Στo προηγούμενο άρθρο με τον ίδιο τίτλο υπέδειξα ότι υπάρχουν ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα και ότι καλύτερα να τα ταξινομούμε έτσι, αντί ως θετικά και αρνητικά. Το πιο βασικό συναίσθημα για να μειώθει το “οικολογικό άγχος μου” ήταν η θλίψη. Ας εξετάσουμε πρώτα γιατί η θλίψη είναι το κατάλληλο συναίσθημα και στη συνέχεια θα εξετάσουμε πώς να την χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά. 

Η θλίψη είναι το συναίσθημα της απώλειας. Αν χάσεις την αγαπημένη σου μητέρα, είναι υγιές να νιώθεις λυπημένος. Αν χάσουμε τη δουλειά μας, μια σημαντική σχέση ή το σκοπό μας στη ζωή, είναι επιτακτική ανάγκη να αισθανόμαστε λυπημένοι. Αυτή η θλίψη μας προειδοποιεί για τη σημασία αυτού που μόλις χάσαμε. 

Όταν βλέπουμε τη θλίψη από αυτή την οπτική, δεν χρειάζεται να σκάβουμε πολύ βαθιά για να φανταστούμε γιατί αισθανόμαστε λυπημένοι για την τρέχουσα κατάσταση του κόσμου μας.

Εδώ είναι μια σύντομη λίστα των πραγμάτων που με κάνουν να αισθάνομαι λυπημένος: 

  • Απώλεια της ασφάλειας σχετικά με την επιβίωσή μας
  • Απώλεια της βεβαιότητας ότι τα παιδιά μας θα ζήσουν ως τα “γηρατειά”
  • Απώλεια νοήματος στη δουλειά μας
  • Απώλεια ουσιαστικών συνδέσεων με τους ανθρώπους
  • Απώλεια ασφάλειας ότι θα έχουμε καθαρό νερό για να πιούμε και υγιεινά τρόφιμα για να φάμε
  • Απώλεια ασφάλειας πως θα ξέρουμε πώς να επιβιώσουμε από τη ζέστη και την ακραία κρύα θερμοκρασία, όταν ξεμείνουμε από ορυκτά καύσιμα
  • Απώλεια της σύνδεσης με τη φύση
  • Απώλεια της εμπιστοσύνης στα πολιτικά συστήματα που υποτίθεται ότι πρέπει να εργάζονται για το κοινό καλό μας
  • Απώλεια του ελέγχου σε μια κατάσταση που μας επηρεάζει άμεσα, αλλά εμέις μπορούμε μόνο έμμεσα να επηρεάσουμε
  • Απώλεια της ασφαλούς στέγασης για εκατομμύρια ανθρώπους
  • Απώλεια των αγαπημένων προσώπων, λόγω των έντονων καιρικών φαινομένων    

Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κι άλλα. Για κάθε άτομο, ορισμένες από αυτές τις απώλειες θα αντηχήσουν περισσότερο από άλλες. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί περισσότεροι λόγοι από αυτούς που αναφέρονται. Ο μόνος τρόπος να προσδιορίσουμε ποιες απώλειες είναι οι πιο σημαντικές για εμάς είναι να ακούσουμε τη θλίψη μας. 

Πώς σου φαίνεται να ακούς τη θλίψη σου; 

Πρέπει να συνδεθούμε με ένα μέρος του εγκεφάλου μας που δεν είναι “λογικό”. Πρέπει να βρούμε ένα περιβάλλον που να αισθάνεται ασφαλές. Στη συνέχεια, πρέπει να αναρωτηθούμε τι μας κάνει λυπημένους. Αν αυτό φέρνει δάκρυα στα μάτια μας, τότε είμαστε στο σωστό δρόμο. Το κλάμα είναι μια φυσική απάντηση στη θλίψη. Μας ανακουφίζει από το στρες. Τα δάκρυα στα μάτια μας περιέχουν ορμόνες του στρες που μπορεί να αφήσουν το σώμα μας μέσω αυτής της διαδικασίας. 

Για να ακούσετε πραγματικά τη θλίψη μας, τα δάκρυα είναι απαραίτητα, αλλά δεν είναι αρκετά. Πρέπει να παραδοθούμε στη θλίψη μας χωρίς να προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε. Και έτσι, όταν έρχονται τα δάκρυά μας, πρέπει να τα αγκαλιάσουμε και να τους επιτρέψουμε να μας καθοδηγήσουν στις πιο σημαντικές ενέργειες που μπορούμε να κάνουμε. 

Πολλοί άνθρωποι φοβούνται να παραδοθούν σε αυτή τη διαδικασία από φόβο ότι η θλίψη τους δεν θα τελειώσει ποτέ. Ωστόσο, όταν επιτρέπουμε στα συναισθήματά μας να εξελιχθούν, χωρίς να τα εμποδίσουμε, έρχονται σε μοτίβα κυμάτων. Αυτά τα κύματα είναι χρονικά περιορισμένα και πάντα τελειώνουν. 

Μόλις προσδιορίσουμε με σαφήνεια τις απώλειές μας ακούγοντας τη θλίψη μας, πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στον τρόπο κάλυψης αυτού του κενού. Αυτός είναι ο τρόπος που η θλίψη μας παρακινεί να κάνουμε την απαραίτητη αλλαγή. 

Αν έχουμε χάσει τη μητέρα μας και ως εκ τούτου αισθάνονται λυπημένοι, ο στόχος δεν είναι να βρούμε μια νέα μητέρα. Αντ ‘αυτού, για να χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά τη θλίψη μας, λέμε ιστορίες για την αγάπη μας γι ‘αυτήν και βρίσκουμε τρόπους που μπορεί να ζήσει μέσα από εμάς. Ομοίως, αν χάσουμε τη δουλειά μας ή τη σχέση μας, οι νέες θέσεις εργασίας ή οι επόμενες σχέσεις δεν θα είναι πανομοιότυπες, αλλά αν μας γεμίζουν, η θλίψη μας μειώνεται. Αν, όμως, δεν γεμίσουν επαρκώς το κενό μας, η θλίψη επιμένει. Αυτή η θλίψη είναι ζωτικής σημασίας, διότι όταν την ακούμε, αντιμετωπίζουμε οποιαδήποτε κρίσιμη απώλεια. Όταν η ζωή μας είναι γεμάτη νόημα για άλλη μια φορά, η θλίψη μας υποχωρεί. 

Γράφοντας αυτή το κείμενο, που έπρεπε να κάνω ένα διάλειμμα λόγω της θλίψης μου. Το δάσος του Αμαζονίου καίγεται και μόλις έμαθα την έκταση και τις αιτίες του. Κύματα θλίψης με διαπέρασαν για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και επανέρχονταν ξανά και ξανά. Η θλίψη μου μου θύμιζε τη σημασία που έχει αυτό το τροπικό δάσος για τον πλανήτη.

Ο Αμαζόνιος παρέχει το 20% του παγκόσμιου οξυγόνου. Ο Αμαζόνας φιλοξενεί τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα που έχει απομείνει σε αυτόν τον πλανήτη. Είναι το σπίτι για πολλούς αυτόχθονες πληθυσμούς που κατέχουν τα έθιμα που ζουν σε αρμονία με τη Γη. Μία από τις σαφείς προτεραιότητες του Project Drawdown είναι η προστασία των τροπικών δασών μας. Όλα αυτά κάνουν την καταστροφή του Αμαζονίου μια τεράστια απώλεια. Τα δάκρυά μου είναι απολύτως κατάλληλα. 

Αφού άκουσα αυτήν την θλίψη, ξεκίνησα να δωρίζω χρήματα για να σωθεί το τροπικό δάσος και άρχισα να σκέφτομαι ιδέες για την εκστρατεία για την προστασία τους. Η αντιμετώπιση αυτών των τραγωδιών με αυτόν τον τρόπο είναι η πιο αποτελεσματική δράση που μπορώ να προσφέρω για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος. Ως αποτέλεσμα, η θλίψη μειώνεται. Δεν μπορώ να σταματήσω μεμονωμένα τις πυρκαγιές στον Αμαζόνιο και αν συνεισφέρω ως μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης συνεισφοράς, τότε υπάρχει ελπίδα. 

Ο φόβος που έχουμε να ακούσουμε τη θλίψη μας είναι βαθιά ριζωμένος στους περισσότερους από εμάς.

Αν επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να πέσουν κάτω από την επιφάνεια των «παγόβουνων» μας μπορούμε να πορευτούμε με τη θλίψη μας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μαθαίνουμε ότι η θλίψη δεν είναι επικίνδυνη από μόνη της. Το «οικολογικό μας άγχος» θα μετατραπεί σε «οικολογική θλίψη». Τα πράγματα που αγαπάμε που χάνουμε θα γίνουν πεντακάθαρα. Σε αντίθεση με τον αντανακλαστικό φόβο μας ότι η θλίψη μας είναι επικίνδυνη, η σύνδεση με τη θλίψη μας είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να επιβιώσουμε. Ας αγκαλιάσουμε τη θλίψη μας. Ας το επικυρώσουμε. Και μετά να της επιτρέψουμε να μας οδηγήσει σε αποτελεσματική δράση. 

Πηγή: climatepledgecollective.org

Διαβάστε ακόμη: Αντιμετωπίζοντας το οικολογικό μας άγχος

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας