Μια φορά και έναν καιρό ήταν η Μικρή Ψυχή. Η Μικρή Ψυχή έτρεχε ανέμελη, χαρούμενη και ξένοιαστη στους όμορφους κήπους της Ιδανικής Χώρας. Ήταν πάντα ευδιάθετη και πέταγε από τη μια άκρη της Χώρας στην άλλη.

 

ΗΜικρή Ψυχή είχε λαχτάρα για μάθηση και εξέλιξη. Για αυτό κάλυπτε απίστευτες αποστάσεις, για να συναντήσει τις μεγαλύτερες ψυχές που επέστρεφαν από τις αποστολές τους. Είχε κάνει και η Μικρή Ψυχή κάποιες αποστολές όμως οι αναμνήσεις της ήταν αμυδρές. Έτρεχε πρώτη πρώτη για να καλωσορίσει τις ψυχές που πηγαίνανε στον Πύργο Καταθέσεων Αρχείων. Πάντα περίμενε έξω από την πόρτα, για να κάνει τις ερωτήσεις που πέφτανε βροχή.

«Πώς ήταν η αποστολή σου;»

«Τι καινούργιο έμαθες;»

«Τι ρόλο έπαιξες;»

«Το έμαθες το μάθημά σου ή έμεινες στην ίδια τάξη;»

«Ήταν αυστηρή η επιτροπή μαζί σου;»

… και άλλες πολλές…

Κάποιες από τις ψυχές είχαν όρεξη και της απαντούσαν, κάποιες όμως ήταν κουρασμένες και εξαντλημένες για να ασχοληθούν μαζί της.

Η περιέργεια της Μικρής Ψυχής την ωθούσε να εντάσσεται στις παρέες των παλιών ψυχών, όταν αυτές καθόντουσαν στην δροσιά της σκιάς των παραδεισένιων δένδρων. Οι παλιές ψυχές κάνανε ανασκόπηση της τελευταίας τους αποστολής, μοιραζόντουσαν εμπειρίες και δίνανε συμβουλές η μια στην άλλη.

Η Μικρή Ψυχή τους άκουγε με ενθουσιασμό, οι ιστορίες τους της προκαλούσαν ρίγος και φτερούγισμα στην καρδιά. Όμως…

Μια μέρα της τυπώθηκε μια λέξη. Δεν την καταλάβαινε και παρόλα αυτά της άγγιξε πολύ την καρδιά της. Προβληματίστηκε. «Τι να σημαίνει αυτή η λέξη; Ποιά είναι η έννοια της; Γιατί την νιώθω με όλη την εσωτερική μου ύπαρξη;»

«Για να είναι τόσο δυνατή, δεν θα υπάρχει κανένας άλλος εκτός από τον Θεό που θα μπορεί να μου την εξηγήσει!»

Και έτσι η Μικρή Ψυχή πήρε δρόμο προς το Λευκόχρυσο Πύργο του Θεού.

Ο Θεός υποδέχθηκε τη Μικρή Ψυχή με ανοικτή αγκαλιά γεμάτη θαλπωρή.

«Αχ! Σε όλη την Ιδανική Χώρα δεν υπάρχει πιο ζέστη αγκαλιά από αυτήν!!!» σκέφτηκε η Μικρή Ψυχή.

Ο Θεός ήξερε για ποιο λόγο ήρθε η Μικρή Ψυχή. Όμως τη ρώτησε: «Τι είναι αυτό που σε έκανε να μου κάνεις αυτή την ευχάριστη επίσκεψη;»

«Να, είπε η Μικρή Ψυχή, άκουσα μια λέξη από τις παλαιότερες ψυχές και μου καρφώθηκε εδώ!!!». Η Μικρή Ψυχή άρχισε να χτυπά με τη μικρή της γροθούλα την περιοχή της καρδιάς. «Εδώ! Θέλω να μάθω γιατί με αναστάτωσε τόοοσο!!!»

Ο Θεός ρώτησε: «Τι λέξη είναι αυτή;».

«Ε… ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ λέει… Τι είναι η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ Θεούλη;»

«Αυτή η λέξη σε αναστάτωσε… Χμ… Ακόμα και εγώ, ο Θεός δεν μπορώ να σου την εξηγήσω… Μου βάζεις δύσκολα μικρή… Στον κόσμο που ζούμε είναι όλα ιδανικά φτιαγμένα με αγάπη και δεν υπάρχει κάποιος ή κάτι που θα χρειάζεται να συγχωρείς».

«Και πού υπάρχει;» Ρώτησε ανυπόμονα η Μικρή Ψυχή.

«Ξέρω ένα μέρος, αλλά θα θέλεις και συνοδούς…»

«Όχι!!!! Δε θα θέλω!!! Είμαι πια μεγάλη και θα τα καταφέρω μόνη!!! Πίστεψε με!!!» Και η Μικρή Ψυχή ήθελε οπωσδήποτε ο Θεός να την πιστέψει.

«Ναι, το ξέρω καλή μου». Γέλασε ο Θεός με την επιμονή της Ψυχής. «Απλά για να μάθεις να ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ χρειάζεται οι άλλοι να σου κάνουν κάτι και εσύ να τους ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ για αυτό».

«Κάποιος να μου κάνει κάτι… δεν καταλαβαίνω… μου μιλάς με γρίφους…»

«Κάτσε να τρέξω στους κήπους της Χώρας και να ρωτήσω!».

Χωρίς να περιμένει η Μικρή Ψυχή την απάντηση του Θεού έτρεξε σαν άνεμος φωνάζοντας:

«Είναι κανείς που θέλει να μου κάνει κάτι για να μάθω να ΣΥΓΧΩΡΩ; Είναι κανείς που θέλει να με βοηθήσει να μάθω τι είναι η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ;»

Μετά από λίγη ώρα κουρασμένη, αλλά πολύ χαρούμενη η Μικρή Ψυχή επέστρεψε στον Θεό. Την ακολουθούσαν οι παλιές ψυχές…

«Θεέ μου! Αυτές οι ψυχές θέλουν να με βοηθήσουν! Κοίτα! Αυτή εδώ θα είναι η μαμά μου και λέει πως δεν θα με αγκαλιάζει και δεν θα μου δίνει αγάπη και εγώ θα μαθαίνω να τη ΣΥΓΧΩΡΩ για αυτό! Από δω είναι ο μπαμπάς μου και θα με παρατήσει, και εγώ θα μαθαίνω να τον ΣΥΓΧΩΡΩ! Σου συστήνω τον άνδρα μου, θα με προδώσει, λέει, και εγώ θα μαθαίνω να τον ΣΥΓΧΩΡΩ! Έχω και άλλους!!! Είναι πολλοί που θέλουν να με μάθουν να ΣΥΓΧΩΡΩ! Είμαι πολυυυυυυύ ευτυχισμένη!!!»

Ο Θεός ήταν λίγο σκεπτικός.

«Θεέ μου! Γιατί δεν χαίρεσαι μαζί μου;» Απόρησε η Μικρή Ψυχή.

«Γιατί έχεις επιλέξει μια αποστολή που δεν θα είναι και τόσο εύκολη…»

«Θα τα καταφέρω! Έχε μου εμπιστοσύνη!»

«Ένταξει» είπε ο Θεός. «Ας γίνει έτσι. Θα κατέβετε όλοι μαζί και θα βοηθήσετε με κάθε τρόπο η κάθε μια σας τη Μικρή Ψυχή να μάθει να ΣΥΓΧΩΡΕΙ».

Η Μικρή Ψυχή ήταν πολύ συγκινημένη που θα είχε τόσο σπουδαία αποστολή. Θέλησε να ευχαριστήσει τις ψυχές.

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που κάνετε για μένα! Σας ειμαι ευγνώμων! Εκεί που θα πάμε θα σας κοιτάω βαθιά στα μάτια και θα βλέπω την Αγάπη σας για μένα…»

Και έτσι κατεβήκανε όλοι μαζί, για να μάθει η Μικρή Ψυχή να ΣΥΓΧΩΡΕΙ…

Αν αυτό το παραμύθι σας ακούμπησε και θέλετε να μάθετε περισσότερα για τη Δραστική Συγχωρεση μπορείτε να έρθετε στην παρέα μας στο σεμινάριο: “Δραστική Συγχώρεση: Κάνε Χώρο για Θαύματης”. Πραγματοποιείται το Σάββατο 7 Μαρτίου 2020.
Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ

Θα μιλήσουμε για το αρχέτυπο του Θύματος και πως να απελευθερωθείτε από αυτό. Θα μιλήσουμε για το ανθρώπινο Εγώ. Στα πλαίσια της Δραστικης Αυτοσυγχώρεσης θα μιλήσουμε για ολόκληρη την κοινωνία του Εγώ. Θα εφαρμόσουμε στην πράξη τη γνώση που θα πάρουμε κατά την διάρκεια του σεμιναρίου μέσα από βιωματικές ασκήσεις.

Θα χαρώ να σας γνωρίσω από κοντά.

Με αγάπη
Ζέτα Νικολαϊτσουκ

 

Newsletter εγγραφή

 

Ζέτα Νικολαιτσουκ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας