Είναι κι αυτό το παράπονο και η πίκρα για τους ανθρώπους που σαν ρίξει άγκυρα μέσα σου δύσκολα μετακινείται… Κι εσύ τα βάζεις μαζί τους κι αυτοί οι αθεόφοβοι να σου πάλι έρχονται καταπάνω σου… Με πόλη οχυρωμένη μοιάζει η καρδιά και οι εχθροί ατελείωτοι…

 

Καλά, λες, Θεός δεν υπάρχει;  Μοίρα; Κάρμα; Κάτι τέλος πάντων που να τακτοποιεί τα πράγματα στη θέση τους; Κι έκλεισες όλον τον κόσμο σε ένα τσουβάλι – και την καρδιά σου μέσα – και είπες, άντε στο καλό… Μιαν άλλη φορά, όχι τώρα… και κρύφτηκες σε μια γωνιά… «Έχω την ησυχία μου εδώ μωρέ, είναι καλά και ταπεινά και όμορφα… καλύτερα μόνος»…

Ξέρω όμως, πως μέσα σου σε τρώει κάτι, δεν συμβιβάζεται με την παράδοση, με την παραίτηση – γιατί, μη γελιέσαι, περί παραίτησης πρόκειται – με την ψεύτικη ηρεμία και ταπεινότητα.,.

Ένα φως μικρό είναι, που σιγοκαίει…

«Βρες το τώρα στο σκοτάδι, που να πάρει» ακούς μια φωνή, είναι πιο εύκολο τώρα που στριμώχτηκες, φημίζεται ο άνθρωπος για την εκ των υστέρων δράση του…

Έχει να σου πει για την υποχωρητικότητά σου, για τις φορές που βάφτισες ωραία και ανεκτά, πράγματα που έκανες για να σε αποδεχθεί κάποιος… Λόγια που κατάπιες για να μην χαλάσει το ‘κλίμα’, που αφέθηκες σε μια φτιαχτή ευημερία από φόβο μην σου πει κανείς, Όχι, στης ψυχής σου το θέλω…

Το ανάστημα που είδες να ορθώνεται μπροστά σου, κι εσύ δίχως να σηκωθείς καν, έπεισες πως το ύψος σου είναι πολύ κατώτερο των περιστάσεων… Έτσι, σταδιακά, ήρεμα και χαλαρά, αποδέχθηκες την υποχώρηση στων προσωπικοτήτων τα τερτίπια δίχως μια κόκκινη γραμμή…

Η πόλη τελικά, είχε «πέσει» πολύ πριν εμφανιστούν τα σημάδια, από αμέλεια και απουσία θέλησης… Απλώς εμφανίστηκαν οι ‘κατάλληλοι’ να σου το θυμίσουν…

Και τώρα είναι αργά θα μου πεις…

Μα κι αυτό το «αργά» δεν είναι η συνέχεια της ίδιας παραίτησης;

Γι’ αυτό σήκω και κάνε αυτό που χρειάζεται για να νιώσει καλά το μέσα σου… Όχι απέναντι στους κατάλληλους αλλά απέναντι στην δική σου βόλεψη..

 

Newsletter εγγραφή

 

Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Είναι όμορφο να βαδίζεις το μονοπάτι της ζωής και να μοιράζεσαι εμπνεύσεις και συνειδητοποιήσεις. Γιατί μοιάζουν με απαλό αεράκι που διακριτικά δροσίζει και ανεπαίσθητα ωθεί κάποιον που ξέχασε ν' αγαπά αυτό που είναι.
Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Νίκος Χατζηκωνσταντίνου (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας