Τα παιδιά με κλειστό τρόπο σκέψης πιστεύουν ότι μπορείς να ‘κολλήσεις’ σε κάτι, άσχετα με το πόσο ευφυής είσαι. Σκέφτονται ότι μπορεί και να μην είναι τόσο έξυπνα και ταλαντούχα όσο τους λένε όλοι. Φοβούνται την αποτυχία και αποφεύγουν τις προκλήσεις.

 

hμικρή μου πολεμούσε να κουμπώσει τους ιμάντες, στην ψηλή καρέκλα φαγητού στην οποία καθότανε. “Σχεδόν”, μουρμούρισε καθώς προσπαθούσε ξανά και ξανά. “Σχεδόν”, συμφώνησα και εγώ προσπαθώντας να μην επέμβω. Όταν όμως τα κατάφερε, αναφώνησα “Τα κατάφερες! Ήταν δύσκολο, αλλά προσπάθησες πολύ, και τα κατάφερες. Είμαι τόσο περήφανη για σένα.”

Ο τρόπος που την συνεχάρη για την προσπάθειά της, χρειάστηκε λίγη προσπάθεια και από την μεριά μου. Αν δεν ήμουν υποψιασμένη θα μπορούσα να πω απλά, “Είσαι καταπληκτική” ή ακόμη χειρότερα “Περίμενε, θα σε βοηθήσω”. Πού είναι το πρόβλημα; Συνεχίστε την ανάγνωση και θα καταλάβετε.

Η Carol Dweck ερευνήτρια στο Stanford εργάζεται πάνω στα κίνητρα παραίνεσης από το 1960. Έχει ανακαλύψει ότι τα παιδιά εμπίπτουν σε δύο κατηγορίες:

  • Σε αυτά που έχουν ένα κλειστό τύπο σκέψης, τα οποια πιστεύουν ότι οι επιτυχίες τους είναι αποτέλεσμα του ταλέντου και της ευφυίας τους.
  • Σε αυτά που έχουν εξελισσόμενο τρόπο σκέψης, και πιστεύουν ότι οι επιτυχίες τους είναι αποτέλεσμα της σκληρής προσπάθειας που έχουν καταβάλει.

Κλειστός τρόπος σκέψης: “ Εάν χρειάζεται να δουλέψεις σκληρά, σημαίνει ότι δεν έχεις την ικανότητα”.

Τα παιδιά με κλειστό τύπο σκέψης, πιστεύουν ότι έχεις έναν συγκεκριμένο βαθμό ευφυΐας με τον οποίο γεννιέσαι. Θα συμφωνούσαν άνετα με την δήλωση: “Εάν χρειάζεται να προσπαθήσεις σκληρά, αυτό σημαίνει ότι δεν έχεις την ικανότητα. Εάν είχες την ικανότητα θα συνέβαινε από μόνο του”. Όταν αποτυγχάνουν αυτά τα παιδιά αισθάνονται παγιδευμένα. Αρχίζουν να σκέφτονται ότι μπορεί να μην είναι τόσο ταλαντούχα και έξυπνα, όσο τους λένε όλοι ότι είναι. Αποφεύγουν τις προκλήσεις επομένως, γιατί φοβούνται ότι δεν θα φανούν και τόσο έξυπνα.

Αναπτυσσόμενος τρόπος σκέψης: ‘Όσο περισσότερο προκαλείς τον εαυτό σου, τόσο πιο έξυπνος γίνεσαι”.

Τα παιδιά με αναπτυσσόμενο τρόπο σκέψης, πιστεύουν ότι η ευφυΐα είναι κάτι που καλλιεργείται: όσο περισσότερα πράγματα μαθαίνεις, τόσο εξυπνότερος γίνεσαι. Αυτά τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι ακόμη και οι ιδιοφυίες, πρέπει να δουλεύουν σκληρά. Όταν έχουν μια αποτυχία, πιστεύουν ότι μπορούν να βελτιωθούν, βάζοντας περισσότερη προσπάθεια και χρόνο. Εκτιμούν περισσότερο την μάθηση, παρά το να επιδεικνύουν την εξυπνάδα τους. Στα δύσκολα συνηθίζουν να επιμένουν.

Τι δημιουργεί αυτές τις πεποιθήσεις στα παιδιά μας; Το είδος της επιβράβευσης που τους δίνουμε, ακόμη από όταν είναι ενός έτους.

Η έρευνα

Σε μια μελέτη, η Dweck συγκέντρωσε μαθητές της πέμπτης δημοτικού, τους χώρισε τυχαία σε δύο γκρουπ και τους έβαλε να δουλέψουν σε μερικά προβλήματα από ένα τεστ IQ:

“Μπράβο, το σκορ σας είναι πολύ καλό. Πρέπει να είστε πολύ έξυπνοι.

Επαίνεσε την δεύτερη ομάδα για την προσπάθειά τους:

Μπράβο, το σκορ σας είναι πολύ καλό. Πρέπει να προσπαθήσατε πολύ σκληρά.

Συνέχισε να δουλεύει με τα συγκεκριμένα παιδιά και τους παρουσίασε την επιλογή να διαλέξουν ανάμεσα σε ένα δυσκολότερο ή ένα ευκολότερο τεστ.

Τα παιδιά που επαινέθηκαν για την προσπάθειά τους, είχαν την τάση να επιλέξουν τα πιο απαιτητικά τέστ, έχοντας υπόψη τους ότι έτσι θα μάθαιναν περισσότερα πράγματα. Συνέχισαν να αισθάνονται την διάθεση να συνεχίσουν να μαθαίνουν και διατήρησαν την αυτοπεποίθησή τους ακόμη και όταν τα προβλήματα γινόταν όλο και πιο δύσκολα.

Τα παιδιά που επαινέθηκαν για την ευφυία τους, ζήτησαν να κάνουν τα ευκολότερα τέστ, γιατί γνώριζαν ότι έτσι έχουν περισσότερες πιθανότητες να τα καταφέρουν. Έχασαν την αυτοπεποίθησή τους καθώς τα προβλήματα γινόταν όλο και πιο δύσκολα, και είχαν την τάση να φουσκώνουν τους βαθμούς τους όταν τους ξαναμετρούσαν.

Αργότερα η Dweck και οι συνεργάτες της, έβγαλαν την έρευνα από το εργαστήριο και την μετέφεραν σε οικιακό περιβάλλον. Κάθε τέσσερις μήνες για δύο ολόκληρα χρόνια, ερευνητές από το Stanford και το Πανεπιστήμιο του Chicago, επισκέπτονταν πενήντα τρεις οικογένειες και τις ηχογραφούσαν για ενενήντα λεπτά, καθώς έκαναν τις καθημερινές τους δραστηριότητες. Τα παιδιά ήταν 14 μηνών όταν ξεκίνησε η μελέτη αυτή.

Οι ερευνητές υπολόγισαν πόσο συχνά οι γονείς χρησιμοποιούσαν κάθε είδους επιβράβευση: επιβράβευση προσπάθειας, επιβράβευση χαρακτηρολογικών γνωρισμάτων, και άλλα είδη ουδέτερης επιβράβευσης, όπως “Μπράβο!” και “Συγχαρητήρια!

Περίμεναν πέντε χρόνια.

Στην συνέχεια οι ερευνητές έκαναν μετρήσεις στα παιδιά, που τώρα ήταν μεταξύ 7 και 8 ετών, σε σχέση με την στάση τους απέναντι στις προκλήσεις και την μάθηση. Τα παιδιά με αναπτυσσόμενο τρόπο σκέψης, είχαν την τάση να ενδιαφέρονται εντονότερα για τις προκλήσεις. Ποιά παιδιά είχαν ένα αναπτυσσόμενο τρόπο σκέψης; Αυτά που ως νήπια είχαν ακούσει περισσότερες φορές επαίνους, όσον αφορά την διαδικασία της προσπάθειας.

Μπορείς να αλλάξεις έναν κλειστό τρόπο σκέψης;

Πήρα ένα email από μια καθηγήτρια σε ένα σχολείο της πόλης: “Είναι πολύ αργά για να μάθει κάποιος άλγεβρα, ή την κλίση του ρήματος στο τρίτο ενικό πρόσωπο, ή πυρηνική φυσική, εάν δεν έχει καλλιεργήσει ένα αναπτυσσόμενο τρόπο σκέψης όταν ήταν 4 ετών;” με ρωτούσε.

Η Dweck είχε την ίδια ακριβώς ερώτηση… Έτσι βρήκε μαθητές γυμνασίου και φοιτητές που είχαν ένα κλειστό τρόπο σκέψης. Ανακάλυψε ότι είχαν την δυνατότητα να βελτιώσουν τους βαθμούς τους, όταν έμαθαν ότι το μυαλό είναι όπως ένας μυς: η ευφυΐα δεν είναι κάτι σταθερό.

Δεν είναι πολύ αργά – ούτε για τα παιδιά σας, και ούτε για εσάς. Ο Salman Khan της Ακαδημίας Khan, έχει αναλάβει την αποστολή να σας κάνει να το πιστέψετε. Έφτιαξε ένα εμπνευσμένο video, το οποίο βασίζεται στην δουλειά της Dweck με τον τίτλο “Μπορείς να μάθεις ότι θέλεις”:

To μήνυμα είναι: ο εγκέφαλος είναι ένας μυς. Όσο περισσότερο το χρησιμοποιείς τόσο πιο γερό γίνεται. Ο τρόπος να εξασκούμε τον εγκέφαλό μας, είναι το να αγκαλιάζουμε τις προκλήσεις, να βελτιώνουμε τις δεξιότητές μας, το να μαθαίνουμε καινούργια πράγματα. Όπως το τοποθετεί ο Khan, “ο εγκέφαλος αναπτύσσεται κυρίως από τις λάθος απαντήσεις και όχι από τις σωστές.”

Γι’ αυτό όταν η κόρη μου προσπαθούσε να δέσει από μόνη της τους ιμάντες στο καρεκλακι της, αυτό που χρειαζόταν να κάνω ήταν να της πω “Σχεδόν” και “Ξαναπροσπάθησε” και όχι “Έλα περίμενε θα στο κάνω εγώ

Διαδώστε το

Το να το μοιράζεσαι σημαίνει πως νοιάζεσαι, όπως λένε. “Εάν οι κοινωνία μας σαν σύνολο αρχίσει να ενθαρρύνει τον αγώνα για μάθηση, δεν υπάρχει τέλος στο τί θα μπορούσε να σημαίνει όλο αυτό για τις ανθρώπινες δυνατότητες”, γράφει ο Khan.

Γι αυτό διαδώστε το!

Της Tracy Cutchlow

Πηγή: huffpost.com

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας