Πριν από λίγα χρόνια ένας νεαρός ήρθε στη Φιλαδέλφεια από μια αγροτική περιοχή της Πενσυλβάνια και έπιασε δουλειά σε ένα τυπογραφείο. Ένας από τους συναδέλφους του είχε μετοχές σε Αποθετήριο και ανέπτυξε τη συνήθεια να αποταμιεύει πέντε δολάρια την εβδομάδα σε αυτόν το λογαριασμό. Ο νεαρός επηρεάστηκε από τον συνάδελφό του και άνοιξε και αυτός λογαριασμό στο Αποθετήριο. Μετά από τρία χρόνια είχε αποταμιεύσει 900 δολάρια. Το τυπογραφείο που δούλευε αντιμετώπιζε οικονομικές δυσχέρειες και θα χρεοκοπούσε. Ο νεαρός τον έσωσε με τα 900 δολάρια που είχε αποταμιεύσει από μικροποσά και σε αντάλλαγμα πήρε τη μισή επιχείρηση.

 

Εγκαινιάζοντας ένα σύστημα κλειστής οικονομίας, ο νεαρός βοήθησε τον επιχειρηματία να ξεπληρώσει τα χρέη του και σήμερα κερδίζει, παίρνοντας τα μισά κέρδη, κάτι περισσότερο από 25.000 δολάρια ετησίως. Η ευκαιρία αυτή δεν θα ερχόταν ποτέ, εάν ο νεαρός δεν είχε αναπτύξει συνήθεια αποταμίευσης, ή, αν ερχόταν, δεν θα ήταν σε θέση να την εκμεταλλευτεί.

Όταν τελειοποιήθηκε το αυτοκίνητο Ford τον πρώτο καιρό της ύπαρξης του, ο Henry Ford χρειαζόταν κεφάλαιο για να προωθήσει την κατασκευή και τις πωλήσεις του προϊόντος του. Στράφηκε σε κάτι φίλους που είχαν  αποταμιεύσει μερικές χιλιάδες δολάρια, ένας από τους οποίους ήταν ο γερουσιαστής Κούζενς. Οι φίλοι ήρθαν να τον σώσουν, έβαλαν μερικές χιλιάδες δολάρια και μετά αποκόμισαν εκατομμύρια από τα κέρδη.

Όταν ο Γούλγουορθ πρωτοξεκίνησε το πλάνο για τα καταστήματα Five and Ten Cent είχε μεν κεφάλαιο, αλλά στράφηκε σε φίλους που είχαν αποταμιεύσει, με μεγάλες θυσίες, μερικές χιλιάδες δολάρια. Οι φίλοι του τον στήριξαν και αργότερα αποκόμισαν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια σε κέρδη.

Ο Van Heusen (της φίρμας ένδυσης) συνέλαβε την ιδέα να παράγει ένα ημίσκληρο κολάρο για άντρες. Η ιδέα ήταν καλή, όμως δεν είχε ούτε σεντ να την προμοτάρει. Στράφηκε σε φίλους που είχαν μόνο μερικές εκατοντάδες δολάρια. Όμως, του έδωσαν τη “μαγιά” και το κολάρο τούς έκανε όλους πλούσιους. Οι άνθρωποι που ξεκίνησαν την εταιρία πούρων El Producto είχαν ελάχιστο κεφάλαιο και αυτό το είχαν αποταμιεύσει από τα μικρά τους κέρδη ως παραγωγή πούρων. Είχαν μία καλή ιδέα και ήξεραν πως να φτιάξουν καλά πούρα αλλά ιδέα θα πέθαινε εν τη γενέσει, εάν δεν είχαν αποταμιεύσει λίγα χρήματα. Με τις πενιχρές  οικονομίες τους ξεκίνησαν τη δουλειά και ύστερα από λίγα χρόνια είχαν πουλήσει την επιχείρηση στην American Tobacco Company αντί 8 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ουσιαστικά, πίσω από την αρχή κάθε μεγάλης περιουσίας θα βρει κανείς την καλά ανεπτυγμένη Συνήθεια της Αποταμίευσης.

Ο Τζον Ροκφέλερ ήταν λογιστής της σειράς. Συνέλαβε την ιδέα να ξεκινήσει την πετρελαϊκή επιχείρηση, που την εποχή εκείνη δεν θεωρούνταν καν επιχείρηση. Χρειαζόταν κεφάλαιο και επειδή είχε καλλιεργήσει τη Συνήθεια της Αποταμίευσης και είχε αποδείξει ότι μπορούσε να συντηρήσει το κεφάλαιο άλλων, δεν είχε καμία δυσκολία να δανειστεί όσα χρήματα χρειαζόταν.

Μπορούμε να πούμε με κάθε ειλικρίνεια ότι η πραγματική βάση της περιουσίας του Ροκφέλερ είναι η Συνήθεια της Αποταμίευσης, την οποία ο ίδιος διαμόρφωσε όταν δούλευε λογιστής με μισθό μόλις 40 δολάρια το μήνα.

Ο James Hill ήταν ένας φτωχός νεαρός που δούλευε σαν τηλεγραφητής με μισθό 30 δολάρια τον μήνα. Συνέλαβε την ιδέα του μεγάλου δικτύου σιδηροδρόμου του Βορρά, αλλά η ιδέα  ξεπερνούσε κατά πολύ τη δυνατότητα του να τη χρηματοδοτήσει. Όμως είχε διαμορφώσει τη Συνήθεια της Αποταμίευσης και με τον πενιχρό μηνιαίο μισθό των 30 δολαρίων εξοικονόμησε αρκετά, ώστε να πληρώσει τα έξοδα του για ένα ταξίδι στο Σικάγο, όπου προσέλκυσε το ενδιαφέρον κεφαλαιοκρατών που θα χρηματοδοτούσαν το σχέδιο του. Το γεγονός ότι ο ίδιος είχε εξοικονομήσει χρήματα από μικρό μισθό θεωρήθηκε καλό τεκμήριο ότι θα ήταν άτομο στο οποίο θα μπορούσε να εμπιστευτεί κανείς τα χρήματά του.


Ανάγνωση: Βάσια Μώραλη, Φώτο: Θάνος Ρίβιος, Μουσική: Water top music, Επιμέλεια βίντεο: Γιώργος Ανδρέου – Energy4Life – Creativiness due Networking-CDN®

Οι περισσότεροι επιχειρηματίες δεν εμπιστεύονται χρήματα σε άλλους, εκτός εάν οι τελευταίοι έχουν αποδείξει ότι φροντίζουν τα δικά τους και τα χρησιμοποιούν συνετά. Το τεστ είναι πολύ πρακτικό – αλλά και συχνά εξευτελιστικό για όσους δεν έχουν διαμορφώσει Συνήθεια Αποταμίευσης.

Ένας νεαρός που εργαζόταν σε τυπογραφείο του Σικάγου ήθελε να ανοίξει ένα μικρό τυπογραφείο και να γίνει επιχειρηματίας. Πήγε στον διευθυντή ενός οίκου ειδών τυπογραφίας και είπε τι ήθελε, λέγοντας ότι επιθυμούσε πίστωση για μία πρέσα, τυπογραφικά στοιχεία και μικρόεξοπλισμό.

Η πρώτη ερώτηση που έκανε ο διευθυντής ήταν: “Έχεις αποταμιεύσει δικά σου λεφτά;”.

Είχε! Από το μισθό των 30 δολαρίων την εβδομάδα εξοικονομούσε τα 15 τακτικά για 4 χρόνια. Πήρε την πίστωση που ήθελε. Αργότερα πήρε και άλλη και σήμερα έχει φτιάξει ένα από τα πλέον επιτυχημένα τυπογραφεία του Σικάγου. Ονομάζεται Τζορτζ Ουίλιαμς, και ο συγγραφέας της μεθόδου τον γνωρίζει καλά, καθώς επίσης και το περιστατικό.

Πολλά χρόνια μετά το περιστατικό, ο συγγραφέας γνωρίστηκε με τον Williams και στο τέλος του Πολέμου, το 1918, του ζήτησε πίστωση που ισοδυναμούσε με πολλές χιλιάδες δολάρια για να εκδώσει το Golden Rule Magazine.

Η πρώτη ερώτηση που του έγινε ήταν:“Έχεις αναπτύξει συνήθεια αποταμίευσης;”. Παρότι όσα χρήματα είχα αποταμιεύσει είχαν χαθεί στον πόλεμο, απλώς και μόνο το οτι είχα  διαμορφώσει συνήθεια αποταμίευσης ήταν η πραγματική αιτία για την οποία έλαβα πίστωση άνω των 30.000 δολαρίων.

Υπάρχουν ευκαιρίες παντού, αλλά μόνο για όσους έχουν ζεστό χρήμα, ή που μπορούν να το διαχειριστούν επειδή ανέπτυξαν τη Συνήθεια της Αποταμίευσης, και τα άλλα χαρακτηριστικά που “πάνε πακέτο” με τη συνήθεια της αποταμίευσης, γνωστά με τον γενικό όρο “χαρακτήρας”.

Κάποτε ο εκλιπών John Morgan είχε πει ότι καλύτερα να δανείσεις ένα εκατομμύριο δολάρια σε έναν άνθρωπο με ακέραιο χαρακτήρα και διαμορφωμένη συνήθεια αποταμίευσης, παρά 1.000 δολάρια σε έναν σπάταλο άνθρωπο, χωρίς χαρακτήρα.

Εν γένει, έτσι αντιμετωπίζει ο κόσμος όσους αποταμιεύουν.

Συχνά ένας μικρός λογαριασμός αποταμίευσης με 200 ή 300 δολάρια επαρκεί για να ξεκινήσει κανείς την πορεία του στη λεωφόρο της οικονομικής ανεξαρτησίας.

Πριν από λίγα χρόνια ένας νεαρός εφευρέτης επινόησε μία οικιακή συσκευή που ήταν μοναδική και πρακτική. Όμως δεν μπορούσε να προχωρήσει, κάτι που συμβαίνει συχνά στους εφευρέτες, επειδή δεν είχε χρήματα να πλασάρει την εφεύρεση του. Ακόμα περισσότερο, μην έχοντας διαμορφώσει συνήθεια αποταμίευσης, ανακάλυψε ότι ήταν αδύνατο να δανειστεί από τις τράπεζες.

Ο συγκάτοικος του ήταν ένας νεαρός μηχανικός που είχε αποταμιεύσει 200 δολάρια. Βοήθησε τον εφευρέτη με αυτό το μικροποσό και ο άλλος κατασκεύασε αρκετά προϊόντα για να αρχίσει. Γύριζαν και πουλούσαν από σπίτι σε σπίτι την πρώτη παρτίδα. Κατόπιν, έφτιαξαν και άλλη παρτίδα, ώσπου συγκέντρωσαν (χάρη στην αποταμίευση του συγκατοίκου )ένα κεφάλαιο χιλίων δολαρίων. Με αυτό, συν λίγη πίστωση που εξασφάλισαν αγόρασαν τα εργαλεία για να κατασκευάσουν το προϊόν τους.

Έξι χρόνια αργότερα, ο νεαρός μηχανικός πούλησε το μερίδιό του στην επιχείρηση αντί 250.000 δολαρίων. Ποτέ στη ζωή του δεν θα περνούσαν από τα χέρια του τόσα χρήματα, εάν δεν είχε σχηματίσει τη συνήθεια της αποταμίευσης που τον βοήθησε να σώσει τον εφευρέτη φίλο του.

Η περίπτωση αυτή μπορεί να πολλαπλασιαστεί επί χίλια με μικρές παραλλαγές στις λεπτομέρειες, αφού είναι αρκετά αντιπροσωπευτική της αφετηρίας πολλών μεγάλων περιουσιών που φτιάχτηκαν και φτιάχνονται.

Ίσως μοιάζει λυπηρό και σκληρό, είναι όμως γεγονός, ότι αν δεν έχεις χρήματα και δεν έχεις αναπτύξει Συνήθεια Αποταμίευσης, δεν έχεις καμία τύχη να βρεις ευκαιρία να βγάλεις χρήματα.

Δεν βλάπτει να επαναλάβουμε σοβαρά – στην πραγματικότητα θα πρέπει να το επαναλαμβάνουμε διαρκώς – ότι η πραγματική αφετηρία σχεδόν κάθε περιουσίας, μεγάλης ή μικρής, είναι η διαμόρφωση Συνήθειας Αποταμίευσης!

Βάλε αυτή τη βασική αρχή βαθιά στο μυαλό σου και θα έχεις ξεκινήσει καλά στο δρόμο για την οικονομική ανεξαρτησία!

Είναι θλιβερό να βλέπεις έναν άνθρωπο, αρκετά ώριμο, που έχει καταδικαστεί  στο κουραστικό μαγγανοπήγαδο της σκληρής βιοπάλης όλη τη ζωή του, επειδή παραμέλησε να διαμορφώσει τη Συνήθεια της Αποταμίευσης. Όμως μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχουν εκατομμύρια τέτοιοι άνθρωποι.

Το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή είναι η ελευθερία !

Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ελευθερία χωρίς ένα λογικό επίπεδο οικονομικής ανεξαρτησίας. Είναι τρομερό να είσαι αναγκασμένος να βρίσκεσαι σε ένα ορισμένο μέρος κάνοντας μία ορισμένη δουλειά (που ίσως δεν σου αρέσει) για ορισμένες ώρες, κάθε εργάσιμη ημέρα, για μια ζωή. Από μια άποψη είναι σαν να είσαι στη φυλακή, αφού η επιλογή δράσης είναι πάντα περιορισμένη.

Στην πραγματικότητα δεν είναι καλύτερο από το να είσαι φυλακή σαν έμπιστος κατάδικος με κάποια προνόμια. Και από μία άποψη είναι ακόμα χειρότερα, επειδή ο φυλακισμένος έχει απαλλαγή από την ευθύνη να βρει στέγη να κοιμηθεί, τροφή να φάει και ρούχα να φορέσει. Η μόνη ελπίδα απόδρασης από τον ισόβιο μόχθο που ψαλιδίζει την ελευθερία είναι να σχηματίσεις τη Συνήθεια της Αποταμίευσης και μετά να ζήσεις μαζί της, ανεξάρτητα πόσες θυσίες μπορεί να απαιτήσει.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για εκατομμύρια ανθρώπους. Και, εκτός αν είσαι από τις σπάνιες εξαιρέσεις αυτού του μαθήματος, όλες αυτές οι δηλώσεις  προορίζονται για σένα και έχουν εφαρμογή σε σένα!

Απόσπασμα από το βιβλίο: “Ο νόμος της Επιτυχίας”, του Ναπολέων Χιλ, των εκδόσεων Τhe Law of Success Publishing.

Διαβάστε ακόμη: Η συνήθεια της αποταμίευσης | Μπορείς να το κάνεις εάν πιστέψεις ότι μπορείς

 

Newsletter εγγραφή

 

Γιώργος Ανδρέου

2 Σχόλια

  1. Καλά όλα αυτά , αλλά ισχύουν αν βγάζεις τουλάχιστον 1.200€/μήνα. Με τα 600€ που παίρνουμε σήμερα στην Ελλάδα οι περισσότεροι, στα μέσα του μήνα δεν έχουμε να φάμε.

    • Θα συμφωνήσουμε ότι μπορεί να ακούγεται δύσκολο, αλλά η αποταμίευση ξεκινάει και με ελάχιστα χρήματα.

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας