Η αγάπη είναι ένα παράδειγμα του πώς οι ιδέες μπορούν να δηλητηριάσουν τις φυσικές μας παρορμήσεις.

 

Πάρα πολλοί από εμάς έχουμε διδαχθεί ότι η αγάπη υφίσταται υπό όρους, ότι έρχεται μαζί με συγκεκριμένους κανόνες δέσμευσης. Με απλά λόγια, η αγάπη διαφθείρεται από τα αν.

Μπορεί να μην ακούμε πάντα τα αν να εκφράζονται ανοιχτά, όμως τα αισθανόμαστε αρκετά συχνά, ακόμα και μεταξύ ανθρώπων που είναι αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλο.

• Θα σε αγαπώ αν κάνεις αυτά που θέλω.

• Θα σε αγαπώ αν μου συμπαραστέκεσαι, ό,τι κι αν γίνει.

• Θα σε αγαπώ αν κάνεις αυτό ή αν πιστεύεις εκείνο.

• Αν με ντροπιάσεις, αν διαφωνήσεις μαζί μου ή αν με αφή-σεις… θα σταματήσω να σε αγαπώ.

Παραδόξως, λέμε τέτοια πράγματα στους ανθρώπους για τους οποίους νοιαζόμαστε περισσότερο, ακριβώς όπως τα λέμε και στον εαυτό μας. Ναι, θέτουμε όρους για να αγαπάμε τον εαυτό μας‧ όρους που συχνά είναι υπερβολικά αυστηροί για να τους τηρήσουμε. Η αληθινή αγάπη έρχεται άνευ όρων. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι αυτός ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι από εμάς διδαχθήκαμε να προσφέρουμε και να δεχόμαστε αγάπη.

Όταν θεωρούμε ότι η αγάπη πρέπει να υπόκειται σε όρους, τότε γίνεται κάτι άλλο, κάτι διεφθαρμένο. Φυσικά, αυτού του είδους η διαφθορά μπορεί να διορθωθεί, επειδή αρχινά στον εικονικό κόσμο του νου. Η εικονική πραγματικότητα είναι μια αντανάκλαση, μια ερμηνεία τού τι είναι αληθινό. Ο νους μάς δίνει μια εντύπωση από όλα όσα μπορούμε να αγγίξουμε και να δούμε, όμως είναι μια εντύπωση. Οι ιδέες δεν είναι φτιαγμένες από ύλη. Οι πεποιθήσεις δεν αποτελούν μέρος του γενετικού μας υλικού.

Ο νους στην πραγματικότητα δεν είναι αληθινός και ο περίτεχνος κόσμος που δημιουργεί δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.

Τότε λοιπόν, τι είναι ο νους και τι κάνει;

Ο νους είναι μια λειτουργία του εγκεφάλου που μετατρέπει την αντίληψη σε γλώσσα. Οι τρόποι με τους οποίους περιγράφουμε την πραγματικότητα είναι μοναδικοί για τον καθένα από εμάς. Εσύ έχεις τον τρόπο σου· εγώ έχω τον δικό μου. Η διαφορά συνίσταται, φυσικά, στο πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας. Εξαρτάται επίσης από το πώς έχουμε διδαχθεί να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

Όταν βλέπουμε μια ειδυλλιακή σκηνή –όπως μια οροσειρά, πράσινα λιβάδια και ανοιχτές εκτάσεις άγριας φύσης–, κάποιοι από εμάς τη θεωρούμε παράδεισο. Αντιδρούμε με ενθουσιασμό και ευχαρίστηση. Άλλοι, βλέποντας το ίδιο σκηνικό, φαντάζονται ακραίες δυσκολίες και μοναξιά και αντιδρούν με φόβο. Εκεί που κάποιοι βλέπουν ηρεμία, άλλοι βλέπουν φασαρία. Εάν διδαχθήκαμε να φοβόμαστε, το πιθανότερο είναι να συνεχίσουμε να φοβόμαστε. Εάν πιστεύουμε ότι τα άγνωστα πράγματα είναι επικίνδυνα, θα αποφεύγουμε καινούριες εμπειρίες.

Διδαχθήκαμε να ερμηνεύουμε αυτά που βλέπουμε. Μας είπαν τι να πιστεύουμε και πιστέψαμε αυτά που μας είπαν. Η προσωπική και η κοινή γνώμη μάς καθοδηγούν από τη γέννησή μας. Η πραγματικότητα δημιουργείται από εντυπώσεις και εμπειρίες, στις οποίες δίνουμε προσωπική σημασία και αξία. Μεταβάλλεται σε μόνιμη βάση, φυσικά, εφ’ όσον τα γεγονότα συνεχίζουν να μεταβάλλονται. Η προσωπική μας αντίληψη της πραγματικότητας επηρεάζεται από τις απόψεις και τους φόβους μας.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Τα τρία ερωτήματα», του Ντον Μιγκέλ Ρουίζ από τις εκδόσεις Ιβίσκος.
Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας