Πριν από περίπου ένα μήνα, γλίστρησα στον δρόμο, έπεσα  χτύπησα την ουρίτσα μου και προκάλεσα μεγάλη κάκωση στο αριστερό μου χέρι, προσπαθώντας να στηριχτώ… Καταλαβαίνετε… δεν είμαι και η Τουίγκι!

 

Επειδή προσωπικά δεν το ‘χω με τους γιατρούς και τα φάρμακα (είμαι από μόνη μου «του γιατρού») και είμαι χρόνια στις ενεργειακές θεραπείες, που είναι και η δουλειά μου άλλωστε, πήρα τα ομοιοπαθητικά μου για να μην πρηστεί και μελανιάσει και για να μην πονάω σαν τρελή και έβαλα πάγο κι ένα λαδάκι αγιουρβεδικό γι’ αυτές τις περιπτώσεις. Βέβαια, δεν ήταν καθόλου λειτουργικό το χέρι για κάμποσες μέρες και το να κάθομαι οπουδήποτε αποτελούσε άθλο για μένα. Ευγνωμονούσα το σύμπαν όμως, που έτυχε αυτό στην περίοδο που δεν δουλεύω, γιατί μεγάλο μέρος της δουλειάς μου είναι και τα μασάζ. Και μ’ αυτό το χέρι όχι μασάζ δεν μπορούσα να κάνω… ούτε να πιάσω το πιρούνι να φάω.

Εκτός από τις πρώτες βοήθειες όμως που παρείχα στον εαυτό μου, έκανα και αυτό που πάντα κάνω όταν πονάω κάπου στο σώμα μου. Του μίλησα!

Διαβάστε ακόμη: Εξέπνευσε την ανάγκη για αγάπη από άλλους

Ναι, μίλησα στο χέρι μου και στην ουρίτσα μου. Επικέντρωσα την προσοχή μου στα πονεμένα μου μέλη και τους ζήτησα συγγνώμη που προκλήθηκε αυτή η ζημιά, που πονάνε. Τους είπα ότι έχω τεράστια επιθυμία να γίνουν καλά και φαντάστηκα πώς είναι όταν δεν θα πονάω πια και τα μέλη μου θα είναι και πάλι λειτουργικά. Επίσης έψαξα να βρω ποια ήταν η αιτία που το σύμπαν μου έστειλε αυτό το συμβάν, τι ήθελε να μου πει μ’ αυτό, τι έπρεπε εγώ να καταλάβω και να μάθω. Αυτά τα έκανα σχεδόν κάθε μέρα τις πρώτες μέρες, με επικέντρωση και επίγνωση του τι κάνω. Στην ουσία δηλαδή έδωσα εντολή στο μυαλό μου να αρχίσει να «ζει» σε κατάσταση πλήρους υγείας και συνδέθηκα με το σώμα μου για να αρχίσει τις διαδικασίες ίασης.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Γιατί πιστεύω ακράδαντα στο γεγονός ότι:

  1. Είμαστε τα αφεντικά του μυαλού μας και όχι οι υπηρέτες του. Εμείς κατευθύνουμε το μυαλό μας να σκεφτεί, να φανταστεί και να προσελκύσει καταστάσεις, συναισθήματα, ανθρώπους.
  2. Έχουμε στη διάθεσή μας, εφ’ όρου ζωής, το τελειότερο «εργαστήριο- εργοστάσιο» που υπάρχει στον πλανήτη… Το σώμα μας! Ζούμε μέσα σ’ αυτό, είναι δικό μας, μπορούμε να το ορίσουμε εμείς και μόνο εμείς… αρκεί να μείνουμε συνδεδεμένοι μαζί του. Να το ακούσουμε, να το παρατηρήσουμε, να το αγαπήσουμε.

Αν το καλοσκεφτούμε, το σώμα μας είναι το μόνο σίγουρο περιουσιακό μας στοιχείο! Όχι μόνο χρειάζεται να το προσέχουμε και να το συντηρούμε με τον καλύτερο τρόπο, αλλά να είμαστε και σε συνεχή σύνδεση μαζί του, για να ακούμε τι έχει να μας πει και να πιάνουμε τα μηνύματα που μας στέλνει… γιατί πάντα μας στέλνει… για οτιδήποτε!

Και για να μη σας κρατάω και σε αγωνία, τέσσερεις εβδομάδες μετά το πέσιμο, ήμουνα η βοηθός του ξυλουργού που ήρθε να εγκαταστήσει κάτι τρίμετρα μασίφ ράφια στον επαγγελματικό μου χώρο. Τα σηκώσαμε, τα στηρίξαμε στον τοίχο και τα κρεμάσαμε… εγώ και το γιατρεμένο πλέον χέρι μου!

Διαβάστε ακόμη: Περιοριστικές πεποιθήσεις… Όχι άλλο μπλοκάρισμα!

Μόνο με τη δύναμη της σκέψης του μυαλού μου και την αγάπη και τη σύνδεση με το σώμα μου!

Υ.Γ. Σε καμία περίπτωση δεν απαξιώ ή αγνοώ την επιστήμη της ιατρικής και τους λειτουργούς της. Απλά καταθέτω την άποψή μου, το βίωμά μου και μια διαφορετική προσέγγιση για το πώς μπορεί να επέλθει ίαση σε περιπτώσεις που δεν χρήζουν άμεσης χειρουργικής επέμβασης ή βαριάς φαρμακευτικής αγωγής.

 

Newsletter εγγραφή

 

Αναστασία Ριζοκώστα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας