Του Στέργιου Λουκόπουλου

Αφορμή για το παρακάτω άρθρο στάθηκε ένα πρώην στενό φιλικό μου άτομο το οποίο τώρα με αντιμετωπίζει εχθρικά, ένα πρώην συναδελφικό άτομο, εξ αρχής εχθρικό και αυτό απέναντί μου, και ένα πολύ ωραίο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και περιγράφει τις εργασιακές σχέσεις των ανθρώπων.

Αυτό που πρόκειται να σας αποκαλύψω, μου ήρθε τόσο ξαφνικά, μέσα σε μια περίοδο μεγάλης θλίψης και έντασης, και με χαροποίησε τόσο πολύ που αμέσως άλλαξε όλο το ενεργειακό μου πεδίο, μου έφερε ηρεμία και δύναμη, γενικά μου άλλαξε όλη τη φιλοσοφία ζωής.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλοι μας έχουμε, σίγουρα, αντιμετωπίσει ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή που ήρθαμε σε επαφή μαζί τους, έβγαλαν μια ξαφνική έχθρα προς τα εμάς, μια επιθετικότητα, φαινομενικά ανεξήγητη! Παρόλο που εμείς συνεχίζαμε να είμαστε ευγενικοί και δοτικοί, αυτοί συνέχιζαν να μας επιτίθενται και να μας «χτυπάνε» χωρίς κάποιον προφανή λόγο ή αιτία. Είναι εκείνη η στιγμή που μένουμε με ανοιχτό το στόμα και αναρωτιόμαστε: «μα καλά τι του έκανα και μου συμπεριφέρεται έτσι;» Και είναι αλήθεια, δεν του κάναμε πραγματικά τίποτα (τουλάχιστον όχι συνειδητά!)

Υπάρχει ωστόσο, μία εξήγηση που ταιριάζει γάντι σε αυτή την συμπεριφορά, θα την περιγράψω εδώ από και από την ψυχολογική και από την ενεργειακή/πνευματική σκοπιά.

Η επίθεση αυτή συμβαίνει όταν τα άτομα αυτά αισθάνονται να απειλούνται από εμάς. Γιατί όμως; Επειδή αισθάνονται κατώτεροί μας, τους ενοχλεί η ευγένεια, η αγάπη και η καλοσύνη που εκπέμπουμε. Δεν καταλαβαίνουν πως μπορούμε να είμαστε τόσο ήρεμοι εξωτερικά ενώ αυτοί όχι. Πιθανόν να θυμίζουμε και κάποιον γονέα, και να ενεργοποιείται ένα παλιό τραύμα. Η ζήλια, ο φόβος και η απειλή που αισθάνονται, γίνονται επιθετικότητα η οποία εκφράζεται με τον πλέον άγαρμπο τρόπο καθώς τα άτομα αυτά αδυνατούν να τη διαχειριστούν!

Σε ενεργειακό/πνευματικό επίπεδο, η καθαρή και φωτεινή αύρα που εκπέμπουμε, τους ταρακουνάει και τους βγάζει στην επιφάνεια σκεπτομορφές, αρνητικές πεποιθήσεις και γενικά τα σκιώδη χαρακτηριστικά του «εγώ» ώστε να καθαριστούνε στο φως.

Έχω παρατηρήσει ότι η ζήλεια είναι ένα α/πό τα πιο συχνά ανθρώπινα συναισθήματα. Το μικρό «εγώ», επειδή λειτουργεί δυαδικά και έχει μάθει να συγκρίνει και να συγκρίνεται, όταν έρχεται σε επαφή με το «ΕΓΩ ΕΙΜΙ» κάποιου, νιώθει αμέσως μειονεκτικά και ξεκινάει έναν πόλεμο ώστε να του χτυπήσει το «εγώ» και να το υποτάξει. Αυτό το αισθανόμαστε ως προσβολή ή ως ταπείνωση, η αλήθεια όμως είναι διαφορετική.

Στην πραγματικότητα, το χτύπημα αυτό έχει ως σκοπό να αυξήσει το δικό μας «εγώ» και όχι να το μειώσει, έτσι ώστε αυτό να «τραβήξει προς τα κάτω» το «ΕΓΩ ΕΙΜΙ», να το συρρικνώσει για να μας κρατήσει στη χαμηλή συχνότητα του φόβου και της αδράνειας.

Αυτό είναι ένα ζήτημα πρωταρχικής σημασίας για κάθε εργάτη του Φωτός. Είναι σημαντικό να παρατηρεί κανείς πάντα το δικό του «εγώ», να βλέπει πως νιώθει και πως πάει να αντιδράσει, και να μην το αφήσει να πάρει τον έλεγχο του εαυτού. Γι αυτό το λόγο πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται με τα ενεργειακά-πνευματικά ή γενικά τα θεραπευτικά (συμβατικοί και μη), διακατέχονται από αυτό που αποκαλούμε «πνευματικό εγώ» (Spiritual ego ), αν και ο όρος αυτός μου φαίνεται κάπως ακατάλληλος διότι πνευματικότητα και «εγώ» δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

Όπως και νά ‘χει, ας ξαναγυρίσουμε στην πρακτική πλευρά τού ζητήματος.

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν οταν δεχόμαστε ξαφνική επίθεση από κάποιο άτομο;

Καταρχήν ας θυμόμαστε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί σε κάτι, όλοι έχουν ένα ταλέντο σε κάποιον τομέα.

Αν τους παροτρύνουμε να εκφράσουν αυτό το ταλέντο τους τότε θα νιώσουνε σημαντικοί και το συναίσθημα της κατωτερότητας θα τους αφήσει. Έτσι, δε θα νιώθουν πια απειλή από εμάς. Μπορούμε για παράδειγμα να τους πούμε «Βλέπω ότι είσαι πολύ καλός / καλή στο…  θα ήθελα τη βοήθεια σου!»

Αυτό θα τους σοκάρει! Ενώ εκείνοι περιμένουν να ξεκινήσει ένας πόλεμος όπου «ο καλύτερος θα νικήσει», εμείς αντιθέτως απλώνουμε το χέρι μας και τους ζητάμε τη βοήθεια!

Προσοχή, για να μην παρεξηγηθώ, αυτό δεν το κάνουμε για να τους κολακέψουμε, ή για να τους χειραγωγήσουμε. Το κάνουμε για να φέρουμε την ειρήνη και τη συνεργασία, διότι κάθε άνθρωπος έχει την έμφυτη τάση να βοηθάει τους άλλους, κάθε άνθρωπος έχει το καλό μέσα του. Με το να το εκφράσει, νιώθει ότι είναι πραγματικά σημαντικός (το οποίο είναι και αλήθεια) και έτσι ο θυμός φεύγει. Με άλλα λόγια: xρησιμοποιούμε τα αρνητικά συναισθήματα ως αφετηρία για να εκφράσουμε τα θετικά συναισθήματα!

Αν το δούμε τώρα από την πνευματική σκοπιά, το κακό είναι μια αντανάκλαση του καλού, ένα είδωλο, ένας καθρέφτης που καθρεφτίζει από την ανάποδη το πραγματικό, το τέλειο το Θεϊκό. Υπάρχει μεν ως δημιούργημα, αλλά ταυτόχρονα είναι και ψεύτικο (ψευδαίσθηση) αν το συγκρίνουμε με την αληθινή φύση τού Θεού που είναι Αγάπη, Φως (Αλήθεια) και Δύναμη. Γι’ αυτό και το αποκαλούμε, συμβατικά, σκοτάδι, γιατί μας εμποδίζει να δούμε το πραγματικό φως. Εκτός κι αν… σταματήσουμε να κοιτάζουμε το είδωλο και κοιτάξουμε απέναντί του!

Είναι ανώφελο λοιπόν να προσπαθούμε να διώξουμε αυτόν τον καθρέφτη γιατί έτσι θα χάσουμε τη μοναδική ευκαιρία να δούμε την πραγματική, τέλεια φύση τού εαυτού μας. Εφόσον όλα είναι Ένα, αφού όλα ανήκουν στη Δημιουργία, τότε όλα είναι μέσα στη Θεϊκή σφαίρα. Πού θα πάει αυτό το είδωλο λοιπόν αν το απορρίψουμε, αν αρνηθούμε την ύπαρξή του; Θα συνεχίζει να υπάρχει! Aκόμα χειρότερα, αν πιστέψουμε το είδωλο ως αληθινό, τότε θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στην αυταπάτη τού διαχωρισμού.

Αποδεχόμενοι όμως την ύπαρξή του και κοιτάζοντας το πραγματικό που αντι-κατοπτρίζει, αυτό θα απορροφηθεί και θα εξαφανιστεί. Θα έχουμε τότε δημιουργήσει κάτι καινούργιο (η Τριάδα τής Δημιουργίας), θα νιώσουμε ολοκληρωμένοι και γαλήνιοι. Θα έχουμε βιώσει τον αληθινό, θεϊκό μας εαυτό, το δημιουργό!

Ενδεχομένως να υπάρχουν περιπτώσεις όπου αυτό δεν μπορεί να εφαρμοστεί διότι τίποτα δεν είναι πανάκεια ή η απόλυτη αλήθεια. Είναι όμως μία ακόμη δυνατότητα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Και αυτό είναι το εντυπωσιακό με αυτή την έμπνευση, ότι δεν είναι ένα προϊόν πνευματικού διαλογισμού αλλά μία ξαφνική λύση σε ένα καθαρά πρακτικό πρόβλημα! Το μόνο που μένει είναι να την εφαρμόσετε και να δείτε αν δουλεύει πρακτικά στη ζωή σας.

κακό, καλό, θεϊκό

Στέργιος Λουκόπουλος

Ο Στέργιος Λουκόπουλος είναι Δάσκαλος Αγγελικού Ρέικι με σπουδές στην ιατρική και στην Εργοθεραπεία.
Μέσα από ανώτερη καθοδήγηση και θεραπευτικές τεχνικές, βοηθάει τους ανθρώπους να ανακαλύψουν τον αληθινό τους εαυτό, να επουλώσουν τις πληγές τους και να επαναδιοργανώσουν την ζωή τους.
Παρέχει ατομικές συνεδρίες συμβουλευτικής και ενεργειακής θεραπείας και εισηγείται σεμινάρια πνευματικής ανάπτυξης.
Δείτε τα πλήρη στοιχεία του Στέργιου Λουκόπουλου
Στέργιος Λουκόπουλος

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας