Aναζητώντας την ευτυχία.

 

aν αναλογιστώ τα σπουδαιότερα μαθήματα ζωής που μου δόθηκαν, τότε η οδυνηρή αποτυχία της πρώτης μου σχέσης είναι σίγουρα ένα απ’ αυτά. Θυμάμαι καλά με πόσο πάθος ήθελα τότε να είμαι ευτυχισμένος. Η εικόνα μου δε για το πώς θα έπρεπε να είναι μια ευτυχισμένη σχέση ήταν τελείως ξεκάθαρη. Μόλις όμως μπήκα στην πρώτη μου σχέση τίποτα δεν έμοιαζε να πηγαίνει όπως φανταζόμουν. Για έναν περίεργο(;) λόγο, είχα επιλέξει μια σύντροφο με έντονα ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά. Οι ασυνείδητες σκέψεις μου σχετικά με το «τι είναι αγάπη» με οδήγησαν σ’ αυτήν σαν μαγνήτης. Και προφανώς μια δομική ανικανοποίητη ανάγκη μου ζητούσε να ακουστεί. Ως παιδί είχα βιώσει την εγκατάλειψη. Και πάνω σ’ εκείνη την τραυματική εμπειρία, μέσα στο παιδικό μου μυαλό, είχε σχηματιστεί η ακόλουθη σκέψη: «Δεν αξίζω να μ’ αγαπούν».

Καλά θα ήταν αν οι επιλογές μου πήγαζαν από εκείνο το μέρος μέσα μου που είναι μόνο αγάπη. Έλα όμως που δεν…

Στο παρελθόν, έχω τρέξει σε αγώνες motocross, έχω πετάξει με πειραματικά αεροσκάφη κι έχω επιδοθεί σε μερικές αρκετά ριψοκίνδυνες περιπέτειες, και φυσικά, σχέσεις. Εκείνη την εποχή, όλα αυτά τα αγαπούσα, ήταν συναρπαστικά – παρά τα πολλαπλά ραγίσματα στους σπονδύλους και… την καρδιά μου. Ο αναστοχασμός και η ωριμότητα είναι δύσκολοι σύντροφοι, που κάνουν το παρελθόν μας να μοιάζει πάντα στραβό.

Έτσι λοιπόν. Καρότο και μαστίγιο για το γαϊδουράκι με το όνομα Paul. Τρέχοντας μονίμως πίσω από την επόμενη συναρπαστική εμπειρία που θα με έκανε ευτυχισμένο, δεν έβλεπα πως συμπεριφερόμουν στον εαυτό μου δίχως αγάπη.

Εκ των υστέρων, νιώθω ότι οι εμπειρίες εκείνες μού έδωσαν πολύτιμα μαθήματα: σαν το νήπιο που μαθαίνει να περπατάει, έτσι κι εγώ, έπεσα και μετά ξανασηκώθηκα, βρήκα την ισορροπία μου και κατάφερα να πάω παρακάτω, αφήνοντας σιγά σιγά πίσω όποια συμπεριφορά έβλεπα πως δεν λειτουργεί. Για καλή μου τύχη, κάπως ενστικτωδώς, δεν γύρισα να κατηγορήσω τον εαυτό μου. Και τώρα ξέρω ότι το να μη μαστιγώνω τον εαυτό μου για τις όποιες αποτυχίες είναι βασικός τρόπος για να μπορώ να προχωρώ μπροστά και να πηγαίνω παρακάτω. Ένας δεύτερος τέτοιος τρόπος είναι να παρατηρώ τον εαυτό μου σαν να ήταν χαρακτήρας κάποιου θεατρικού έργου, να παρατηρώ, δηλαδή, ποια είναι τα κίνητρά μου, ποιος ο στόχος που θέλω να πετύχω, και πάνω απ’ όλα, να παρατηρώ τα συναισθήματά μου – πριν την αποτυχία, ενόσω αυτή συμβαίνει, και μετά.

Τι ήταν κάθε φορά αυτό που δεν ήξερα ότι δεν ήξερα; Να ένα πραγματικά δύσκολο ερώτημα!

Όλα τα παραπάνω με έκαναν τότε – και το κάνουν ακόμα – να επιλέξω την αναπνοή ως μέσο για να συνδεθώ με τα ασυνείδητα συναισθήματα και τις σκέψεις που με κρατούσαν στον φόβο. Χα! Φίλε μου, αυτό κι αν είναι δύσκολο… Γιατί μια τέτοια απόπειρα υπονομεύει ευθέως την ίδια την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου, τον πυρήνα μου, το ποιος πιστεύω ότι είμαι. Είναι φοβερό να βλέπω ότι αυτό που ήταν κάποτε ο σπόρος ενός τραύματος βλάστησε και έγινε το δέντρο της ζωής μου – τροφοδοτούμενο κι από τις διάφορες εμπειρίες και τα συναισθήματα που τις συνόδευαν. Έτσι, βλέποντας να πεθαίνει αυτό το δέντρο, μοιάζει σαν να πεθαίνω εγώ ο ίδιος.

Ένας τέτοιος τραυματικός σπόρος ήταν για μένα η σκέψη «Δεν αξίζω να μ’ αγαπούν». Η σκέψη αυτή με έκανε – δίχως να το καταλαβαίνω – να φέρομαι χωρίς αγάπη στον εαυτό μου, πράγμα που τότε δεν μ’ ενοχλούσε, μου φαινόταν μάλλον σωστό. Συνέχιζα, έτσι, να τροφοδοτώ αυτή την ασυνείδητη σκέψη με διάφορους τρόπους: έκανα αυτό που μου έδινε χαρά, μέχρι που γινόταν οδυνηρό. Κι ύστερα, στην προσπάθεια να απαλλαγώ από τον πόνο, έψαχνα κι έβρισκα το «επόμενο κάτι», διαιωνίζοντας τον κύκλο – σπρωγμένος από κάτι που δεν αναγνώριζα, από εκείνη την ασυνείδητη αρνητική σκέψη, από εκείνον τον σπόρο της αυτοκαταστροφής. Κυνηγούσα την ευτυχία και κατέληγα δυστυχισμένος. Αυτό που δεν μπορούσα να δω ήταν ότι, μολονότι το «επόμενο κάτι» έμοιαζε διαφορετικό από τα προηγούμενα, ήταν στην ουσία το ίδιο. Επέλεγα σχεδόν μηχανικά αυτό που θα πότιζε τον σπόρο του τραύματος…

Όσο αυτονόητη και να είναι η προσπάθειά μας να αποφύγουμε τα δυσάρεστα συναισθήματα, το αποτέλεσμά της είναι να φορτίζουμε ολοένα και περισσότερο την επιθυμία να είμαστε ευτυχισμένοι. Πλέον, είναι σαφές ποιος είναι ο αληθινός μου δάσκαλος: Το πιο δυσάρεστο συναίσθημά μου.

Έχοντας για καιρό παγιδευτεί στην προϋπόθεση «Θα γίνω ευτυχισμένος, μόνο όταν…», συνειδητοποιώ τελικά ότι η ευτυχία δεν είναι παρά ένα στιγμιαίο αίσθημα ολοκλήρωσης, ακολουθούμενο από ένα αίσθημα διάψευσης. Μου πήρε πολύ καιρό να απολαύσω την εμπειρία του ταξιδιού, χωρίς να με απασχολεί η άφιξη στον προορισμό. Τώρα, παίρνω απλώς μια βαθιά συνδεδεμένη αναπνοή, και μόνο αν μια εμπειρία, μια στιγμή, μια λέξη αισθάνομαι ότι έχει μέσα της αγάπη για τον εαυτό μου και τους άλλους, την εμπιστεύομαι, την ακούω και την επιλέγω.

Πηγή: breathwork.gr

Εάν θεωρείτε το άρθρο ενδιαφέρον, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για την εκπαίδευση: “Pure Awareness – Εκπαίδευση Breathwork 200 ωρών”. Ξεκινάει το  Σάββατο 4 Μαϊου 2019 και πραγματοποιείται στην Αθήνα, από τον Paul Jones.
Για περισσότερες πληροφορίες, πατήστε εδώ 

 

Newsletter εγγραφή

 

Paul Jones

Paul Jones

Από την πρώτη μου εκπαίδευση ως Rebirthing Breathworker το 1987, έχω δουλέψει με κάποιους από τους πρωτοπόρους Rebirthers παγκοσμίως και έχω καθοδηγήσει εκατοντάδες άτομα στη διαδικασία σύνδεσης και απελευθέρωσης των δομικών τραυμάτων τους. Μέσα από αυτή τη διαδικασία είχα βέβαια και την ευλογία να δουλέψω και με τα δικά μου.

Έχω προσφέρει εκπαιδεύσεις και σεμινάρια σε πολλές χώρες και νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη για αυτήν την ευκαιρία σύνδεσης με όλους τους δασκάλους, του μαθητές και τους πελάτες μου.

Δείτε τα πλήρη στοιχεία του Paul Jones
Paul Jones

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Paul Jones (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Στη γέφυρα του Γαλατά

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...




Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.