Στην Ιαπωνία, ο υπηρέτης ενός σπουδαίου αυτοκράτορα ερωτεύτηκε τη βασίλισσα. Όταν ο αυτοκράτορας το έµαθε… Ήταν απολύτως απρεπές και ταπεινωτικό να ερωτευτεί ένας υπηρέτης, ένας σκλάβος, τη βασίλισσα κι εκείνη να ερωτευτεί αυτόν. Η κοινωνία έχει τα δικά της κριτήρια, αλλά η αγάπη δεν γνωρίζει ποιος είναι σκλάβος, ποιος είναι υπηρέτης: η αγάπη δεν γνωρίζει από βασιλείς και υπηρέτες. Η αγάπη κάνει όποιον ερωτεύεται βασιλιά, και εκείνος που δεν ερωτεύεται παραµένει ένα τίποτα.

 

Ο βασιλιάς σκέφτηκε: «Τι κατάσταση είναι αυτή; Είναι πολύ ταπεινωτικό και θα είναι απαίσιο όταν διαδοθεί αυτή η φήµη». Φώναξε τον υπηρέτη.

Ο υπηρέτης ήταν ένας πραγµατικά αξιαγάπητος άντρας και κάποτε ο βασιλιάς τον αγαπούσε πολύ. Είπε στον υπηρέτη: «Θα έπρεπε να πάρω ένα ξίφος και να σου κόψω το κεφάλι. Αλλά σε αγάπησα, υπήρξες ένα µοναδικό άτοµο, γι’ αυτό θα σου δώσω µια ευκαιρία. Πάρε ένα ξίφος και στάσου απέναντί µου. Ας µονοµαχήσουµε. Όποιος πεθάνει πέθανε· όποιος επιβιώσει θα γίνει ο σύζυγος της βασίλισσας».

Αυτό ήταν µεγάλη ένδειξη συµπόνιας εκ µέρους του βασιλιά, επειδή δεν ήταν υποχρεωµένος να µονοµαχήσει µε τον υπηρέτη και να του δώσει µια ευκαιρία. Θα µπορούσε απλώς να τον σκοτώσει.

Ο υπηρέτης είπε: «Αυτό που λες είναι δίκαιο, αλλά το θέµα τελειώνει εκεί επειδή δεν έχω χρησιµοποιήσει ποτέ ξίφος στη ζωή µου. Αν πιάσω ένα τώρα, πόσο θα αντέξω απέναντί σου; Εσύ είσαι πολύ επιδέξιος. Η φήµη σου ως ξιφοµάχού έχει διαδοθεί µέχρι τα πέρατα του κόσµου· δεν υπάρχει καλύτερος ξιφοµάχος από εσένα. Παρόλο που λες ότι µου δείχνεις συµπόνια, αυτό οπωσδήποτε δεν είναι συµπόνια. Ξέρω τι σηµαίνει, ξέρω ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσµα. ∆εν έχω πιάσει ποτέ ξίφος στα χέρια µου. ∆εν ξέρω καν πώς να κρατάω ξίφος. Πώς θα σε νικήσω;».

Αλλά, εφόσον ήταν διαταγή του βασιλιά, έπρεπε να πάρει το ξίφος. Όλοι οι αυλικοί στέκονταν παράµερα και παρακολουθούσαν την αναµέτρηση. Ο βασιλιάς είχε κερδίσει πολλές µάχες στη ζωή του. Ήταν γνωστό ότι δεν υπήρχε πιο ικανός ξιφοµάχος από εκείνον. Αλλά όταν άρχισαν να ξιφοµαχούν, οι παρευρισκόµενοι έµειναν άναυδοι, το ίδιο και ο βασιλιάς, καθώς δυσκολευόταν να χρησιµοποιήσει τις ικανότητές του στο ξίφος ενάντια στον υπηρέτη. Ο υπηρέτης σίγουρα δεν ήξερε τίποτα από ξιφοµαχία, αλλά ξανά και ξανά ο βασιλιάς αναγκαζόταν να υποχωρήσει. Ο υπηρέτης τού ορµούσε µε τέτοια σφοδρότητα, ώστε ο βασιλιάς φοβήθηκε. Οι επιθέσεις δεν είχαν καµία επιδεξιότητα, ήταν τελείως χαοτικές· δεν είχαν καµία τεχνική.

Ο υπηρέτης είχε µόνο µία επιλογή: να σκοτώσει ή να σκοτωθεί, κι έτσι επιστράτευσε όλη του την ενέργεια. Όλη η αδρανής ενέργειά του ξύπνησε, καθώς δεν είχε άλλη εναλλακτική: ο βασιλιάς είχε αποφασίσει ότι έπρεπε να πεθάνει, κι έτσι ο υπηρέτης έκανε ό,τι µπορούσε για να τον σκοτώσει.

Στο τέλος, ο βασιλιάς τού φώναξε να σταµατήσει. Τότε του είπε: «Εκπλήσσοµαι, δεν έχω ξαναδεί τέτοιον άντρα στη ζωή µου. Έχω πολεµήσει σε πολλούς µάχες, αλλά πώς µπορεί ένας συνηθισµένος υπηρέτης να βρει τόση δύναµη και ενέργεια;».

Ο ηλικιωµένος πρωθυπουργός του τού είπε: «Ήξερα εκ των προτέρων ότι σήµερα θα αντιµετώπιζες πρόβληµα. Είσαι ικανός ξιφοµάχος, κι έτσι εσύ δεν κινδύνευες να πεθάνεις. Αλλά για τον υπηρέτη, παρότι δεν έχει γνώσεις στην ξιφοµαχία, ήταν ζήτηµα ζωής ή θανάτου. Έτσι οι δικές σου ενέργειες δεν είχαν ξυπνήσει τελείως, ενώ όλες οι δικές του ενέργειες έπρεπε να ξυπνήσουν τελείως. Γι’ αυτό ήταν αδύνατον να τον νικήσεις».

Μόνο όταν ένας άνθρωπος χάνει όλες τις πατερίτσες του, ξυπνά η εσωτερική του ενέργεια. Όσο µένουµε προσκολληµένοι σε υποστηρίγµατα, είµαστε εχθροί του ίδιου µας του εαυτού και δεν επιτρέπουµε στις αδρανείς δυνάµεις µέσα µας να ξυπνήσουν. Η πίστη είναι αυτοκτονία επειδή η πίστη δεν επιτρέπει στη σοφία σας και στη σκέψη σας να ξυπνήσουν. ∆εν υπάρχει λόγος να ξυπνήσουν, δεν υπάρχει η ευκαιρία.

Αλλά τι θα γίνει αν απορρίψετε κάθε πίστη;

Θα αναγκαστείτε να σκεφτείτε, κάθε στιγµή θα είστε αναγκασµένοι να σκέφτεστε. Τότε το κάθε θέµα –ακόµα και το µικρότερο– θα γίνει µια ευκαιρία για να σκεφτείτε. Θα πρέπει να σκέφτεστε επειδή πολύ απλά θα είναι αδύνατον να επιβιώσετε χωρίς να σκέφτεστε. Απορρίψτε κάθε πίστη. Τότε η αδρανής ενέργεια της σκέψης µέσα σας θα βιώσει ένα µοναδικό ξύπνηµα. Μόνο κάποιος που απορρίπτει κάθε πίστη κατακτά τη σοφία.

Οι άνθρωποι που έχουν κατακτήσει τη σοφία έως τώρα την κατέκτησαν µόνο αφότου απέρριψαν κάθε πίστη. ∆εν µπορούµε να κατακτήσουµε τη σοφία επειδή µένουµε προσκολληµένοι στην πίστη. Μένουµε προσκολληµένοι στην πίστη από τεµπελιά, από φόβο. Μένουµε προσκολληµένοι στην πίστη επειδή σκεφτόµαστε: «Τι θα συµβεί αν δεν υπάρχουν πατερίτσες; Χωρίς πατερίτσες θα πέσουµε». Αλλά σας λέω ότι είναι καλύτερα να πέσετε παρά να βασίζετε σε οποιαδήποτε υποστήριξη, επειδή όταν πέφτετε τουλάχιστον κάνετε κάτι: πέφτετε. Τουλάχιστον συµβαίνει κάτι που έχετε κάνει από µόνοι σας. Μπορεί απλώς να πέφτετε, αλλά το κάνετε µόνοι σας. Και αν πέσετε, οπωσδήποτε θα κάνετε κάτι για να ξανασηκωθείτε – ποιος θέλει να παραµένει πεσµένος κάτω;

Αλλά όταν ακουµπάτε, όρθιοι, σε κάποιο στήριγµα, δεν το κάνετε µόνοι σας. ∆εν στέκεστε µόνοι σας· κάποιος σας στηρίζει. ∆εν στέκεστε στ’ αλήθεια όρθιοι· είναι ψευδές.

Το ότι πέφτετε κάτω είναι αληθινό· το να γέρνετε στους ώµους κάποιου για στήριξη, το να στέκεστε όρθιοι επειδή στηρίζεστε στους ώµους κάποιου, είναι ψεύτικο. Εγκαταλείψτε όλα τα στηρίγµατα. Αν θέλετε πραγµατικά να ανακαλύψετε τη ζωή, εγκαταλείψτε όλα τα στηρίγµατα. Απορρίψτε κάθε πίστη. ∆ώστε στη σκέψη την ευκαιρία, τη δύναµη να είναι ενεργή, να λειτουργήσει. ∆ώστε στη σκέψη την ευκαιρία να γεννηθεί µέσα σας.

Αν θέλετε να µάθετε κολύµπι, αρκεί να πηδήξετε µέσα στο νερό χωρίς καµία υποστήριξη. Εκείνοι που ξέρουν κάτι γι’ αυτό, που διδάσκουν στους άλλους να κολυµπούν, κάνουν µονάχα ένα πράγµα: σας σπρώχνουν στο νερό. Όλοι έχουν µια βαθιά επιθυµία να σωθούν, και αυτό από µόνο του γίνεται το κολύµπι. Αλλά, αν κάποιος πιστεύει ότι δεν µπορεί να µπει καν στο νερό χωρίς να έχει µάθει πρώτα να κολυµπάει, πρέπει να ξέρει ότι δεν πρόκειται να µάθει ποτέ. Κάποια µέρα, θα πρέπει να µπει στο νερό χωρίς να ξέρει να κολυµπάει. Κάποια µέρα θα πρέπει να πηδήξει σε άγνωστα νερά επειδή µόνο έτσι θα ξυπνήσει µέσα του η ικανότητα να κολυµπάει.

Αλλά ο νους λαχταρά συνεχώς στηρίγµατα.

Ένα νους που αναζητά στηρίγµατα αναζητά τη σκλαβιά. Όποια υποστήριξη κι αν αναζητάµε, γινόµαστε απλώς σκλάβοι της· γινόµαστε σκλάβοι εκείνου του οποίου την υποστήριξη αναζητάµε. Μπορεί να είναι αφέντης ή µπορεί να είναι θεός· µπορεί να είναι ένα άβαταρ[1] ή µπορεί είναι ένας τιρθανκάρα – ή κάποιος άλλος. Όταν αναζητάµε τη στήριξη κάποιου, γινόµαστε σκλάβοι του. Αν εγκαταλείψετε όλα τα στηρίγµατα, αυτό που υπάρχει µέσα σας θα ξυπνήσει· η ενέργεια που κείτεται κρυµµένη µέσα σας θα αναδυθεί. Θα ξυπνήσει µε µεγάλη ένταση.

Αν αποφασίσετε να είστε ανεξάρτητοι στο επίπεδο του νου, κανένας στον κόσµο δεν µπορεί να σας στερήσει τη δυνατότητα να γνωρίσετε την ψυχή σας. Αλλά θα πρέπει να πάρετε µια απόφαση: «Τώρα αποφασίζω να γίνω ανεξάρτητος στο επίπεδο του νου. Αποφασίζω ότι δεν θα δεχτώ τη σκλαβιά κανενός στο επίπεδο της σκέψης µου. Αποφασίζω ότι δεν θα γίνω ακόλουθος κανενός. Καµία γραφή και κανένα δόγµα δεν θα µπορέσει να επιβαρύνει το µυαλό µου. Θα θεωρώ αλήθεια µόνο την αλήθεια που βρίσκω µόνος µου. Κάποιος άλλος µπορεί να έχει µια άλλη αλήθεια, αλλά δεν είναι η αλήθεια για µένα».

Αν δεν έχετε αυτό το θάρρος, δεν µπορείτε να βρείτε τη ζωή. Αν δεν έχετε αυτό το θάρρος, ο νους σας ίσως να µη γίνει ποτέ ανεξάρτητος.

Επιτρέψτε µου να σας πω επίσης αυτό: µια σκλαβιά που κρατάει πολύ καιρό γίνεται ελκυστική· µια σκλαβιά που κρατάει πολύ καιρό αρχίζει να φαίνεται ευχάριστη. Φοβάστε να απελευθερωθείτε από αυτή, φοβάστε να την αφήσετε. Το µεγαλύτερο εµπόδιο για να αποµακρύνετε τη σκλαβιά είναι ότι ο ίδιος ο σκλάβος ερωτεύεται τη σκλαβιά του – κανείς άλλος δεν µπορεί να τον ελευθερώσει. Ο ίδιος ο σκλάβος αρχίζει να αγαπάει τη σκλαβιά του σε τέτοιο βαθµό, ώστε είναι έτοιµος ακόµα και να πεθάνει για να την υπερασπιστεί. Σκλάβοι έχουν δώσει τη ζωή τους για να προστατεύσουν τη σκλαβιά τους. Συµβαίνει σε όλο τον κόσµο, επί χιλιάδες χρόνια.

[1] Το άβαταρ είναι µια ενδιάµεση ή διαφορετική µορφή µιας συνεχιζόµενης βασικής οντότητας, όπως, για παράδειγµα, είναι η ενσάρκωση ενός θεϊκού όντος σε ανθρώπινη µορφή. (Σ.τ.Μ.)

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Ανεξάρτητος Νους» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πεδίο.

Ακούστε το απόσπασμα και σε ηχητικό αρχείο: Podcast | Osho | Εγκαταλείψτε τις δανεικές σκέψεις

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας