Πώς να απελευθερωθείτε από μία δυσλειτουργική οικογένεια

0
512

Πρώτα από όλα, όλοι είμαστε κόρες και γιοι. Η σχέση μας με τους γονείς μας και με τα άλλα μέλη της πρώτης μας οικογένειας είναι αυτή που επηρεάζει περισσότερο τις ζωές μας. Και οι σχέσεις αυτές ποτέ δεν είναι απλές. Οι οικογενειακοί δεσμοί είναι έντονοι ακόμη και όταν φαίνονται ήπιοι.

 

Οι οικογένειες δεν είναι δίκαιες και δεν επιλέγουμε ποιοι θα μας γεννήσουν ή θα μας υιοθετήσουν. Κάποτε ο όρος οικογένεια συνδεόταν με την εξιδανικευμένη εικόνα ενός ασφαλούς παράδεισου ανατροφής και άνευ όρων αγάπης. Σήμερα η οικογένεια είναι κάτι από το οποίο πολλοί άνθρωποι πρέπει να «αναρρώσουν». Για μερικούς τυχερούς η οικογένεια είναι το μέρος όπου μπορούν πάντα να επιστρέφουν, ότι και αν συμβεί. Είναι το μέρος όπου νιώθουν παρηγοριά, ασφάλεια και ότι ανήκουν κάπου. Για άλλους όμως, οι λεπτομέρειες της οικογενειακής ζωής είναι οδυνηρές. Θα έχετε προσέξει ότι όλες οι οικογένειες έχουν τουλάχιστον ένα ή δύο άτομα που είναι απίστευτα δύσκολα -και αυτά τα άτομα δεν είμαστε ποτέ εμείς.

Δεν υπάρχει ιδανική οικογένεια που να παρέχει το τέλειο συναισθηματικό κλίμα για να ξεδιπλώσουμε τους πραγματικούς εαυτούς μας.

Ως ενήλικες, πέφτει επάνω μας να αποφασίσουμε το πώς θα πορευτούμε στη ζωή με αυτούς τους δύσκολους ανθρώπους που μας έδωσε το σύμπαν. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση. Μπορούμε να επιλέξουμε το δύσκολο δρόμο και να δουλέψουμε ώστε να μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας μαζί με την οικογένειά μας, χωρίς να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε ή να τους πείσουμε να δουν τα πράγματα μέσα από τη δική μας σκοπιά.

Μπορούμε να κάνουμε ερωτήσεις σχετικά με την ιστορία της οικογένειάς μας και να διατηρούμε μία ψύχραιμη στάση όταν προκύπτουν διαφορές, χωρίς να γινόμαστε επιθετικοί. Κάνοντας αυτό, ακολουθούμε έναν δρόμο που οδηγεί στην ευτυχία, γιατί όταν διαχειριζόμαστε τις οικογενειακές σχέσεις με ωριμότητα, περιέργεια και ηρεμία, όλες οι υπόλοιπες σχέσεις μοιάζουν μπροστά τους παιχνιδάκι.

Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν στις οικογενειακές σχέσεις, το σύνηθες μοτίβο είναι το εξής:

Πρώτα, ξεμπροστιάζουμε τα μέλη της οικογένειας, λέγοντάς τους τι πάει στραβά με αυτούς και πώς θα έπρεπε να σκέφτονται, να αισθάνονται ή να συμπεριφέρονται. Μπερδεύουμε την αγχωμένη μας αντίδραση με μία πράξη ανώτερης αρετής και κατηγορούμε το άλλο μέρος ότι υιοθετεί αμυντική στάση και δεν θέλει να μας ακούσει. Έπειτα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα, έχοντας και το Θεό ή τον θεραπευτή μας στο πλευρό μας, ότι η μητέρα (ή ο πατέρας ή η αδερφή κ.ο.κ) δεν μπορεί να αλλάξει, και το καλύτερο είναι να την εγκαταλείψουμε.

Ναι, αυτό είναι σαφώς ευκολότερο από το να καταλάβουμε πώς θα μπορούσαμε να συμπεριφερθούμε διαφορετικά ή να προσεγγίσουμε ένα δύσκολο θέμα με περισσότερο τακτ ή να δούμε τα πράγματα από μία διαφορετική οπτική γωνία.

Βέβαια, η απομάκρυνση μπορεί να μας προσφέρει μία βραχυπρόθεσμη ανακούφιση και να μας απελευθερώσει από τα έντονα συναισθήματα που προκαλεί η στενή επαφή. Κάτω από συγκεκριμένες περιστάσεις, το να αναζητούμε μία απόσταση μπορεί να έχει καθοριστική σημασία. Όμως αυτό δεν μας προσφέρει πραγματική ελευθερία ή ευτυχία. Εάν η μόνη μας επιλογή είναι να αποκοπούμε παντοτινά από σημαντικά άτομα της οικογένειάς μας, αυτό ίσως μεγαλώσει την παρουσία τους στο ασυνείδητό μας. Οτιδήποτε δεν επιλυθεί ή δεν προσδιοριστεί αναφορικά με την οικογένειά μας, θα κινείται υπογείως και θα ξεπηδήσει κάπου αλλού, ιδιαίτερα όταν ξεκινήσουμε την δική μας οικογένεια. Οι άνθρωποι δεν αντιδρούν καλά μακροπρόθεσμα όταν ξεκόβουν από τις ρίζες τους.

Το να δουλέψουμε τις οικογενειακές μας σχέσεις είναι ο καλύτερος τρόπος για να απαλλαγούμε από το άγχος και το τεταμένο συναισθηματικό κλίμα της οικογενειακής ζωής. Δεν είναι ότι πρέπει να υιοθετήσουμε την ίδια συμπεριφορά ή να επανασυνδεθούμε μαζί τους ενώ δεν είμαστε έτοιμοι. Όμως, μπορούμε να μάθουμε περισσότερα για το ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και ποιες δυνάμεις καθόρισαν τον χαρακτήρα τους. Έτσι θα ξεκινήσουμε να εξερευνούμε τις οικογενειακές μας σχέσεις με περισσότερη ωριμότητα και ισορροπία. Είναι σημαντικό να προστατέψουμε πρώτα τον εαυτό μας, όμως, να έχουμε ως μακροπρόθεσμο στόχο να συνδεθούμε περισσότερο με το οικογενειακό μας περιβάλλον.

Στην κοινωνία μας, πολλά πράγματα περιστρέφονται γύρω από τη σημασία του να πετύχουμε την ανεξαρτησία μας από την οικογένεια που προερχόμαστε. Η επίτευξη της ανεξαρτησίας είναι ένας τρόπος για να πετύχουμε συναισθηματική ελευθερία.

Τι σημαίνει όμως ανεξαρτησία; Σημαίνει ότι μπορούμε να παραμείνουμε συνδεδεμένοι με τα μέλη της οικογένειάς μας αλλά και με τον εαυτό μας. Σημαίνει ότι μπορούμε να πάρουμε ξεκάθαρη θέση στα συναισθηματικά σημαντικά ζητήματα, χωρίς να χρειάζεται να αλλάξουμε, να πείσουμε ή αν «διορθώσουμε» τους άλλους που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά.

Εάν μπορέσουμε να μάθουμε πώς να βλέπουμε τους γονείς και τα αδέρφια μας πιο ήρεμα και αντικειμενικά και παρατηρήσουμε και αλλάξουμε την δική μας πλευρά απέναντι σε μοτίβα συμπεριφοράς της οικογένειας, αυτό μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη από όλες τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος. Αυτή η προσπάθεια του να διατηρήσει εξίσου το «εγώ» και το «εμείς», χωρίς να χάσει κανένα από τα δύο όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα.

Της Harriet Lerner

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Harriet Lerner, Ph.D. είναι η συγγραφέας πολυάριθμων επιστημονικών άρθρων σχετικά με την ψυχολογία των γυναικών και τις οικογενειακές σχέσεις. Ακόμη έχει γράψει 12 βιβλία, συμπεριλαμβανομένου του bestseller των New York Times, The Dance of Anger. Είναι ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια και επιβλέπουσα στην Menninger Clinic εδώ και αρκετές δεκαετίες. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ.

Πηγή: www.psychologytoday.com

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας