε την πραγματικότητα επειδή δεν την χωράει ο εγκέφαλος μας και η εκπαίδευσή μας, τότε οδηγούμαστε προς αδιέξοδο.

Δυστυχώς για την σύγχρονη Ιατρική ένα από τα πιο σοβαρά σφάλματά της, που την απομακρύνουν απ’ την ορθή άσκηση της Ιατρικής τέχνης και θεραπείας είναι ο κατακερματισμός του ανθρώπινου σώματος σε επιμέρους τμήματα και ειδικότητες. Όσο κι αν κόπιασαν οι φίλοι γιατροί για να αποκτήσουν τις ειδικότητές τους, οφείλουν να καταλάβουν ότι μέσω αυτών απομακρύνθηκαν απ’ την ολότητα της ανθρώπινης φύσης, χάνοντας τον προσανατολισμό τους ως προς την αντιμετώπιση της υγείας και της ασθένειας. Το γεγονός ότι πήραμε την ζωή μας λάθος δεν είναι το τέλος του κόσμου, πάντοτε υπάρχει περιθώριο ν’ αλλάξουμε ζωή.

5. Η απομάκρυνση της σύγχρονης ιατρικής απ’τις ηθικές αξίες που προϋποθέτους την ασκησή της

Για να ασκήσεις την Ιατρική πρέπει να εμφορείσαι από μια σειρά ηθικών αξιών και αρχών. Πρώτη και βασική ηθική αρχή είναι η φιλανθρωπία, αυτό που ο κόσμος λαϊκά ονομάζει ανθρωπιά. Μετά πρέπει ο γιατρός να έχει αίσθημα δικαίου και μέτρου και να το εφαρμόζει πρώτα και κύρια στον εαυτό του και μετά στις σχέσεις μ’ όλους τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους ασθενείς του.

Ο γιατρός πρέπει να είναι ακέραιος ηθικά και να μην εκμεταλλεύεται τους ασθενείς του με κανένα τρόπο. Επίσης, ο γιατρός πρέπει να είναι ταπεινός και οπωσδήποτε όχι παντογνώστης, να δέχεται ότι μπορεί να ‘χει κάνει λάθος και ενδεχομένως να πρέπει να αλλάζει απόψεις και πορεία θεραπείας για τους ασθενείς του, όταν αυτοί δεν πάνε καλά.

Πρέπει να είναι καθαρός στην ψυχή και το σώμα, ώστε να μην μεταδίδει σωματικά και ψυχικά μιάσματα στους ασθενείς του. Επίσης, πρέπει να είναι ευγενής και ο λόγος του να μην στενοχωρεί και βλάπτει τους ασθενείς του.

Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι ο γιατρός οφείλει πρώτα και κύρια να μην βλάπτει τους ασθενείς του. Και αυτό είναι μια απαράβατη ηθική αρχή που ο γιατρός πρέπει να λαμβάνει πάντοτε υπ’ όψιν του κατά την άσκηση της ιατρικής.

Όταν ο γιατρός ασκεί το έργο του βασισμένος σ’ αυτές τις ηθικές αρχές και αξίες, τότε προστατεύεται απ’ την Θεία Πρόνοια και ταυτόχρονα οι θεραπείες του αποκτούν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και ασφάλεια. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο εφαρμόζουμε στην άσκηση της Ιατρικής αυτές τις ηθικές αρχές. Επειδή το ιατρικό έργο είναι μια πολύ ιδιαίτερη δραστηριότητα για την ανθρώπινη φύση, απαιτεί αυτές τις ηθικές προϋποθέσεις για να είναι ασφαλές για τον γιατρό και αποτελεσματικό για τον ασθενή.

Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους η ηθική στην άσκηση της Ιατρικής είναι μια αναγκαιότητα και όχι μια επιλογή. Δεν μπορεί ο γιατρός να επιλέξει να είναι ανήθικος και εκμεταλλευτής του ασθενούς και ταυτόχρονα ν’ ασκήσει την Ιατρική. Και ο ίδιος ο γιατρός θα βλαφθεί, αλλά και άλλους ανθρώπους θα βλάψει. Το γεγονός ότι υπάρχουν κάποιοι γιατροί εξαιρέσεις, δεν αλλάζει τον κανόνα που βλέπουμε σήμερα στα Δημόσια, Ιδιωτικά Νοσοκομεία και αλλού.

Άρα δυστυχώς και σ’ αυτό το σημείο η σύγχρονη Ιατρική πάσχει, γιατί δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της, την σημασία της ηθικής και ενάρετης συμπεριφοράς στην άσκηση του ιατρικού έργου.

6.Το λάθος της διάγνωσης

Το επόμενο μεγάλο λάθος της σύγχρονης Ιατρικής και των σύγχρονων γιατρών είναι στο ζήτημα της διάγνωσης. Εδώ το λάθος προέρχεται απ’ την επικράτηση της αριστοτελικής αντίληψης ότι για κάθε αποτέλεσμα πρέπει να αναζητήσουμε μια αιτία. Στα πλαίσια αυτής της φιλοσοφικής αντίληψης, εντάσσεται και το ζήτημα της ιατρικής διάγνωσης. Αφού εμείς γνωρίζοντας τα πάντα, παράγουμε αυτή την τεχνολογία, άρα για να βοηθήσουμε έναν άρρωστο άνθρωπο πρέπει να γνωρίζουμε τι έχει, άρα να έχουμε ιατρική διάγνωση. Άρα λοιπόν έχουμε 4 στάδια:

  • Τον άρρωστο άνθρωπο που υποφέρει.
  • Την διαδικασία του να γνωρίσουμε την υποκείμενη αιτία της οδύνης του.
  • Την ιατρική διάγνωση, που είναι συνήθως ένας νοσηρός τίτλος.
  • Την θεραπεία όχι με βάση τον άνθρωπο, αλλά με βάση την ιατρική διάγνωση.
Αυτά είναι τα 4 στάδια απ’ τα οποία περνάει ο κάθε σύγχρονος γιατρός τον κάθε ασθενή του προκειμένου να του προσφέρει θεραπεία.

Το βασικό λάθος εντοπίζεται στο δεύτερο στάδιο, δεν μπορεί ο άνθρωπος, ακόμα και ο σύγχρονος γιατρός να γνωρίζει όλα όσα συμβαίνουν στο ανθρώπινο σώμα. Αναγκαστικά γνωρίζει ένα μέρος των υποκείμενων νοσηρών διεργασιών και είναι υποχρεωμένος να κατατάξει τον ασθενή σε κάποια κατηγορία με βάση αυτή την μερική γνώση.

Με βάση λοιπόν αυτή τη μερική γνώση, η οποία τοποθετεί τους αρρώστους σε κουτάκια, είναι υποχρεωμένος μετά να προσάψει στον ασθενή μια νοσηρή ταμπέλα και μετά είναι υποχρεωμένος να υπερασπιστεί μέχρι θανάτου αυτή την ταμπέλα, γιατί αλλιώς κλονίζεται η επιστημονική αξιοσύνη και ικανότητα.

Τέλος, με βάση αυτή την ταξινομητική διαδικασία είναι υποχρεωμένος ο παντογνώστης γιατρός να προσφέρει την θεραπεία, όχι με βάση το πώς ο ασθενής αντιδρά σ’ αυτήν την θεραπεία, αλλά με βάση την επιστημονική του διάγνωση.

Αν ο ασθενής χειροτερεύει απ’ την επιβαλλόμενη θεραπεία τόσο το χειρότερο για τον ασθενή. Σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να αμφισβητηθεί η διάγνωση του επιστήμονα γιατρού, γιατί τότε όλο το σύστημα θα καταρρεύσει.

Ο Ιπποκράτης στου οποίου το όνομα υποτίθεται ότι ορκίζονται οι σύγχρονοι γιατροί, δεν αναφέρει ούτε σε ένα σημείο του έργου του κάποιου είδους διάγνωση για τους ασθενείς του. Αντίθετα περιγράφει με πολύ αναλυτικό τρόπο τα νοσηρά τους βιώματα, την θεραπεία που εφαρμόζει σε κάθε περίπτωση και την έκβαση του ασθενούς. Επίσης, στην Ομοιοπαθητική όπου έχουμε αδιαμφισβήτητα θεραπευτικά αποτελέσματα στους ασθενείς όπου δέχονται ν’ ακολουθήσουν αυτή την ιατρική, παρατηρούμε ότι δεν υπάρχει διάγνωση, αλλά στην πραγματικότητα η διάγνωση ταυτίζεται με την θεραπεία.

Αυτό το οποίο συμβαίνει στην πράξη της ιατρικής και της θεραπείας για αιώνες, αλλά οι σύγχρονοι γιατροί το αγνοούν και το περιφρονούν (αλλά στην πραγματικότητα όταν είναι οξυδερκείς αυτό εφαρμόζουν) είναι το εξής:

Ο γιατρός – θεραπευτής ακούει, εξετάζει, ψυχανεμίζεται, διαισθάνεται τον ασθενή του και με βάση αυτά που νομίζει ότι κατάλαβε προσφέρει μια θεραπεία. Αν ο ασθενής πάει καλά τότε σημαίνει ότι το ψυχανέμισμα του γιατρού – θεραπευτή ήταν σωστό. Αν ο ασθενής δεν βελτιωθεί με την προτεινόμενη θεραπεία ο γιατρός θεραπευτής αλλάζει ρότα και προτείνει καινούργια θεραπεία. Η επιτυχής έκβαση της θεραπείας οδηγεί στην διάγνωση και όχι το αντίθετο (απ’ την διάγνωση στην θεραπεία) όπως εσφαλμένα πράττουν οι σύγχρονοι γιατροί.

Στην σύγχρονη Ιατρική και αυτό είναι απ’ τα μεγαλύτερα και πιο θανάσιμα λάθη της, αντικατέστησαν την αίσθηση που ο γιατρός – θεραπευτής οφείλει να έχει για τον ασθενή του, με την αντικειμενικότητα των αριθμών. Μα η ιατρική και η θεραπεία για να μπορέσουν να εφαρμοσθούν πρέπει να στηριχτούν στις αισθήσεις, αλλιώς κινδυνεύουν όχι μόνο να αποτυγχάνουν αλλά και να στραφούν εις βάρος των ασθενών.

Αλέξανδρος Τηλικίδης
Φυσίατρος – βελονιστής – βοτανοθεραπευτής – υπεύθυνος εκπαίδευσης της Ακαδημίας Αρχαίας Ελληνικής & Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής

Πηγή: Akadimia.gr

Διαβάστε το Α΄μέρος: 10 αμαρτήματα της σύγχρονης ιατρικής και μία προτεινόμενη λύση | Μέρος Α
το Γ΄μέρος: 10 αμαρτήματα της σύγχρονης ιατρικής και μια προτεινόμενη λύση | Μέρος Γ

 

Newsletter εγγραφή

 

Ακαδημία

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας