Γιασεμιά Του Μαΐου

…Πάντα πίστευα ότι στ’ απλά πράγματα κρύβεται το νόημα της ζωής. Μου πήρε χρόνια βέβαια να καταλάβω ότι η απλότητα  είναι μια μακροχρόνια αφαιρετική διαδικασία που βρίθει επίπονων αποχωρισμών. Ένα πολύτιμο απόσταγμα που συλλέγεται με τη σταγόνα καθημερινά.

“Φίλε μου, κερδισμένος στη ζωή είναι αυτός που περνάει καλά!
Μου το ‘πε σχεδόν ψιθυριστά, μυστικιστικά, σα να’ κανε μια τεράστια αποκάλυψη. Έφερε με τελετουργικό τρόπο τον καφέ στα χείλη του.

Και να σου πω κάτι;” συνέχισε.

Όταν κάποια μέρα θα πάω εκεί πάνω και με ρωτήσει: ‘Το ευχαριστήθηκες ρε μάγκα το δώρο της ζωής;

Θα κουνήσω με νόημα το κεφάλι, θα Τον κοιτάξω με ειλικρίνεια στα μάτια και θ’ ανάψω ένα τσιγάρο.

Τον έβλεπα με κάποιο είδος θαυμασμού, προσπαθώντας να κάνω εικόνα τον Γιώργο μπροστά σε κάποια αδιόρατη μορφή ή κάτι τέτοιο.

Ρε, λες;” αναρωτήθηκα.

Μου φαινόταν ένα απλό και γεμάτο νόημα συμπέρασμα, μια ανακουφιστική αντι-πρόταση στα μάλλον ματαιόδοξα σχέδια και τις δυσκολίες που με ταλαιπωρούσαν.

Πάντα πίστευα ότι στ’ απλά πράγματα κρύβεται το νόημα της ζωής. Μου πήρε χρόνια βέβαια να καταλάβω ότι η απλότητα  είναι μια μακροχρόνια αφαιρετική διαδικασία που βρίθει επίπονων αποχωρισμών. Ένα πολύτιμο απόσταγμα που συλλέγεται με τη σταγόνα καθημερινά.

Το ίδιο βράδυ είδα ένα όνειρο.

Σε μια σχολική τάξη, ίδια με εκείνη που ξεκινούσα νεοσσός το ταξίδι του δημοτικού, ένα χέρι τοποθετούσε μια κόλλα χαρτί πάνω στο θρανίο.

Είδα τον Γιώργο παραδίπλα μου.

Ίδιο στυλ, σταυροπόδι, καπέλο τζόκεϋ, μια κούπα καφέ στο χέρι κι ένα τεράστιο χαμόγελο.

Εσείς θέλετε μια κόλλα χαρτί;‘ τον ρώτησε η φωνή. Χαμογέλασε αυτάρεσκα.

Προσπαθούσα να του κάνω νόημα, να του πω ‘Σβήσε το τσιγάρο και πάρε το χαρτί!

Ο Γιώργος όμως φαινόταν χαρούμενος και μάλλον δεν είχε αντιληφθεί την παρουσία μου.

Ξεκίνησα να γράφω. Ό,τι ήξερα.

Έγραφα, έσβηνα, διόρθωνα, ίδρωνα, αγωνιούσα, χαιρόμουν όταν προχωρούσα· μια ικανοποίηση πηγαία και ασύγκριτη με οτιδήποτε προηγούμενο ανάβλυζε μέσα μου.

Που και που κοίταζα τον Γιώργο.

Αυτός γιατί δεν γράφει;Ίσως κάτι ξέρει!

Έφαγα κάμποση ώρα να τον παρατηρώ, με προβλημάτισε. Είχα κουραστεί από την προσπάθειά μου.

Άφησα το μολύβι κάτω και παράγγειλα καφέ. ‘Άλλωστε, το δικαιούμαι‘ σκέφτηκα.

Η φωνή πλησίασε και μου είπε ευγενικά:

Ο χρόνος περνάει, θα συνεχίσετε το γραπτό σας;

Μα, έχω παραγγείλει τον καφέ μου‘ είπα ενοχλημένος.

Όπως νομίζετε!’

Ο καφές καθυστερούσε και με κυρίευε βαθμηδόν μια δυσάρεστη αίσθηση. Ξαναπήρα απρόθυμα το γραπτό στα χέρια μου.

Μετά από αρκετές ώρες προσπάθειας, τα φώτα πάνω από το θρανίο μου άναψαν.

Η αίθουσα πλημμύρισε αιθέριες μυρωδιές.

Η φωνή ακούστηκε και πάλι.

Τώρα μπορείτε να πάρετε το λυσάρι και ν’ αξιολογήσετε το γραπτό σας.

Εγώ; Δεν υπάρχει αξιολογητής; Κάποιος ειδικός να κρίνει την απόδοσή μου;

Το πήρα και διόρθωσα πολλά. Πάρα πολλά. Όλα δικά μου αξιαγάπητα λάθη, ένα προς ένα. Έπλεα σε μια θάλασσα ειλικρίνειας, κατανόησης και απέραντης συμπάθειας για τον εαυτό μου.

Μετά η φωνή πλησίασε και άρχισε να παίρνει μορφή. Διέκρινα ένα γλυκό και χαμογελαστό πρόσωπο. Με αγκάλιασε εγκάρδια.

Ευχαριστηθήκατε το δώρο της ζωής;

Κοίταξα με έκπληξη.

Γαμώτο! Την έχω ξανακούσει αυτή την ερώτηση. Είχε δίκιο ο μπαγάσας!

Βγήκα στον διάδρομο κι έψαξα για τον Γιώργο. Κάποιος δίπλα μου διάβασε τη σκέψη μου και μ’ έστειλε σε μια αίθουσα στο βάθος του διαδρόμου.

Χτύπησα, μπήκα μέσα.

Καθόταν με ιδιαίτερη προσήλωση πάνω από ένα βιβλίο. Όταν με αντιλήφθηκε, σηκώθηκε με χαρά και μ’ αγκάλιασε με ιδιαίτερη αγάπη.

Αν με ξαναδείς αδερφέ μου να κάθομαι αδιάφορος, σου δίνω την άδεια να με σπρώξεις, να μου δώσεις φάπα, να κάνεις ό,τι καταλαβαίνεις για να συνέλθω‘ είπε και σκάσαμε στα γέλια.

Μα, θα με μισήσεις!‘ του είπα μισοσοβαρά.

Έχει σημασία; Προτιμάς να με βλέπεις να παιδεύομαι ξανά και ξανά;

Ξύπνησα με το μαξιλάρι αγκαλιά, σα να κράταγα τον Γιώργο εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Ένα απαλό αεράκι σουσούριζε τη λευκή κουρτίνα που άγγιζαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου.

Πήρα μια βαθιά ανάσα· τα πνευμόνια μου γέμισαν με άρωμα από φρεσκοανθισμένο γιασεμί.
Πόσο αγαπώ τις γιασεμί ανατολές του Μαΐου. Κούνησα το κεφάλι με βαθιά ικανοποίηση, σα να βρισκόμουν μπροστά Του απαντώντας την ερώτηση…

 

Newsletter εγγραφή

 

Νίκος Χατζηκωνσταντίνου
Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Νίκος Χατζηκωνσταντίνου (όλα τα άρθρα)

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας