Πριν από ένα χρόνο, βρισκόμουν σε ένα τυπογραφείο, όπου συνεργαζόμουν με κάποιους για να τυπωθεί ένα από τα βιβλία των εκδόσεών μας. Ενώ ήμασταν όλοι απορροφημένοι στη δουλειά, ένας από τους συνεργάτες που συνήθως ήταν ο πιο λιγομίλητος, σήκωσε τ’ ασπρόμαλλο κεφάλι του στη μεριά της πόρτας. Με ένα χαμόγελο που απροσδόκητα φώτισε όλο του το πρόσωπο, μίλησε σε μια γυναίκα έγκυο που μόλις είχε μπει, και της είπε: «Ετοιμάζεις άνθρωπο»;

 

πρώτη φορά άκουγα αυτή την έκφραση. Ένιωσα συγκίνηση γι’ αυτό. Μπήκα σε σκέψεις για την τόσο σοβαρή δουλειά που ξεκινούν οι γονείς, όταν αποφασίζουν να φέρουν έναν άνθρωπο στη ζωή. «Καλούμε τις κοσμικές δυνάμεις να ενωθούν όταν κάνουμε έρωτα, για να δημιουργήσουμε έναν άνθρωπο», είχε πει ο Κώστας Φωτεινός, στο «Καφέ – Σχολειό».

Στ’ αλήθεια, πολύ μεγάλη η ευθύνη των γονιών, όταν παίρνουν μιαν απόφαση σαν κι αυτή. Ευθύνη της συνεργασίας του ζευγαριού, ευθύνη αγάπης, νοιαξίματος μεταξύ τους, αλλά και προς τον καινούργιο άνθρωπο.

Η προετοιμασία των γονιών

Και μετά απ’ όλες αυτές τις σκέψεις, μου γεννήθηκε η ερώτηση. «Όταν αποφασίζουμε να ετοιμάσουμε άνθρωπο, έχουμε σκεφτεί πόσο είμαστε εμείς έτοιμοι γι’ αυτό»; Θα μου πεις, και θα ’χεις δίκιο, «Γιατί χρειάζεται να ετοιμαστώ; Τόσες γενιές πίσω, άντρες και γυναίκες που γέννησαν παιδιά, τι ετοιμασία έκαναν»; Πραγματικά καμιά. Όμως ζούσαν πολύ κοντά σ’ ένα σοφό δάσκαλο, την φύση. Oι αξίες της κοινωνίας και της οικογένειας ήταν ξεκάθαρες, το ίδιο και οι ρόλοι του καθενός.

Σήμερα, το «νέφος» δεν καλύπτει μόνο τις μεγάλες πόλεις, όπου η τεχνολογία καλπάζει και δεν προλαβαίνει να λύνει τα προβλήματα ζωής, που η ίδια δημιουργεί, αλλά καλύπτει και τα πιστεύω μας, που έγιναν κι αυτά «νεφελώδη». Γι’ αυτό χρειάζεται η ετοιμασία, για ξεκαθάρισμα. Και στο βαθμό που έχουν ξεκαθαρίσει τα μέσα μας, ξεκαθαρίζουν και τα απ’ έξω μας. Και ακούμε τι μας λένε οι γύρω μας, τα παιδιά μας, οι φίλοι, οι συνεργάτες.

Βέβαια, για να γίνει αυτό χρειάζεται να διευκολυνθούμε από ανθρώπους που οι ίδιοι ψάχνουν ακόμα, έχουν το κουράγιο και την εντιμότητα να πούνε, πως δεν ξέρουν. Κι αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να πιστεύω πως χρειάζονται τέτοιοι άνθρωποι στα σχολεία όπου συγκεντρώνονται τα παιδιά. Για την δική μου προετοιμασία, είχα την τύχη να εκπαιδευτώ με δάσκαλο, τον Κώστα Φωτεινό. Και αργότερα στην Ινδία, με τον Swami Veda Bharati, μαθητή του Swami Rama και να έχω τέτοιους ανθρώπους για Δασκάλους μου.

Εκεί, εκτός ότι με γνώρισα και με αγάπησα, έμαθα προπάντων ν’ ακούω. Κι αυτό προσπαθώ να κάνω με τις κόρες μου και με τα παιδιά του σχολείου, πότε με περισσότερη και πότε με λιγότερη επιτυχία.

Μια συζήτηση με παιδιά

Στο σχολείο μας λοιπόν μια μέρα, μιλούσα με την Αγγελική (4 χρονών), που βρισκόταν, ακριβώς δίπλα στον Γρηγόρη (2 χρονών). Συμφωνώντας μαζί της, σε κάτι που μου έλεγε είπα: «Ναι κορίτσι μου». Ο Γρηγόρης που νόμισε πως μίλησα σ’ εκείνον, μου είπε: «Δεν είμαι κορίτσι». Εγώ ανησύχησα, μήπως στεναχωρηθεί από την παρεξήγηση.

Μεγαλοποιώντας το θέμα του λέω «Μα και βέβαια δεν είσαι κορίτσι, εσύ κοτζάμ άντρας». Η απάντηση του ήρθε καθαρή, ήρεμη, χωρίς κριτική, έτσι που μόνο τα παιδιά ξέρουν να μιλάνε: «Εγώ είμαι ο Γρηγόρης».

Κι ευτυχώς που είχα τ’ αυτιά μου ανοιχτά εκείνη την ώρα και δεν το θεώρησα μόνο μια έξυπνη, παιδική κουβέντα. Ο Γρηγόρης με τρία λόγια μου έδωσε την απάντηση: «Δεν είμαι τίποτε περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό που είμαι». Πόσοι από εμάς βλέπουμε έτσι τα παιδιά μας; Αυτό που είναι κι όχι αυτό που θα θέλαμε να είναι; Ή αυτό που θα ήταν δεκτό από την κοινωνία, ή κάτι σαν προέκταση του εαυτού μας;

Το κάθε παιδί μας είναι Γρηγόρης και όχι ο γιος «μας» ή η κόρη «μας». Η κάθε λύπη ή χαρά του είναι δικιά του. Εμείς βέβαια δίπλα του, σίγουρα είμαστε κοντά του και χαιρόμαστε ή λυπόμαστε. Όχι όμως για τα γεγονότα που αφορούν το παιδί, αλλά γιατί το παιδί χαίρεται ή λυπάται. Άλλο είναι να χαίρομαι γιατί το παιδί μου πάει καλά στο σχολείο του και άλλο να χαίρομαι για τη χαρά του παιδιού μου.

Κάθε παιδί, όπως και καθένας μας άλλωστε, είναι ο εαυτός του, ανήκει στον εαυτό του. Είναι μια μονάδα μέσα στο σύνολο. Μονάδα ανεπανάληπτη, που μόνο όταν είναι έτσι, και αγαπάει και δέχεται αυτό που είναι, μπορεί να νιώθει πως ανήκει σε μια ομάδα, όπου το δέχονται και το αγαπούν.

Αγαπήστε τον εαυτό σας

Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται εμείς οι γονείς του, να το δεχτούμε και να το αγαπήσουμε γι’ αυτό που είναι και για τίποτε άλλο. Για να μπορούμε να το κάνουμε αυτό, χρειάζεται να έχουμε αγαπήσει και να έχουμε δεχτεί τον εαυτό μας. Να τον δεχτούμε ακριβώς γι αυτό που είναι. Όχι να τον κατηγορούμε για όσα δεν έγινε, ή για όσα ακόμα θα θέλαμε να είμαστε.

Και αφού μας δεχτούμε, να πειθαρχήσουμε στη φύση μας και να είμαστε αυστηροί παρατηρητές και όχι κριτές του εαυτού μας και των άλλων. Όπως ο Γρηγόρης.

Της Σοφίας Φώτεινα – Χατζηκοκόλη,
Συντονίζει τα Σεμινάρια και τα Εργαστήρια της Αυτογνωσίας και της Himalayan Yoga στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
www.cafeecole.gr    www.himalayanyoga.gr

Διαβάστε ακόμη: Οι κρίσεις συμβαίνουν επειδή αλλάζουμε επίπεδο συνείδησης

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας