Της Μαριάννας Χρυσικάκου

Αλλά εκείνο το πρωινό υπήρχε μια αναγέννησις.
Εκείνα τα τρυφερά φύλλα δεν γνώρισαν το χειμώνα, ούτε το επόμενο φθινόπωρο.
Ήταν δεκτικά και συνεπώς απολύτως αθώα
Τζίντου Κρισναμούρτι, «Στη Σιγή του Νου»

Είναι μερικές φορές που οι εμπειρίες που παράγει η Ζωή παράγουν άξαφνα έναν εκκωφαντικό κρότο, ένα ασύλληπτο βίωμα, έναν απύθμενο φόβο και φυσικά έναν οξύ, ανυπόφορο πόνο. Είναι οι στιγμές που χτυπά ένα τηλέφωνο και ξαφνικά ανατρέπει την κανονικότητα δεκαετιών καθημερινής ζωής και εξαφανίζει μονομιάς ότι θεωρούσες σταθερό, ανέγγιχτο, ιερό, όσιο, λατρεμένο και αγαπημένο.Οι στιγμές που βίαια αποχωρίζεσαι δίχως εκλογή από ότι σεβόσουν και αγαπούσες, οι στιγμές που ο πόνος είναι τόσο βαθύς που σου κόβει την ανάσα και αφήνει την καρδιά σου ανοιχτή να χτυπά έξω από το θώρακα, απροφύλακτη και ανεπιφύλακτα εκτεθειμένη.

Στιγμές που η ανθρώπινη ζωή σπαράσσεται αλύπητα και πέφτει στο έδαφος παντελώς νικημένη, από κάθε άποψη. Η ευάλωτη ανθρώπινη ζωή, η ευάλωτη έμβια ύπαρξη κάθε όντος που σαρώνεται σαν να μην είχε νόημα κανένα, σαν να ήταν ένα μικρό, ασήμαντο ξυλαράκι που έσπασε χίλια κομμάτια στο διάβα του ανέμου και πια μην το αναζητάς, δεν υπάρχει.

Στιγμές που μένεις και κοιτάς τις φωτογραφίες του συντρόφου που δεν υπάρχει πια, τα πλυμμένα ρούχα των παιδιών που απέμειναν στα άδεια σου χέρια, τα ερείπια που στέγαζαν πρωινά, μεσημέρια, βράδια και απογεύματα, πειράγματα, αγκαλιές, τσακωμούς και φιλιώματατα, τα δάση που περπατούσες αμέτρητα φθινόπωρα, χειμώνες και καλοκαίρια. Στιγμές όπως και σήμερα το απόγευμα που πήρες να μου πεις ότι ο 30χρονος ανηψιός σου, το παλικάρι σας, δεν τα κατάφερε να βγει από την εντατική και πήρε το πρώτο τρένο απευθείας για τον Θεό από εκεί μέσα, δίπλα στα αφιλόξενα μηχανήματα ανάνηψης.

Για κάθε άνθρωπο μπορεί να είναι μία απώλεια ή και όλες μαζί ταυτόχρονα.
Που να ξέρεις, ποιον να ρωτήσεις, από που θα μάθεις, πως θα καταλάβεις μήπως και μέσα σου λυτρωθείς γιατί η Ζωή ξαφνικά σαν πόκερ σου τράβηξε τέτοιο μοιραίο χαρτί?

Σε τέτοιες στιγμές είναι συνήθως που λαμβάνει χώρα μια τεράστια αντίφαση: εξωτερικά ο ψυχισμός του ανθρώπου ουρλιάζει κυριολεκτικά από το βίωμα του πόνου, εσωτερικά όμως ξαφνικά ανοίγεται ένας χώρος όπου κυριαρχεί η απόλυτη σιωπή, η απόλυτη νηνεμία. Είναι σαν να σου ανοίγει ο υπηρέτης την πόρτα στα ανάκτορα, σε μια σάλα εσωτερική που ποτέ δεν ήξερες ότι υπήρχε και να σε οδηγεί με το καντηλέρι να καθίσεις ήσυχα στα βελούδινα καθίσματα.

Για κάποιους ανθρώπους αυτό συμβαίνει αυτόματα ακριβώς την ώρα που δέχονται το ύστατο πλήγμα, ο ψυχισμός τους γίνεται χίλια κομμάτια και ο νους τους μπαίνει αυτόματα σε μια άλλη κατάσταση ύπαρξης που δεν έχει ούτε σκέψεις, ούτε λόγια, ούτε συναισθήματα. Έχει μόνο μια απερίγραπτη-αδύνατο να περιγραφεί με λέξεις- Ιερότητα και μια Καλοσύνη που αναβλύζει από μια καρδιά που έχει βίαια συληθεί και αιμορραγεί απερίγραπτα. Για άλλους ανθρώπους, αυτή η κατάσταση θα κατακτηθεί σε βάθος χρόνου, μέσα από ενδοσκόπηση, πένθος, νοητική και συναισθηματικά επεξεργασία. Για κάποιους άλλους ανθρώπους, αυτή η στιγμή δεν θα έρθει ποτέ καθώς το τραύμα στο ενεργειακό σώμα είναι τόσο βαθύ που δεν θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν παρακάτω. Η ζωή σαν λεπτοδείκτης θα σταματήσει εκεί στη χρονική στιγμή και τις συνθήκες του συμβάντος, έστω και αν εξωτερικά θα φαίνεται ότι εξακολουθεί να ρέει.

Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος παύει να ανασαίνει και ο πόνος είναι τόσο οξύς, που του κόβει την ανάσα. Και τότε ενεργοποιείται ξαφνικά ένας περίεργος, αυτόματος μηχανισμός στον ανθρώπινο ψυχισμό και συνειδητοποιείς ότι μαθαίνεις αντί να ανασαίνεις οξυγόνο εξωτερικά, να παίρνεις μια βαθιά, πονεμένη, καθαρμένη, ιερή και απολυτρωμένη εσωτερικά Ανάσα. Ξαφνικά αναπνέεις μέσα από την Ύπαρξη, σαν να ήσουν ένα ψάρι με βράγχια που το πέταξαν βίαια άστοργα χέρια στη στεριά και εκεί που ξεψυχούσες χτυπώντας με δύναμη τα μέρη σου δεξιά και αριστερά, έξαφνα πήρες μια βαθιά εσωτερική ανάσα.

Είναι η στιγμή που όλα τα υπόλοιπα φώτα της Ζωής σβήνουν.

Το Φως της συντροφικότητας, της γονειικότητας, της οικογένειας, της υλικής, οικονομικής, επαγγελματικής σταθερότητας, της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης, ένα μετά το άλλο σαν τους Φάρους, τα επίγεια Φώτα σβήνουν και σε πλησιάζει ένα βαρύ και απειλητικό, παντοδύναμο, σαρωτικό Σκοτάδι. Και απειλεί να σε καταπιεί, να σε εξαφανίσει, να εκτοπίσει.

Και τότε ξαφνικά μια απαλή, αθώα, ευάλωτη, σχεδόν παιδική καρδούλα σου ψιθυρίζει: «Μη Φοβάσαι, Είμαι Εγώ Εδώ για Σένα». Και τότε νιώθεις συγκίνηση βαθιά Είναι σαν ένα γλυκό τρυφερό παιδάκι, ο Άγγελος της Καρδιάς σου, που ετοιμάζεται να πολεμήσει μόνο του –άοπλο-τους φαινομενικά παντοδύναμους γίγαντες της Φθοράς. Όπως ακριβώς ο Δαυίδ και ο Γολιάθ. Και να νικήσει, Γιατί η Αγάπη είναι η πιο γλυκιά, η πιο τρυφερή, η πιο αθώα, ωστόσο η πιο κραταιή Δύναμη σε ολόκληρο το Σύμπαν.

Είναι η στιγμή που μέσα στο Απόλυτο Σκοτάδι, ένα μικρό κερί ανάβει και είναι το δικό σου, το ολόδικο σου Φως, από το δικό σου Ιερό Καντήλι που άναψε και το κρατά αναμμένο το λάδι της Ύπαρξης. Είναι αθώο, γλυκό Φως, που μόλις αχνοφέγγει, δεν έχει κομπασμό, ούτε μεγαλοπρέπεια γιατί η Στιγμή του Πόνου έχει μόνο Ιερότητα και Ταπεινότητα, κοιτάς μόνο κάτω ή μόνο πάνω, έχεις πάψει να κοιτάς δεξιά και αριστερά. Γιατί δεν σε ενδιαφέρει πια το δεξιά και αριστερά, τελείωσες δια παντός με αυτά τα δεξιά και αριστερά που χαρακτήρισαν όλα σου τα προηγούμενα χρόνια.

Τώρα έχει μόνο Κάτω: Παρατηρώ και μόνο Πάνω: Ευγνωμονώ.

Μην φοβηθείς να αφεθείς στον Πόνο, μην φύγεις από εκεί όπου εκτυλίσσεται δράμα, όσο οδυνηρό και αν είναι. Μην αποδράσεις νοητικά ή συναισθηματικά. Μείνει εκεί ανυπεράσπιστος στις στρατιές του Πόνου που έρχονται σε κατατροπώσουν, να σε εξαλείψουν ολοκληρωτικά, να σε νικήσουν.

Παραδώσου με ιερότητα, αφέσου στα χέρια του Πόνου να σε σμιλεύσει όπως εκείνος κρίνει και απλά παρατήρησε τον Εαυτό σου την ώρα που πονάς. Παραδώσου ολοκληρωτικά. Αυτό που ήσουν ήδη πεθαίνει, αυτό που είναι να γίνεις από εδώ και πέρα έχει ήδη γεννηθεί. Αυτό που πάντα Υπήρξες και δεν το Γνώριζες είναι Πάντα Εκεί και Παρατηρεί Σιωπηλά τη Μεταμόρφωση σου και σου κρατά απαλά το Χέρι.

Κράτησε αν μπορείς με εμπιστοσύνη, σαν παιδί, αυτό το Χέρι και συνέχισε να περπατάς, με όποιο τρόπο μπορείς.
Με όποιο ρυθμό βρεις.
Για όσο μπορείς.
Χωρίς καμία σύγκριση, προσδοκία ή επίκριση.

Με αναμμένο το εσωτερικό σου καντήλι, δείξε θάρρος, θα ξέρεις πάντα προς ποια κατεύθυνση να πορευτείς, που να στρίψεις, να κόψεις δρόμο ή για λίγο να αναπαυτείς, να γλυκάνεις μέσα σου, να ηρεμήσεις.

Συνέχισε..

Και όσο αντέχεις αυτό τον απαιτητικό καιρό, φέξε λίγο από το Φως και φώτισε απλόχερα το δρόμο και των Άλλων γύρω σου.

Με τον καιρό θα δεις τη Δύναμη σου να επιστρέφει αλλά όχι ως Δύναμη δυνατή αυτή που κάποτε ήξερες.

Ως ζώσα, αιώνια, αναβλύζουσα Αγάπη.

Πηγή: chrysikakou.gr

πόνος ιερότητα καλοσύνη

Μαριάννα Χρυσικάκου

Η Μαριάννα Χρυσικάκου ζει και εργάζεται μόνιμα στην Ελλάδα, ως αρθρογράφος και αρχισυντάκτρια της πλατφόρμας εκπαιδευτικών υπηρεσιών ευζωίας WellDay –Live Longevity.
Μεταπτυχιούχος απόφοιτη των τμημάτων Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού και Claude Bernard Universite De Lyon Ι, έχει λάβει πιστοποιημένη εκπαίδευση στη Διατροφή, τη Θεραπευτική και την Άσκηση
Η Μαριάννα αρθρογραφεί σε τακτική βάση στον ελληνικό και τον διεθνή Τύπο και συντονίζει ατομικά και εταιρικά προγράμματα υγείας και ευζωίας, με εμφαση τον άνθρωπο και την αναβάθμιση της εξελικτικής του συνείδησης.
Δείτε τα πλήρη στοιχεία του Wellday

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Μαριάννα Χρυσικάκου (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

2 Σχόλια

  1. καλησπερα….

    Πριν λίγο διάβασα το άρθρο της κας Χρυσικακου τι μ ένει όταν όλα γκρεμίζονται και είναι συγκλονιστικο
    ..
    έχω περάσει πένθος κ πραγματικα ο τρόπος που περιγράφει το συναίσθημα είναι πολύ δυνατός… θα έλεγα βιωματικός.

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας