Εναλλακτικές διακοπές στο παλιό Κεραμίδι | Στο καλύτερο χωριό του κόσμου!

Εναλλακτικές διακοπές στο παλιό Κεραμίδι Στο καλύτερο χωριό του κόσμου!

284 ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

Της Κατερίνας Σταθοπούλου

εχουμε συνηθίσει όλοι να χρησιμοποιούμε τον όρο “εναλλακτικός” τα τελευταία χρόνια τόσο συχνά που ακόμα κι εμένα που ασχολούμαι με τις εναλλακτικές θεραπείες, έχει αρχίσει να με προβληματίζει.

Λέμε για παράδειγμα, αυτός είναι εναλλακτικός ή αυτή είναι εναλλακτική θεραπεία ή αυτές είναι εναλλακτικές διακοπές, εναλλακτική διατροφή, εναλλακτική δράση, εναλλακτικός τρόπος ζωής κι ένα σωρό άλλα.

Τι σημαίνει αλήθεια η λέξη εναλλακτικός; Εναλλακτικός είναι ο αλλότροπος, ο διαφορετικός, ο σύγχρονος, ο μη παραδοσιακός, και εν τέλει ο καινοτόμος.

Και πώς να είναι ένας εναλλακτικός τρόπος ζωής; Ή πώς να είναι οι πραγματικά εναλλακτικές διακοπές;

Αυτή την απορία και πολλές άλλες μου την έλυσε η μαθήτρια και φίλη μου πλέον Βάσω Αγοράτσιου όταν πολύ αυθόρμητα με κάλεσε να μείνω στο σπίτι της με την όμορφη οικογένεια της στο παλιό Κεραμίδι Πιερίας.

Αυτό το ταξίδι στην Κατερίνη ήταν για μένα μια έντονη συναισθηματική και πνευματική εμπειρία, μια εμπειρία ζωής!. Έχω λόγους να πιστεύω πως θα θέλατε να μάθετε τι έγινε αυτές τις 4 μέρες.

Η Βάσω είναι Γεωπόνος, μελισσοκόμος βελονίστρια, δασκάλα στη Γιόγκα γέλιου, εναλλακτική θεραπεύτρια με εξειδίκευση στην εναλλακτική αισθητική, παρασκευάζει τα δικά της φυτικά καλλυντικά με τα δικά της βιολογικά υλικά, είναι μητέρα δυο υπέροχων παιδιών και ήρθε στην Αθήνα για να παρακολουθήσει το σεμινάριο μου στο Rejuvance.

Με το τέλος των μαθημάτων και αυτή και ο άντρας της ο Γιώργος με κάλεσαν στη Κατερίνη με τόση θέρμη και εγκαρδιότητα που έχω να δω από την εποχή των γονιών μου. Για την ακρίβεια μου είπαν από σήμερα έχεις ένα εξοχικό στο παλιό Κεραμίδι.
Αθάνατη βορειοελλαδίτικη φιλοξενία!!!

Μια Πέμπτη αποφάσισα να ανέβω.

1η μέρα

Η Βάσω με παρέλαβε με ένα αγροτικό με καρότσα το αυτοκίνητο που χρησιμοποιεί για τη μελισσοκομία κυρίως και μου είπε με το φωτεινό της χαμόγελο «καλώς ήρθες, στο παλιό Κεραμίδι, το καλύτερο χωριό του κόσμου».

Όταν φτάσαμε στο σπίτι της η μικρή της κόρη, η όμορφη Άρτεμις, το μικρό αερικό της οικογένειας, μου μίλησε στο πληθυντικό και με καλωσόρισε, το ίδιο και ο «ζόρικος» δεκάχρονος Αστέρης (οι χαρακτηρισμοί δικοί μου). Κάτσαμε στο τραπέζι και φάγαμε φασολάκια πεντανόστιμα και μαμαδίστικα από το χωραφάκι της Βάσως. Εν τω μεταξύ μιλούσαμε προσπαθώντας να γνωριστούμε περισσότερο και να θέσουμε κατά κάποιο τρόπο του όρους της προσωρινής συγκατοίκησης. Όση ώρα καθόμασταν στο μεγάλο λευκό ορθογώνιο τραπέζι παρατηρούσα το σπίτι. Μεγάλα παράθυρα, φως παντού καταπράσινη θέα, φυσικά υλικά, ξύλο βαμβάκι, κατασκευές των παιδιών και της πολυμήχανης Βασιλικούλας, Καθαριότητα χωρίς υπερβολές, τάξη χωρίς υστερία.
Ένα σπίτι για να ζεις !

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως θα αφεθώ στα χέρια τους και θα ακολουθήσω το πρόγραμμά τους γιατί είχα υποψιαστεί πως θα ζήσω κάτι τελείως διαφορετικό.

Οπότε μόλις τελειώσαμε το φαγητό, μου είπαν πως το μεσημέρι ησυχάζουμε στα δωμάτια μας. Φυσικά μπορούσα να κάνω οτιδήποτε άλλο αλλά αυτό είχα να το κάνω από παιδί οπότε αποσύρθηκα στο δωμάτιο της Άρτεμις γιατί στον ξενώνα θα είχε ζέστη και οι φίλοι ήθελαν να με περιποιηθούν.

Βρέθηκα λοιπόν σε ένα παιδικό κοριτσίστικο δωμάτιο με μια κουνουπιέρα πάνω από το κεφάλι μου να κάνω τις εξής συνειδητοποιήσεις.

Βρισκόμουν σε ένα υπέροχο σπίτι με μια οικογένεια που δεν γνώριζα καθόλου.

Το παράθυρο του δωματίου είχε θέα σε ένα τέλειο κήπο που έφερνε μυρωδιές λεβάντας και μελισσόχορτου, ήχους από πουλάκια, τζιτζίκια διάφορα έντομα, τα γαυγίσματα από τα δυο οικόσιτα σκυλιά και τα νιαουρίσματα από τα δεκάδες γατάκια.

Δεν υπήρχε σε κανένα δωμάτιο του σπιτιού air condition. Στην αρχή ζεσταινόμουν πολύ και μετά χαλάρωσα και η ζέστη ήταν πολύ λιγότερη και διόλου δε με απασχόλησε για τις επόμενες μέρες.

Δεν υπήρχε wi-fi. Υπήρχε βέβαια ενσύρματο internet και αυτό για να μη γίνεται αλόγιστη χρήση από τα παιδιά και να μην υπάρχει διάχυτη ακτινοβολία. Αυτό στην αρχή με ζόρισε αλλά υπήρχε το κινητό με τα 10 giga μου οπότε οι επικοινωνία δεν ήταν πρόβλημα. Αυτό το δεδομένο με γλύτωσε από την εργασιομανία μου. Τέσσερις μέρες πραγματικά χωρίς δουλειά!!

Το απόγευμα ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για το Λιτόχωρο.

Η οικογένεια ετοιμάστηκε πάρα πολύ γρήγορα!! Καμιά σχέση με ότι έχω ζήσει μέχρι σήμερα. Εντυπωσιακό!!!
Μπήκαμε όλοι σε ένα οικογενειακό τζίπ. Ο Γιώργος οδηγούσε. Η Βάσω συνοδηγός κι εγώ πίσω μαζί με τα πιτσιρίκια.

Μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο τα παιδιά άνοιξαν τα βιβλία τους και διάβαζαν. Σκέφτηκα πως τα παιδιά είναι εξωγήινοι δεν υπήρχε άλλη εξήγηση. Ρώτησα κάποια στιγμή και μου εξήγησε η Βάσω πως όταν ήταν πιο μικρά και μπουσούλαγαν έβαζε τα βιβλία του ενδιαφέροντος τους στα χαμηλά ράφια. Και φυσικά δεν είχαν καμιά τηλεόραση στο σπίτι. Μαγικό!!!
Στο δρόμο μας έπιασε μπόρα.

Ο Γιώργος ατάραχος… είχε έρθει η ώρα να γνωριστώ και με αυτόν συζητούσαμε χαλαρά στη διαδρομή. Ο Γιώργος μέσα στα άπειρα που κάνει ασκείται στο Chi Gong και ακολουθεί ένα πολύ συγκεκριμένο δρόμο πλέον.

Οι εκπλήξεις μόλις άρχιζαν

Φτάσαμε στη πλατεία Λιτοχώρου και παρακολουθήσαμε λίγο την έναρξη από τα Προμήθεια. Άντρες και γυναίκες, Ολυμπιστές ντυμένοι με αρχαιοελληνικές φορεσιές. Μια λύρα κατασκευασμένη από φυσικά υλικά ήταν το μοναδικό μουσικό όργανο που συντόνιζε με τον ήχο του το χορό των κοριτσιών στο κέντρο του αμφιθεάτρου.

Αργότερα στο φαγητό έμαθα όλη τη παράδοση σχετικά με τα Προμήθεια και τους Ολυμπιστές και ο Αστέρης με την Άρτεμις συμπλήρωναν τους γονείς αφηγούμενοι τα δικά τους βιώματα.

Η μικρή θεραπεύτρια της παρέας, η Άρτεμις ήθελε να μου κάνει τη δική της θεραπεία που τη λέει Τσι.

Ακούμπησε τα χέρια της στους ώμους και στο κεφάλι μου και προσπαθούσε να μου πάρει το πονοκέφαλο. Τα κατάφερε φυσικά. Ένα παιδί που ξυπνάει το πρωί και φροντίζει πρώτα από όλα τα γατάκια του σπιτιού, που δε θέλει να σκοτώνουμε τις σφήκες που αγαπάει κάθε ζωντανό πλάσμα, που αγκαλιάζει και χαμογελάει συνέχεια… τι άλλο εκτός από μια έτοιμη θεραπεύτρια μπορεί να είναι..!!

Η μέρα έκλεισε ονειρικά με ένα βραδινό μπάνιο στη πλάκα Λιτοχώρου.
Καλυμπούσαμε όλοι μαζί παίζαμε και γελάγαμε, στο βάθος ο ουρανός φωτιζόταν από αστραπές, η μπόρα ερχόταν πάλι.
Κοιμήθηκα μυρίζοντας το χώμα και ακούγοντας τη βροχή …
Ήμουν στο καλύτερο χωριό του κόσμου… με καλούς ανθρώπους…
Αγαλλίαση…

2η μέρα

Το πρωί ξύπνησα από μια γλυκιά οικογενειακή φασαρία, ξεκούραστη και χορτάτη από ύπνο.

Το πρωινό είχε μούσλι, βρώμη, διάφορους σπόρους, super foods, ταχίνι μέλι, χυμό, τσάι, φρέσκια γύρη και ψωμί dinkel. Φυσικά τα παιδιά το έτρωγαν με μεγάλη χαρά!!! ( Αν όχι εξωγήινα σίγουρα indigo, ε Βάσω; Μεγαλείο!)

Η μέρα ξεκίνησε με τη συμμετοχή των φίλων στο τοπικό festival για την ανάδειξη της Κατερίνης και του τοπικού τουρισμού το Olympolis.

Φτάσαμε σε μια πλατεία, άρχισαν να έρχονται φίλοι και φίλες που ακολουθούν το Γιώργο και τη Βάσω. Ο Γιώργος συντόνισε τη πρακτική του Chi Qong. Αναπνεύσαμε… βρήκαμε το κέντρο μας ηρεμήσαμε… συνδεθήκαμε… γίναμε ομάδα.

Μετα από αυτό συνέχισε η Βάσω με κέφι και δυνατή ενέργεια και μας έμαθε να γελάμε μέσω της Γιόγκα. Στο άκουσμα του μαθήματος «Γιόγκα Γέλιου», θεώρησα πως θα κάνουμε κάτι πολύ χαλαρό. Οι κοιλιακοί δούλεψαν περισσότερο από το γυμναστήριο, οι πνεύμονες άνοιξαν σαν να έτρεξα δέκα χιλιόμετρα και ναι… τελικά γέλασα πολύ!!!

Η καλύτερη ώρα είχε φτάσει και για μένα και για τα παιδιά!

Εγώ θα έπινα καφέ και τα παιδιά θα αγόραζαν τη πιο νόστιμη παραδοσιακή μπουγάτσα, με τη μυστική συνταγή που κανείς δε μπορεί να αντιγράψει, ούτε ο ίδιος ο ανιψιός του ιδιοκτήτη του μπουγατσάδικου.

Βολτάραμε, όλοι μαζί στο κεντρικό πεζόδρομο της Κατερίνης και διαλέξαμε ψάρια για το μεσημεριανό φαγητό. Εδώ θα πρέπει να πω πως στην Κατερίνη έχει σε κάθε τετράγωνο και από ένα καφέ. Όμορφα καφέ με πολύ ιδιαίτερη και ακριβή διακόσμηση.

Μου έκανε την ίδια εντύπωση όπως μου κάνει και το φαινόμενο του κομμωτηρίου σε όλες σχεδόν τις γειτονιές της Αθήνας.

Λίγο μετά το φαγητό η βροχή ήρθε ξανά.

Πάντα ήθελα να χοροπηδήσω σε ένα κήπο με γρασίδι και να με κάνει μούσκεμα μια καλοκαιρινή μπόρα… είχα το κήπο είχα και τη βροχή … δε το σκέφτηκα περισσότερο … βγήκα έξω στο καταπράσινο κήπο του σπιτιού.

Άρχισα να χοροπηδάω σαν ινδιάνος που συνεχίζει το χορό της βροχής και ευγνωμονεί που τέλειωσε η ξηρασία.
Με ακολούθησε η Άρτεμις και μετά ο Γιώργος, χορεύαμε, γελάγαμε, βγάζαμε κραυγές χαράς…
Απελευθέρωση…
Άνθρωποι, παιδιά, ζώα, φύση, βροχή, ζωή… κάθε κύτταρό μου ήταν ζωντανό.

Η μέρα έκλεισε με ανταλλαγή γνώσεων απόψεων και εμπειριών … σπιτική veggie πίτσα και βιολογικό κρασί.

Έμαθα για την τυπολογία του κου Πασχαλίδη και τη Σταφυλοθεραπεία του κου Τριτάκη.

Μα πάνω από όλα άρχισα να τους αγαπώ… Πως να ξεχάσω το σεμνό βλέμμα έρωτα και θαυμασμού του Γιώργου προς τη Βάσω μετά από τόσα χρόνια γάμου… πώς να ξεχάσω την έξαψη της Βάσως όταν μου έλεγε με ενθουσιασμό και απόλυτη πίστη πως θα γίνω ευτυχισμένη με ένα άντρα γ τύπου (βάση τυπολογίας – Πασχαλίδη). Πώς να μη χαμογελάω όταν σκέφτομαι τον Αστέρη να μου λέει πως είμαι τυχερή που δεν έχω Προμήθεια στην Αθήνα. Πώς να ξεχάσω την εικόνα με τη μεγάλη παρέα των παιδιών που έβλεπαν ταινία στο πανί του προτζέκτορα Σάββατο βράδυ. Πώς να βγάλω από το μυαλό μου την εικόνα της Αρτεμούλας που έβγαζε τα τσιμπούρια με το τσιμπιδάκι των φρυδιών από τα αυτιά της γατούλας της. Πως γίνεται κάποιος να μην τους αγαπήσει;;

3η μέρα

Κυριακή πρωί όλοι μαζί ξεκινήσαμε ενθουσιασμένοι για την εκδρομή στους πρόποδες του Ολύμπου.

Έχω γυρίσει άπειρα μέρη στην Ελλάδα πολλα από αυτά βουνά, αλλά στη λίστα δεν υπήρχε ο Όλυμπος και μόνο αυτό μου αρκούσε για να χαμογελάω μέχρι τα αυτιά.

Περάσαμε το καταφύγιο του ορειβατικού συλλόγου και μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω παρκάραμε για να ξεκινήσουμε μια μικρή ήπια πεζοπορία. Η ευρύτερη περιοχή ήταν κοντά στο μαναστήρι του Αγίου Διονυσίου. Κατά τα άλλα παντελώς άγνωστη για μένα και εντελώς οικεία για τους συνοδοιπόρους μου μικρούς και μεγάλους.

Στο τέλος της διαδρομής μου κόπηκε η ανάσα.
Ένας απίστευτα όμορφος καταρράκτης μια όμορφη βάθρα, βράχια, δέντρα, πυκνή βλάστηση παντού, όλα καταπράσινα.
Πριν προλάβω να καταλάβω ποιοι θεοί κατοικούν σε αυτό το παράδεισο, είχαν όλοι βουτήξει και κολυμπούσαν.
Δοκίμασα το νερό για να βουτήξω κι εγώ.

Οι πιθανότητες να βγω ζωντανή ήταν ελάχιστες. Το νερό ήταν από την κατάψυξη. Ζούσα σε παράλληλο σύμπαν. Δεν υπήρχε όμως καμμιά περίπτωση να είμαι εκεί και να μην μπω.
Εξάλλου ήταν μια καλή ευκαιρία για καρδιολογικό έλεγχο.

Κατάφερα απλά να μπω και να βγω και πιστέψτε με ήταν άθλος. Το δέρμα μου κοκκίνησε και άρχισα να νιώθω μια γλυκιά ζέστη από την έντονη αιμάτωση.

Αξίζει να πω πως φέτος έχω ξεκινήσει τα μπάνια μου στις 25 Μαρτίου στο Πήλιο. Πράγμα που σημαίνει πως αντέχω αρκετά στο κρύο νερό.

Έκατσα σε ένα βράχο να στεγνώσω και ησύχασα … μακάρι να μπορούσα να κρατήσω αυτή τη στιγμή για πάντα. Να τη βγάζω από τσεπάκι μου και κάθε φορά που προσπαθώ να πετύχω ησυχία να την ανακαλώ.

Δεν σκεφτόμουν, δεν άκουγα, μόνο κοιτούσα. Ένιωθα πλήρης, ήρεμη, ευτυχισμένη, δεν χρειαζόμουν τίποτα άλλο, ήμουν εκεί με την εσωτερική χαρά μου και ευγνωμονούσα που ήμουν ζωντανή σε αυτό το «κήπο της Εδέμ». Ένας απόλυτα φυσικός διαλογισμός, χωρίς καμιά προσπάθεια… ήταν για τόσο λίγο αλλα ήταν τόσο δυνατό.

Η βόλτα τέλειωσε με την επίσκεψη μας στην κατασκήνωση των Ολυμπιστών.
Αξιομνημόνευτη εμπειρία!
Και τα μάτια μου έκλεισαν μετά το γαύγισμα των σκύλων. Δεν ξέρω τι ώρα γινόταν αυτό αλλά είχα προσέξει πως γινόταν κάθε βράδυ.

4η μέρα

Στις 11 το πρωί με περίμενε μια θέση στο intercity.
Η Βάσω μου έφτιαξε ένα πακέτο για την Αθήνα, Μέλι, λάδι, γύρη, μελισσόχορτο, λεβάντα, φασκόμηλο κι ένα σωρό άλλα δικά της, από τα χέρια της.

Με αποχαιρέτησαν και υποσχεθήκαμε πως θα τα πούμε σύντομα.
Η Άρτεμις με χαιρετούσε κινηματογραφικά καθώς έφευγε το τρένο.

Το κουπέ μύριζε λεβάντα και δυόσμο και δεντρολίβανο.

Εγώ σκεφτόμουν εκείνο το απόγευμα που μαζέψαμε φράουλες από το μποστανάκι μαζί με τον Αστέρη για να φτιάξουμε επιδόρπιο και λασπώσαμε τα πόδια μας μέχρι το γόνατο.
Γείωση …

Στο κουπέ μου, ήταν μια κυρία από τη Βραζιλία ένας Άραβας, ένας πρόσκοπος και μια Κατερινιώτισα… Σκέφτηκα πως θα μπορούσα να φτιάξω ανέκδοτο … αλλα τελικά άρχισα να γράφω το άρθρο… γρήγορα για να μην ξεχάσω τις στιγμές να μη χάσω τα συναισθήματα… να θυμηθώ τις συζητήσεις, να κρατήσω την πληροφορία για όλες τις νέες θεραπείες και τεχνικές που συζητήσαμε.

Να προλάβω να πω για τις εναλλακτικές διακοπές στο παλιό Κεραμίδι, το καλύτερο χωριό του κόσμου.

Εναλλακτικός τελικά είναι αυτός που κάνει το άλλο. Αν αυτός ο τρόπος ζωής δεν είναι εναλλακτικός τότε τι;;  Εις το επανειδείν Βάσω, Γιώργο, Αστέρι, Άρτεμις.

Και να θυμάστε πράγματι ζείτε στο καλύτερο χωριό του κόσμου και αυτό το έχετε κάνει εσείς!

Με αγάπη και φως
Κατερίνα Σταθοπούλου

Κατερίνα Σταθοπούλου

Κατερίνα Σταθοπούλου

Η Κατερίνα Σταθοπούλου είναι απόφοιτη της σχολής εναλλακτικών επιστημών Natural Health Science, στη Σουηδική Μάλαξη και το Rejuvance, γνωρίζει μασάζ κυτταρίτιδας και χαλαρωτικό μασάζ προσώπου κι έχει διδαχθεί Βασικές Τεχνικές Παραδοσιακού Ταιλανδέζικου Μασάζ- Ancient Thai Massage.
Έχει Α βαθμό στην ενεργειακή θεραπεία Ρέικι, είναι πιστοποιημένη στους θεραπευτικούς κώδικες Healing codes και απόφοιτη της ενεργειακής θεραπείας Silva method.
Η προσέγγιση της στη μάλαξη είναι ολιστική, θεραπευτική με κύριο γνώμονα τον άνθρωπο. Η ενασχόλησή της με τις Ολιστικές και Ενεργειακές Θεραπείες μετράει 20 χρόνια συνολικάσε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο.
Δείτε τα πλήρη στοιχεία της Κατερίνας Σταθοπούλου
Κατερίνα Σταθοπούλου

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.