Μερικές φορές, όταν παίρνω μία συσκευασία κατεψυγμένων λαχανικών από την κατάψυξη, θα βρω εκεί μέσα ένα χάμστερ. Η κόρη μου βάζει το διασπώμενο παιχνίδι μέσα σε μία διαφανή πλαστική θήκη που χρησιμεύει για την οργάνωση των καλλυντικών. Με αυτό τον τρόπο προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό τον Hammie, τον καλύτερό της φίλο. Ο πατέρας της και εγώ ενθαρρύνουμε τον περιοδικό κρυογονικό ύπνο του Hammie, προκειμένου να σκοτωθούν τα μικρόβια.

 

Οι φανταστικές σχέσεις μπορεί να μην ταιριάζουν με την πραγματικότητα, όμως ίσως είναι αυτό που χρειάζονται τα παιδιά σε περιόδους απομόνωσης, όπως η πανδημία. Ακόμη, φανταστικοί φίλοι όπως ο Hammie είναι ένα παράθυρο για τη δημιουργική έκφραση του παιδιού. Είναι κάτι συνηθισμένο ανάμεσα σε όλους τους πολιτισμούς και μπορεί να είναι κάτι αόρατο ή να σχετίζεται με προσωποποιημένα αντικείμενα. Τα μεγαλύτερα παιδιά ίσως να μην μιλούν για τους φίλους τους, όμως και εκείνα έχουν. Έρευνες δείχνουν ότι παιδιά με φανταστικούς φίλους σπάνια είναι ντροπαλά, μοναχικά ή παράξενα αλλά αντίθετα αρκετά κοινωνικά. Αυτές οι «φιλίες» μαζί με τα παιχνίδια ρόλων που περιέχουν, βοηθούν τα παιδιά να αισθάνονται καλά για τον εαυτό τους, τα διδάσκουν για τις σχέσεις και τους παρέχουν συντροφιά, όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.

Η καθηγήτρια ψυχολογίας, Tracy Gleason, προτιμά τον όρο φανταστική συντροφιά γιατί δεν είναι όλες οι σχέσεις φιλικές. Η Gleason υποστηρίζει ότι τα παιδιά με φανταστικούς συντρόφους τείνουν να απολαμβάνουν την κοινωνική συναναστροφή. Και όταν δεν την έχουν, την επινοούν. «Όταν έχεις μία φανταστική συντροφιά, επινοείς μία σχέση. Και έτσι, σε ένα βαθμό, αποκομίζεις τα οφέλη αυτής της σχέσης», λέει. «Πολλά παιδιά σκέφτονται πώς θα ήταν να έχουν ένα φίλο που δεν θέλει να παίξει μαζί τους. σκέφτονται πώς θα ένιωθαν, ενδεχομένως τι θα έλεγαν. Είναι ένας ασφαλής χώρος μέσα στον οποίο μπορούν να πειραματιστούν και να σκεφτούν καθώς δεν υπάρχουν πραγματικές σχέσεις».

Οι φανταστικοί φίλοι υπάρχουν σε πολλούς πολιτισμούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Maureen Smith, καθηγητής παιδικής και εφηβικής ανάπτυξης, λέει ότι με το ξεκίνημα της πανδημίας είδε μία αύξηση σε φανταστικούς φίλους ανάμεσα σε παιδιά ηλικίας 5-8 ετών. Η ανάγκη διαχείρισης της κατάστασης μπορεί να είναι ένας λόγος που συμβαίνει αυτό.

Και οι γονείς έχουν παρατηρήσει την παραπάνω κατάσταση και συχνά ερμηνεύουν την παρουσία ενός φανταστικού φίλου ως ένα θλιβερό αποτέλεσμα του εγκλεισμού.

Ένας πατέρας έκανε την εξής ανάρτηση: «Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου έπρεπε να σπρώχνω 2 κούνιες στο πάρκο. Μία της κόρης μου και μία της φανταστικής φίλης της της Juanita. Επειδή το παιδί μου έχει πλέον μία φανταστική φίλη. Επειδή το παιδί μου δεν έχει δει άλλο παιδί της ηλικίας της εδώ και 2,5 μήνες». Ένας άλλος πατέρας αναφέρει: «Η κόρη μου με σύστησε σε μία σφουγγαρίστρα, η οποία είναι η νέα φανταστική της φίλη. Αυτή η πανδημία πρέπει επιτέλους να τελειώσει».

Μερικοί γονείς μπορεί να αποθαρρύνουν αυτό που βλέπουν ως μία μη υγιή εμμονή, ειδικά αν τα παιδιά τους έχουν περάσει την προσχολική ηλικία.

Τα ΜΜΕ συχνά προβάλλουν την ισχυρή και επίμονη παρουσία φανταστικής συντροφιάς ως σημάδι ψυχικών διαταραχών. Ωστόσο, οι φανταστικοί φίλοι είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της παιδικής ηλικίας και μπορεί να παραμείνουν παρόντες και μέχρι την εφηβεία. Τα παιδιά που έχουν τέτοιους φίλους έχουν περιέργεια και παίζουν με φανταστικό τρόπο. Άλλες έρευνες δείχνουν ότι αυτά τα παιδιά συχνά γίνονται δημιουργικοί ενήλικες -καλλιτέχνες ή συγγραφείς.

Μία μητέρα από το Οντάριο αναφέρει ότι η 7χρονη κόρη της, που είναι μοναχοπαίδι, είναι πολύ κοινωνική. Η πανδημία ήταν δύσκολη για εκείνη, όμως 1 μήνα μετά τον εγκλεισμό εμφανίστηκε η Sal. Έπειτα εμφανίστηκε και η Zoey. «Η Sal είναι ντροπαλή και δεν μιλά πολύ αλλά της αρέσει να σκαρφαλώνει στους ώμους των ανθρώπων. Η Zoey είναι πολύ εξωστρεφής και της αρέσει να συζητάει. Είναι το κορίτσι της Sal». Οι φίλες πήγαν μαζί στο πάρκο και έπαιξαν στις κούνιες και την τσουλήθρα.

Η μητέρα μιας άλλης 7χρονης από την Καλιφόρνια αναφέρει ότι η κόρη της είχε φανταστικούς φίλους και πριν την πανδημία, όμως πλέον έχει άπειρους. Η οικογένειά τους είναι πολυπολιτισμική και την περασμένη χρονιά, εν μέσω των συζητήσεων για το ρατσισμό, η κόρη συζητούσε με τους φίλους της για το χρώμα του δέρματος, ως μέρος του παιχνιδιού.

Η Maureen Smith υποστηρίζει ότι η πλειοψηφία των παιδιών λατινικής και βιετναμέζικης καταγωγής που μελετά συχνά συνδέονται με κάποια εκδοχή της παραδοχής «ο φανταστικός φίλος μου εμφανίστηκε όταν τον χρειαζόμουν». Ένα παιδί που συμμετείχε στις έρευνες πριν την πανδημία της είπε: «Ήρθα στην Αμερική στον παιδικό σταθμό. Δεν μιλούσα αγγλικά και κανένας δεν ήξερε ισπανικά. Και τότε εμφανίστηκε η φίλη μου που μιλούσε και τις δύο γλώσσες και μπορούσα να συζητάω μαζί της».

Έρευνες δείχνουν ότι οι φανταστικοί σύντροφοι βοηθούν τα παιδιά να ξεπερνούν τις δυσκολίες.

Παιδιά που βρίσκονται σε θετές οικογένειες βρίσκουν συναισθηματική υποστήριξη και συμμάχους. Νέοι έφηβοι που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να εμφανίσουν προβλήματα συμπεριφοράς, έχουν λιγότερα θέματα. Οι έφηβοι αναπτύσσουν καλύτερους μηχανισμούς διαχείρισης και είναι πιθανότερο να ζητήσουν βοήθεια ενώ έχουν υψηλότερη αυτοεκτίμηση. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια πολέμων, παιδιά που είχαν ένα αρκουδάκι εμφάνιζαν χαμηλότερο άγχος αποχωρισμού, λιγότερο στρες και λιγότερα προβλήματα ύπνου και εφιάλτες.

Κανένας γονιός λοιπόν δεν πρέπει να εκπλήσσεται αν το παιδί του έχει κάποιο φανταστικό φίλο -ή και περισσότερους- κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Και το πιθανότερο είναι το παιδί να μπορέσει να διαχειριστεί καλύτερα την κατάσταση του εγκλεισμού.

Με πληροφορίες από: www.psychologytoday.com

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας