Χτες, συναντήθηκα, μετά από πολλάάάά χρόνια, με μια παιδική μου φίλη.

 

Χάρηκα με τη συνάντηση, άλλωστε την είχα επιδιώξει. Και καθώς συζητούσαμε, ξαφνικά αναρωτήθηκα: Πού είναι η φίλη μου; Είχα απέναντί μου μία ενήλικη, προβληματισμένη, σοβαρή, μέσα στον παλμό της καθημερινότητας και κυρίως, μια Κυρία του «πρωτοκόλλου». Κάποια στιγμή μάλιστα, μου είπε με καμάρι: «Εγώ είμαι τετράγωνος άνθρωπος». Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να γυρίσω πίσω, … πίσω, … πίσω! Πολλά χρόνια πίσω, λέμε!

Τότε που τρέχαμε χαρούμενες στις αυλές των σπιτιών μας.

Τότε που σκαρφαλώναμε στα δένδρα και κλέβαμε τα φρούτα.

Τότε που παίζαμε με τις λάσπες και η μαμά φώναζε: «Μην τολμήσεις και μπεις στο σπίτι, έτσι που έγινες σαν γουρούνι!»

Τότε που παίζαμε, ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια χωρίς προφανή λόγο, κλαίγαμε, μαλώναμε και την άλλη μέρα ξανά μαζί.

Τότε που δεν είχαμε όρια, που δεν δεχόμασταν τους κανόνες, που δεν φοβόμασταν τον «λύκο»· αυτόν που κρυβόταν σε κείνα τα σκοτεινά υπόγεια, όπου σίγουρα υπήρχε κάποιος καλά κρυμμένος θησαυρός, αλλά εμείς, οπωσδήποτε, θα τον βρίσκαμε.

Τότε που φτιάχναμε ρούχα για τις κούκλες, από τα κουρέλια που πετούσε η μαμά.

Τότε που και αν κατέρρεε το κάστρο που είχαμε φτιάξει στην άμμο, δεν έτρεχε και τίποτα.

Τότε που σκαρφιζόμασταν τη μία σκανδαλιά μετά την άλλη, σχεδιάζαμε τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε και ονειρευόμασταν με ανοιχτά τα μάτια.

Τότε, που τέλος πάντων, ήμασταν ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Ουπς!!! Μήπως τα έχω μπερδέψει; Τι έχω ξεχάσει;

Τότε δεν ήταν που οι μαμάδες μάς έλεγαν να καθόμαστε ήσυχες;

Και να ΄ταν μόνο αυτό!

Θυμάμαι να μου λένε να είμαι καλό παιδί.

Θυμάμαι πως το καλό παιδί ήταν το ήσυχο, το υπάκουο, το μελετηρό, αυτό που πήγαινε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία (και, υποχρεωτικά, στο Κατηχητικό), αυτό που δεν φέρνει αντιρρήσεις στους μεγάλους, που δεν διαφωνεί, που τρώει όόόόλο του το φαϊ, που (πάλι υποχρεωτικά) σηκώνεται όρθιο όταν μπαίνει κάποιος μεγάλος στο σπίτι και φυσικά πάντα δίνει τη θέση του στους ηλικιωμένους, που, από σεβασμό, τους φυλάει και το χέρι.

Ένα τέτοιο καλό παιδί, λοιπόν, θα το αγαπάνε όλοι και κυρίως οι γονείς του, που επιπλέον θα είναι και περήφανοι για το καμάρι τους.

Και …. κάπως έτσι άρχισε η πλύση εγκεφάλου, …

Κάπως έτσι, άρχισε να περιορίζεται η δημιουργική φαντασία μας, αρχίσαμε να φοβόμαστε για το αύριο, να χάνουμε την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, να νοιώθουμε ανασφαλείς, να αναζητάμε απεγνωσμένα κάποιον άλλον εκεί έξω να μας στηρίξει (με όποιο τίμημα από πλευράς μας), να ανησυχούμε για τη ζωή μας, να αγωνιούμε για το ύψος του τραπεζικού λογαριασμού μας, να θέλουμε να αποδείξουμε την αξία μας μέσα από την κοινωνική καταξίωση, να προσδοκούμε  την κοινωνική αποδοχή, να αναζητούμε την αναγνώριση από τους τρίτους, να δίνουμε ιδιαίτερη βάση στην εξασφάλιση της «έξωθεν καλής μαρτυρίας» και τελικά

ΧΑΣΑΜΕ την παιδικότητά μας, τη ΖΩΝΤΑΝΙΑ μας, τον ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ για τη ζωή, τα ΟΝΕΙΡΑ μας.

Γίναμε  «τετράγωνοι»· άρα περιορισμένοι μέσα στα πλαίσια (βλέπε φυλακή) που άλλοι έθεσαν για μας.

Μεγαλώσαμε· ενηλικιωθήκαμε και αφήσαμε να συρρικνωθεί εκείνο το πιο όμορφο, το πιο ελεύθερο, το πιο δυναμικό, το πιο δημιουργικό μέρος του εαυτού μας. Αυτό το ουσιαστικό μέρος του εαυτού μας, που (ευτυχώς δεν εξαφανίστηκε) περιορίστηκε και κάποιες φορές (λογικό), διαμαρτύρεται και μας ρωτάει δυσαρεστημένο και με κάποια αυθάδεια και σκληρότητα: «Καλά, τώρα, ας είσαι ειλικρινής μαζί μου: Είσαι ευτυχισμένος, μ΄ αυτό που έγινες;»

Δεν μπορεί! Όλοι το έχουμε «ακούσει» έστω και μία φορά στη ζωή μας.

Τα καλά νέα, όμως, είναι εδώ.

Τώρα πια είμαστε ενήλικες.  Και μπορούμε, σαν ενήλικες, να λειτουργήσουμε συνετά και υπεύθυνα, να ξαναβρούμε τη σύνδεση με αυτό το ατίθασο, χαρούμενο, παραμελημένο αλλά υπαρκτό μέρος του εαυτού μας. Το πιο ζωντανό, απ’ όλα.

Να έρθουμε σε επαφή μαζί του και να αξιοποιήσουμε τα βασικά χαρακτηριστικά του στοιχεία. Αυτά που μας γεμίζουν ενέργεια και κάποια που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή, είναι:

ο ενθουσιασμός, ο αυθορμητισμός, η φαντασία, η αυθεντικότητα,

η αισιοδοξία,  η ειλικρίνεια, η θετικότητα, η δημιουργικότητα

η πίστη στο μέλλον, στον εαυτό μας και στους ανθρώπους,

η έκπληξη μπροστά στο καινούργιο, η ατολμία,

το όνειρο, η επιμονή, η χαρά της ανακάλυψης.

Σαν υπεύθυνοι ενήλικες μπορούμε να κάνουμε την ΠΑΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ.

Σκέφτεστε πόσο θα αλλάξει η ζωή μας όταν  ζωγραφίσουμε τον χάρτη της με τα έντονα και χαρούμενα χρώματα των παιδικών μας χρόνων;

Σκέφτεστε πόσο ανέμελοι θα ξανανιώσουμε; Γεμάτοι με αυτοεκτίμηση και δύναμη. Θα μπορούμε να γελάμε, να Ζούμε, να χαιρόμαστε με τα απλά τα καθημερινά πράγματα, χωρίς τις μάσκες, τα δεσμά και τους κανόνες που άλλοι μας «φόρεσαν».

Ελεύθεροι· ολοκληρωμένοι· υγιείς· αγαπητοί· χαρούμενοι· επιτυχημένοι και πιο σοφοί. Τι άλλο μπορεί να έχουμε ανάγκη για να γεμίσουμε με ενέργεια και δημιουργικό ενθουσιασμό κάθε βήμα μας στη ζωή.

Είσαι ενήλικας, πια!!!!

Τολμάς να τολμήσεις να πιστέψεις ξανά στο ανέφικτο;;;;

«Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία» Tom Robbins, συγγραφέας

 

Εάν θεωρείτε το άρθρο ενδιαφέρον, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για το σεμινάριο: “Χαίρομαι, άρα Ζω – Ανακάλυψε το Παιδί Μέσα σου”. Πραγματοποιείται από την Παρασκευή 8 έως Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2019 στην Αθήνα, από την Αποστολία Βασιλείου.
Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ

 

Newsletter εγγραφή

 

Αποστολία Βασιλείου

H Αποστολία Ελευθερία Βασιλείου εργάζεται σαν Ολιστική θεραπεύτρια, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας και Προσωπικής Ενδυνάμωσης, έχοντας εκπαιδευτεί σε πολλές μεθόδους.

Κατά την διάρκεια του ταξιδιού της, διαπίστωσε ότι όλες οι μέθοδοι έχουν έναν κοινό στόχο. Να μας οδηγήσουν να ανακαλύψουμε, με τον τρόπο που ταιριάζει στον καθένα, την Α-λήθεια μέσα μας. Μότο της η ρήση του Σωκράτη: “Το να υπάρχεις σημαίνει να πράττεις ”.

Δείτε τα πλήρη στοιχεία της Αποστολίας Ελευθερίας Βασιλείου
Αποστολία Βασιλείου

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Αποστολία Βασιλείου (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας