Γυναικοκτονώντας την κοινωνία

2
437

Ποτέ δε θα μπορέσω να καταλάβω τους κοινωνικούς αυτοματισμούς μας, που θέλουν να δείχνουν ότι όλα είναι καλώς καμωμένα. Ή καλύτερα, θα δυσκολευτώ αρκετά να τους αποδεχτώ, γιατί ίσως μπορέσω κάποια στιγμή να τους καταλάβω.

 

η αδυναμία μας να δούμε την πραγματικότητα με απογοητεύει. Προτιμάμε να παίρνουμε το άσχημο κομμάτι μας, να του βάζουμε αρώματα, στολίδια και κλωνάρια γιασεμί, να το περιφέρουμε στο κόσμο και να το ξανά βαφτίζουμε. Να αλλάζει έτσι μαγικά από δύσοσμο σε ευωδιαστό και από άσχημο σε ελκυστικό.

Όμως η κοινωνία και κυρίως οι άνθρωποι, μόνο όταν μπορέσουμε να δούμε και να αποδεχτούμε την εσωτερική μας σκοτεινιά, δυστυχία και ασχήμια, μπορούμε να οδηγηθούμε στο φως, στην ευτυχία και στη ομορφιά.

Θυμάμαι μια ζωή οι γονείς, να μας λένε να μη μπλέξουμε με κακές παρέες αλλά ποτέ δεν άκουγα κάποιον να λέει για κακά παιδιά. Ποτέ ένα παιδί ή ένας ενήλικας δεν είναι κακός άνθρωπος για τη κοινωνία. Ίσως διότι αυτό σημαίνει ότι φταίει η κοινωνία που ανήκει, κάτι που φαίνεται δυσβάσταχτο για την εικόνα της. Μεγάλη ευθύνη. Η επιλογή λοιπόν είναι να είναι όλοι καλοί, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Όμως, όπως πάντα, έρχεται η ζωή και χωρίς να ρωτάει κανένας, μας φέρνει τη πραγματικότητα στην επιφάνεια με τον πιο άγριο τρόπο. Τους τελευταίους μήνες έχουμε γίνει μάρτυρες κάποιων δολοφονιών γυναικών, βάναυσες γυναικοκτονίες, που σίγουρα δε μπορούν να μας αφήσουν αδιάφορους. Οι σκέψεις πολλές, οι προβληματισμοί ακόμα περισσότεροι.

Μία πρώτη σκέψη που γίνεται, είναι πως οι δολοφονίες είναι αποτέλεσμα των ψυχολογικών επιπτώσεων της καραντίνας και των lockdowns. Είναι γεγονός, πως τέτοιες αυταρχικές και πιεστικές καταστάσεις, στις ζωές των ανθρώπων, μπορούν όχι μόνο να δημιουργήσουν προβλήματα αλλά κυρίως να τα φέρουν στην επιφάνεια. Η έκκληση ψυχοπαθολογικών καταστάσεων, μπορεί να γίνει με απλά δυσάρεστα περιστατικά στη ζωή ενός ανθρώπου (π.χ. χωρισμός) αλλά κυρίως με σοβαρές δυσμενείς καταστάσεις (θάνατοι, αναγκαστικός εγκλεισμός, οικονομική καταστροφή κτλ). Και κάπως έτσι, μπορεί να ανοίξει η ψύχωση σε κάποιον άνθρωπο, που μέχρι τότε, μπορεί να έδειχνε φυσιολογικός.

Μία δεύτερη σκέψη αφορά το κομμάτι της ατυχίας και της κακιάς στιγμής. Εδώ είναι και το αγαπημένο κομμάτι της κοινωνίας. Έχουμε αναπτύξει μια λατρεία για την εικόνα μας ατομικά και κοινωνικά. Μία εικόνα του καλού παιδιού, του εργατικού και του οικογενειάρχη, που ότι και να κάνει, στο βάθος είναι καλό παιδί. Τι και αν κάνει χρήση βίας, προσβάλει, υποτιμάει, κακοποιεί ή σκοτώνει, στο τέλος είναι ένα καλό παιδί που έτυχε να κάνει κάτι λάθος. Η κακιά στιγμή. Ότι παρασύρθηκε από κάτι άλλο, έξω από αυτόν. Συχνά το κάτι άλλο, είναι άυλο, όπως μια ιδέα, μια κατάσταση ή ένα συναίσθημα που δε μπορούμε προφανώς να καταδικάσουμε.

Για παράδειγμα, μαθαίνουμε για τις θυσίες που είχε κάνει κάποιος για τη γυναίκα του, σαν αυτό να αποτελεί μια δίκαιη ανταλλαγή για τη ζωή της. Σαν να λέμε “σε πλήρωνα τόσα χρόνια, τώρα λοιπόν δικαιωματικά μου ανήκεις”. Ακούμε φράσεις όπως “την αγαπούσε υπερβολικά” ή “τη ζήλευε παθιασμένα” και να απαιτούν να μη κατηγορήσουμε τους ανθρώπους για τα συναισθήματα τους, τι έχουμε, δικτατορία; Και ναι, έχουμε δικτατορία, όσον αφορά την αλήθεια. Και θα τους κατηγορήσουμε για τις πράξεις τους, όχι για τα συναισθήματα τους.

Εξάλλου η πραγματική αγάπη δε μπορεί να οδηγήσει ποτέ σε δολοφονία. Ας μη φτιασιδώνουμε λοιπόν το μίσος, τη ζήλια, το φόβο και το θυμό με την αγάπη, μόνο και μόνο για να τα κάνουμε πιο αποδεκτά στα μάτια μας.

Η τρίτη σκέψη αφορά τη σοβαρή αλλαγή που έχει γίνει μεταξύ των δύο βιολογικών φύλων Ο φεμινισμός κατάφερε μεγάλες νίκες αλλά έχει ακόμα πολλή δουλειά να κάνει. Ίσως αυτή η τραγική αύξηση δολοφονιών γυναικών από φίλους, συντρόφους και συζύγους, να είναι μία απεγνωσμένη αντεπίθεση του εσωτερικού φαλοκρατικού μηχανισμού, που έχουμε εμείς οι άντρες. Δεν είναι εύκολο να σου παίρνουν κεκτημένα αιώνων, κυρίως όταν δε μπορείς να διαχειριστείς ούτε καν, τις εσωτερικές σου διαμάχες. Έχουμε μεγαλώσει πάνω σε μία ιδεατή τραμπάλα, όπου τα βαριά πατριαρχικά πρότυπα την καθήλωναν στη γη, κερδίζοντας κατά κράτος τα γυναικεία δικαιώματα. Κάποια στιγμή όμως, η αραχνιασμένη τραμπάλα κουνήθηκε και άρχισε να κλυδωνίζεται η ισορροπία της.

Έτσι, ο φόβος της αλλαγής αναδύθηκε και φούντωσε. Δε γνωρίζω σε ποιο στάδιο της αλλαγής βρισκόμαστε τώρα, αλλά φαίνεται ότι είναι αρκετά κρίσιμο.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ. Ότι μπορεί να ισχύουν τα παραπάνω ή κάποιο από αυτά, επ’ ουδενί δεν αθωώνει τους δολοφόνους ούτε μπορεί αυτό να θεωρηθεί σαν δικαιολογία. Δεν είναι αυτή η προσωπική μου θέληση, αντιθέτως.  Η κοινωνία νοσεί σοβαρά σε πολλά επίπεδα και το συγκεκριμένο είναι ένα από αυτά. Σκοτώνουμε την κοινωνία μας, κρύβοντας την πραγματικότητα από τα μάτια μας.

Μαθαίνουμε για ιστορίες καθημερινής βίας σε σπίτια και διαμερίσματα, αλλά κανένας γείτονας δεν είχε ακούσει τίποτα. Στην Ελλάδα του κουτσομπολιού και της κίτρινης ενημέρωσης, δεν μαθαίνει κανείς κάτι. Βάζουμε τόσες άλλες προτεραιότητες, παρά τον κίνδυνο ενός ανθρώπου.

Στις ερωτήσεις τύπου “Και τι μπορώ να κάνω εγώ” ή “που να μπλέκω τώρα” που ρωτάει ο μέσος άνθρωπος η πιο χρήσιμη απάντηση είναι το “Να κάνεις, ότι θα έκανες αν στη θέση του διπλανού ήταν το παιδί σου“. Και αυτό γιατί δυστυχώς, η ανθρωπιά μας μετριέται με το βαθμό συγγένειας, την ηλικία, την καταγωγή και το φύλο. Δε θα έπρεπε αλλά συμβαίνει.

Ειδικά όσον αφορά το γενετικό φύλο, φαίνεται πως έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Σαν να είναι οκ αν κάποιος κακοποιεί μία γυναίκα. Να της αξίζει και να είναι ανεκτό. Σαν να μη πειράζει και τόσο ένας βιασμός, κάπου θα προκάλεσε και αυτή. Αυτά και άλλα πολλά, πρέπει να σταματήσουν εδώ και  επιτέλους να μην είμαστε αδιάφοροι. Να μάθουμε να παίρνουμε θέση. Δε γίνεται να μη μας πειράζει.

Κάποια στιγμή πρέπει να μας πειράξει! Όλες και όλους μας.

 

Newsletter εγγραφή

 

Στράτος Σπανουδάκης

2 Σχόλια

  1. Διαβαζοντας το αρθρο σας σημερα το πρωι, σκεφτηκα να σχολιασω λιγο περι του θεματος αυτου. Σαν ομογενης του εξωτερικου (μεγαλωσα εξω), επιστρεφοντας πισω στην Ελλαδα υστερα απο πολλα χρονια, παρατηρησα μερικα φαινομενα που αρχιζαν να ξετυλιγουν τις αποριες που ειχα οσο αφορα την Ελληνικη ‘οικογενεια’ και τα κοινα χαρακτηριστικα που κουβαλαει απο γενεα σε γενεα..
    Ηθελα πρωτα να πως ομως, οτι τα τελευταια 5 χρονια στην Ελλαδα, εχει αρχισει μια συστηματική και ακατάπαυστη δημοσίευση διαφόρων κακουργημάτων οταν η γυναικα ειναι το θυμα σχηματίζοντας διαρκως μια αρνητική εικονα για τον ‘άντρα’. Κατι το οποιο δεν υφίσταται πριν στον τοπο αυτο καθως τα εγκληματα που διαπράττουν γυναίκες εναντίον αντρών λαβαίνουν μηδαμινή προσοχή και εξηγηση.

    Το ‘liberal’ σύστημα που επικρατεί θελει την ανάποδη εικόνα των δυο φυλλων-την γυναικα ως ‘φαλλό’ και τον άντρα ως ‘αιδοίο’ και μάλιστα επιμένει να ενισχύει αυτη την ‘εικόνα’ ωστε να εκμηδενίσει τελείως τον αντρα στην κοινωνία και να αντιστρέψει τους ρόλους της φυσης. Απο την αρχαιοτητα, εχουμε παραδείγματα με γυναίκες που δηλητηρίαζαν τους αντρες τους η τους σκότωναν στον υπνο τους για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους. Μεχρι και πρόσφατα, υπήρξαν γυναίκες δολοφόνοι που σκότωναν τους άντρες τους για να συνεχίσουν την ζωη τους με τους ερωμένους τους και ποτε δεν υπήρξε τοση έμφαση και προσοχή σε τέτοια εγκλήματα εκτελούμενα απο γυναίκες…Άραγε γιατί? Γιατί τέτοιος πόλεμος εναντίον του αρσενικού φύλλου?? και γιατι τοση υποστήριξη και κατανόηση σε όποιον άντρα ειναι ομοφυλόφιλος η κατι αλλο ενδιαμεσα..?? Αυτη η θυματοποιηση της γυναίκας, ξαφνικά και περισσότερο απο ποτε, εγινε παγκόσμιο θέμα και ο άντρας εχει στοχοποιηθει ως ο ‘κακός’ του κοσμου αυτου. Τα άκρα την φυση πάντα εχουν αντίκτυπο..Το ιδιο και τωρα, με την ‘θυματοποιηση’ γυναικών και την ενοχοποίηση αντρών, θα υπάρξουν συνέπειες που θα ζημιώσουν την ισορροπία της πλάσης. Η υποδούλωση των γυναικών συνέβαλε στην επανάστασή τους η οποια ομως άρχισε να ξεφεύγει απο τον ελεγχο και να ταραζει την ισορροπία του ρόλου τους προς στην ακραία ενοχοποίηση των αντρων με σκοπο τον ‘ευνουχισμό’ του ρόλου τους στην φύση-τον θελει απλά σαν σκλάβο.
    Η αύξηση μηνύσεων δεν ειναι πάντα βασισμένη σε αλήθειες αλλα σε αναζήτηση συμφερόντων. Τα άκρα πάντα έχουν συνέπειες και συνήθως καταστροφικές.

    Γενικά και ιδιαίτερα στην Ελληνική οικογένεια, οι δολοφονίες γυναικών η αντίστοιχα, εχει ενα κοινό παρανομαστή- τον ναρκισσισμό. Λέξη Ελληνική την οποια ο Ελληνικός λαός εχει αποθεώσει μέσα απο την οικογενειακή ανατροφή του και παει αλυσίδα διαιωνίζοντας αυτη την γάγγραινα η οποια καταστρέφει κοινωνίες και ανθρώπους.

    Νάρκισσοι γονείς ανατρέφουν ναρκίσσους γιους και κορες- και δυστυχώς, ιδιαίτερα η Ελληνίδα ‘μανα’ γαντζωμένη απο τον γιο της μεγαλώνει έναν γιο με σκοπό την διαιώνιση του εαυτού της (απαιτεί να της μοιάζει..) να τα θέλει ολα δικά του, να ειναι κτητικός και χειραγωγικός χωρίς συναίσθημα και να μην είναι υπόλογος για τίποτα.

    Η νάρκισσος γυναικα παλι, χειραγωγεί τον αντρα με διάφορους τρόπους ωστε να τον κρατά υπο τον ελέγχό της. Χαρακτήρες λοιπόν χωρίς γνήσια αισθήματα -η απλα χωρις αισθήματα. Το μονο αίσθημα ‘κατανόησης’ που έχουν ειναι αποκλειστικά του εαυτου τους, χωρίς διάκριση γένους.

    Οπως ειπε και οι ξεχασμένοι αρχαιοι μας φιλόσοφοι..ο Πλάτων και Ιπποκράτης,
    ”Η άγαν ελευθερία έοικε εις άγαν δουλείαν μεταβάλλειν”
    – ‘Φαίνεται πως η υπερβολική ελευθερία μετατρέπεται σε υπερβολική υποδούλωση’
    ”Παν το πολύ τη φύσει πολέμιον”
    – ‘Οτιδήποτε υπερβολικό είναι αντίθετο στη φύση’

    • Πολίνα καλησπέρα,

      Χαίρομαι για τη τοποθέτηση σου και το μεστό λόγο που χρησιμοποίησες. Θα προσπαθήσω να σου απαντήσω στα θέματα που βάζεις, βάση προσωπικής γνώμης.

      Σίγουρα τα τελευταία χρόνια είναι πολύ πιο εύκολη – λόγω της τεχνολογίας και των social media – η γρήγορη αναπαραγωγή τέτοιων ειδήσεων. Δεν έχω παρακολουθήσει στατιστικές για τις δολοφονίες που πράττει το κάθε φύλο, αλλά είναι σίγουρο πως πλέον μαθαίνουμε περισσότερα και πιο άμεσα.

      Θα συμφωνήσω ότι το φεμινιστικό κίνημα και γενικότερα η διεκδίκηση δικαιωμάτων από τη μεριά των γυναικών, κάπου στη πορεία έχει ξεφύγει, με την έννοια ότι πάει προς το άλλο άκρο. Αρχίζει και γίνεται σε κάποιες περιπτώσεις αυταρχικό, όπως ακριβώς λειτουργούσε η φαλλοκρατική αντίληψη. Σε κάποιο βαθμό μοιάζει και φυσικό αυτό, καθώς η καταπίεση αιώνων, είναι πιθανό να επιφέρει αντίστροφη των ρόλων. Ακόμα και σαν άτυπο απωθημένο ή υποβόσκουσα δικαίωση, διεκδικεί ότι είχαν οι – άδικοι – άντρες και όχι ακριβώς την ισότητα.

      Στο κομμάτι όμως των γυναικοκτονιών δε θα συμφωνήσω ότι προβάλετε με κάποιο δόλιο τρόπο, καθώς η επίσημη προβολή (βλέπε ΜΜΕ) είναι κάπως “φιλική” και κατανοητική μόνο προς τους δράστες. Η έντονη κατακραυγή προέρχεται από το κόσμο, μέσω κυρίως των social media, που αντιδρούν στις φαλλοκρατικές δικαιολογίες και στα κοινωνικά πρότυπα, του τύπου “δε πειράζει, άντρας είναι”. Άρα θεωρώ πως υπάρχει κυρίως ένα λαϊκό αίσθημα δικαίωσης προς το θύμα, και λιγότερο φυλετική συζήτηση (όπως έγινε πχ και με το Black lifes matter). Το θέμα λοιπόν είναι και αντιληπτικό αλλά και ποσοτικό καθώς – νομίζω – διαχρονικά, οι δολοφονίες γυναικών από άντρες, είναι αρκετά περισσότερες. Τέλος, θα με βρεις σύμφωνο πως οποιαδήποτε δολοφονία, άσχετα με το φυλετικό χαρακτηρισμό, χρήζει ίδιας αντιμετώπισης, δίκαιης δίκης και αναφοράς.

      Τώρα όσον αφορά το κομμάτι του Ναρκισσισμού που αναφέρεις, σε γενικές γραμμές έχεις δίκιο, απλά η γενίκευση μπορεί μερικές φορές να αδικήσει. Σίγουρα τα παιδιά επηρεάζονται από τα γονεϊκά πρότυπα, καθώς είναι η βάση, πάνω στην οποία μεγαλώνουν. Όμως για παράδειγμα, αν μία οικογένεια έχει περισσότερο από ένα παιδί, πιθανότατα δε θα γίνουν όλα ναρκισσιστικές προσωπικότητες. Είναι πολυπαραγοντικό το θέμα, όπως και τα πάντα στον άνθρωπο.

      Γενικά πάντως πιστεύω ότι ο θεσμός της Ελληνικής οικογένειας χρειάζεται αρκετή δουλειά ώστε να μπορεί να παράγει πλέον υγιή πρότυπα ανθρώπων και σχέσεων, κάτι που θέλει πολύ χρόνο, προσπάθεια και αποδοχή.

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας