Τί είναι στ΄αλήθεια η αποδοχή; Τί σημαίνει να μας αποδέχονται;

 

Αυτήν ποθούμε, αυτήν συζητάμε, από την έλλειψή της υποφέρουμε.

Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να την βρούμε, να την νιώσουμε;

Όταν ήμασταν μωρά, νεογέννητα, την είχαμε, οι περισσότεροι τουλάχιστον, απλόχερα. ‘Ολοι μας έβρισκαν όμορφους, χαριτωμένους ό,τι κι αν κάναμε, όπως κι αν ήμασταν. Μας έτρεφαν με χάδια, αγκαλιές και αποδοχή.
Όμορφα, άσχημα, ήσυχα, γκρινιάρικα μωρά όλοι είχαν μια αγκαλιά κι ένα φιλί για μας.

Κι εμείς; Τότε; Ούτε που μας ένοιαζε το πως ήμασταν. Όλα ήταν τέλεια πάνω μας. Ποιό μωρό ή ποιό μικρό παιδί ασχολείται ή νοιάζεται για το πως είναι το σώμα του, το ύψος του, τα μαλλιά του.

Κι ύστερα μεγαλώνουμε κι αρχίζουν οι κρίσεις… και οι επικρίσεις.

Αρχίζουν πρώτα οι γονείς μας, να μας λένε τι δεν τους αρέσει πάνω μας ή στον χαρακτήρα μας ή στον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Κι αρχίζουμε να νιώθουμε άβολα, στενεμένα, σαν να μη χωράμε στο σώμα μας…

Και τότε σκεφτόμαστε όλοι: Κάτι δεν πάει καλά με μένα!

Πρέπει να γίνω κάπως αλλιώς για να αρέσω, για να ανήκω κάπου, για να έχω αποδοχή.
Πρέπει να γίνω … κάποιος άλλος.

Και κόβουμε και ράβουμε το σώμα μας, το στόμα μας, τις συμπεριφορές μας…
Και κρύβουμε τις πλευρές μας που έχουμε καταλάβει πως δεν αρέσουν, γιατί χαζοί δεν είμαστε και κρύβουμε συναισθήματα και απόψεις και σκέψεις μας για να χωράμε πάντα κάπου.

Κι έρχεται και το σχολείο και κάνει το ίδιο και μετά οι φίλοι, οι συμμαθητές, οι συγγενείς, οι γείτονες και μια κοινωνία ολόκληρη που μας περιβάλλει.

Στο κρεβάτι του Προκρούστη όλοι!

Κι ύστερα έρχεται ο έρωτας… Ωωω!

Έρχεται κάποιος στην ζωή μας που μας βρίσκει υπέροχους, μοναδικούς, αξιαγάπητους!
Όλα του αρέσουν επάνω μας, έχουμε αποδοχή όχι αστεία!

Επιτέλους κάποιος βλέπει πόσο υπέροχα πλάσματα είμαστε..

Κι εμείς ψηλώνουμε, ομορφαίνουμε, ανθίζουμε, λάμπουμε!
Γιατί τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι καλά και να φαίνεται; ΑΠΟΔΟΧΗ.
Υπάρχει κάποιος σ΄αυτόν τον κόσμο που μας δέχεται όπως είμαστε, χωρίς όρους.

Στην αρχή βέβαια…

Γιατί μετά… όσο περνάει ο καιρός και φεύγει αυτό το πρώτο πρώτο αίσθημα του έρωτα
αρχίζει να βλέπει και τα στραβά μας, αρχίζει να θέλει να μας αλλάξει, να μας διορθώσει,
να έχει προσδοκίες από εμάς που δεν μπορούν βέβαια να εκπληρωθούν γιατί πρέπει να γίνουμε  κάποιος άλλος για να χωρέσουμε εκεί που θέλει.

Έχει φτιάξει το ιδεώδες του για εμάς κι εμείς παλεύουμε να ανταποκριθούμε.
Γίνεται; Δεν γίνεται!

Εμείς είμαστε αυτό που είμαστε κι όχι αυτό που ο άλλος νομίζει ή θέλει να είμαστε.

Και βέβαια το ίδιο κάνουμε κι εμείς γι αυτόν. Αρχίζουμε να τον επικρίνουμε.. Αυτά που βρίσκαμε χαριτωμένα επάνω του τώρα δεν τα αντέχουμε.
Τον κατηγορούμε, τον πιέζουμε να αλλάξει, να μπει στο κρεβάτι που λέγαμε…

Γιατί άραγε το κάνουμε αυτό; Αφού υποφέρουμε, αφού σε κανέναν μας δεν αρέσει να τον επικρίνουν, να μην τον αποδέχονται.

Γιατί έτσι μάθαμε, έτσι μεγαλώσαμε όλοι. Με αυτούς τους κανόνες και αυτούς τους όρους.
Γι αυτό και οι σχέσεις μας αποτυγχάνουν. Από την αρχική πλήρη αποδοχή περνάμε στην επίκριση και στην προσπάθεια να βάλουμε ο ένας τον άλλον σε καλούπια και σε μοντέλα σύμφωνα με τα θέλω μας.

Ο άνθρωπος χρειάζεται αποδοχή για να ανθίσει, να απλωθεί, για να γνωρίσει τον εαυτό του χωρίς πιέσεις και απειλές και μετά να τον δείξει χωρίς φόβο και στους άλλους γύρω του.

Όλοι το ίδιο αποζητάμε.
Η αποδοχή είναι το κλειδί για την ελευθερία και την εσωτερική γαλήνη.

Πώς θα το σπάσουμε αυτό το καλούπι;

Μόνο αν αρχίσουμε να αγαπάμε εμείς αυτό που είμαστε… Αν το αποδεχθούμε με κατανόηση, αν σκύψουμε μέσα μας και δεχθούμε πρώτοι εμείς όλα τα κομμάτια μας και κυρίως τα δύσκολα, τα σκοτεινά μας.
Αν γνωρίζω ποιος είμαι και με αγαπάω τότε δεν θα ανησυχώ, ούτε θα υποφέρω απ΄τη γνώμη των άλλων για μένα.

Με αποδέχομαι πρώτα εγώ…
Μαθαίνω να με αγαπάω, να με εκτιμώ, να μου αφιερώνω χρόνο, να καλύπτω πρώτος εγώ
τις ανάγκες μου, βρίσκω την ισορροπία μου μόνος μου, μου δίνω χαρά.
Συνειδητοποιώ πως ο θησαυρός της ζωής μου είμαι εγώ.

Δεν περιμένω από κανέναν να ανακαλύψει πόσο αξίζω. Το γνωρίζω ήδη.

Το ταξίδι της αποδοχής θέλει κόπο και γενναιότητα, όμως ίσως να είναι το ωραιότερο ταξίδι που θα κάνουμε ποτέ.

Γιατί όταν νιώθουμε πλήρεις, ολόκληροι, δεν θα μπαίνουμε σε σχέσεις μισές όπου θα
παλεύουμε να μας δεχτούν και να μας αγαπήσουν.

Θα διαλέγουμε και θα έλκουμε σχέσεις Αγάπης…

 

Σοφία Σήλια

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Στην Όμορφη Ζωή είμαστε αφιερωμένοι με πάθος στο σκοπό να ενημερώνουμε τους ανθρώπους για τους δρόμους που υπάρχουν για να βελτιώσουντην ζωή τους.
Στόχος μας να αποτελεί την πρώτη επιλογή για κάθε αναγνώστη που θέλει να διανύσει το ταξίδι της ζωής του όμορφα και με θετικό τρόπο.
Αν θέλεις κι εσύ να συμμετέχεις στην ομάδα μας, σαν αρθρογράφος ή συνεργάτης, στείλε μας μήνυμα στο [email protected]
Όμορφη Ζωή Άρθρα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας