Ο θάνατος είναι κάτι κοινό, βέβαιο και αναπόφευκτο για όλους τους ανθρώπους. Δεν γνωρίζουμε το πότε και το πώς θα μας συμβεί και σίγουρα δεν υπάρχουν κανόνες. Πώς όμως εμείς που ακόμα επιζούμε από τον «θάνατο» διαχειριζόμαστε ψυχικά το πένθος, την απώλεια και ουσιαστικά το μη αναστρέψιμο του θανάτου;

 

Πένθος ορίζουμε το σύνολο των αντιδράσεων μας που ακολουθούν αμέσως μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου ή την απώλεια μιας σταθερής κατάστασης της ζωής μας (πχ διαζύγιο, απώλεια εργασίας, οικονομική καταστροφή κτλ). Οι αντιδράσεις αυτές είναι πολυεπίπεδες και επηρεάζουν τόσο το σώμα όσο και την ψυχική και συναισθηματική μας κατάσταση. Το πένθος εκφράζεται με διάφορα συμπτώματα όπως ψυχική και σωματική εξουθένωση, σωματικές ενοχλήσεις όπως πόνοι, κόπωση και κοινωνική απόσυρση. Το πένθος χαρακτηρίζεται ως μια «φυσιολογική ασθένεια» διότι τα συμπτώματα που εκδηλώνονται καλύπτουν το βιο-ψυχο-κοινωνικό φάσμα.

Στην πραγματικότητα αυτό που συγκλονίζει είναι η αμετάκλητη απουσία του θανόντα. Καλούμαστε να μεταβούμε από μια προηγούμενη φάση σε μία νέα, χωρίς την παρουσία του ανθρώπου που πέθανε και αυτό είναι μια επώδυνη διαδρομή. Το πένθος λοιπόν προκαλεί μια ψυχική κρίση. Εγκαταλείπεται μία σταθερή κατάσταση ζωής και προχωράμε σε μια νέα και άγνωστη κατάσταση ζωής.

Ο τρόπος που θα διαχειριστούμε το πένθος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως:
  1. από τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του πενθούντα

2. τη σχέση, δηλαδή τη συναισθηματική και ψυχική σύνδεση που υπήρχε με τον εκλιπόντα

3. το είδος του θανάτου. Αν δηλαδή ήταν αιφνίδιος ή υπήρχε μια χρόνια/ ανίατη νόσος, αρά ενδεχομένως είχε υπάρξει ο χρόνος για αποχαιρετισμό

4. η ηλικία του ανθρώπου που πενθεί (ένας ενήλικας βιώνει διαφορετικά το πένθος σε σχέση με ένα παιδί)

5. προηγούμενες εμπειρίες απώλειας στη ζωή

6. κοινωνικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά πλαίσια καθορίζουν τους τρόπους που θα βιωθεί το πένθος

Πώς όμως πρακτικά μπορούμε να βοηθηθούμε στην περίοδο του πένθους;

Σαφώς αποτελεί μια προσωπική υπόθεση και εμπειρία για τον καθένα μας ξεχωριστά και δεν θα μπορούσε να υπάρχει ένα εγχειρίδιο οδηγιών με απλά βήματα που τα ακολουθούμε και περνάνε ο πόνος, η θλίψη, η στεναχώρια, ο θυμός, οι ενοχές και η απελπισία που γεννιούνται σαν συναισθήματα από την απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου.

Σίγουρα όμως βοηθάει το να μπορούμε να μιλήσουμε και να μοιραστούμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας. Να συζητήσουμε και να ανακαλέσουμε στο νου μας αναμνήσεις και εμπειρίες που βιώσαμε με τον άνθρωπο που «έφυγε» από την ζωή. Ενδεχομένως συναισθήματα όπως ενοχές ή θυμός χρειάζεται να ανοιχτούν και να εκφραστούν, απαραίτητο επίσης αν και πολλές φορές τρομαχτικό, είναι και το να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να βιώσει την θλίψη που τόσο συχνά αποφεύγουμε στην καθημερινότητα μας.

Τέλος, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η διαδικασία του πένθους καταναλώνει πολύ μεγάλη ενέργεια και είναι λογικό να αισθανόμαστε ευάλωτοι και αδύναμοι για κάποιο διάστημα. Το υποστηρικτικό περιβάλλον όπως οικογένεια, φίλοι ή κάποιος ειδικός ψυχικής υγείας μπορούν να απαλύνουν λίγο τον πόνο μας και το αίσθημα μοναξιάς που έχουν δημιουργηθεί λόγω της απώλειας. Η ασφαλής ψυχική διεργασία του πένθους θα μας οδηγήσει και στην αποδοχή του θανάτου.

Βιβλιογραφία: Μπλάγκα Χρύσα, (2018), Γι’ αυτούς που μένουν…

 

Newsletter εγγραφή

 

Το Δέντρο της Θεραπείας

Στο "Δέντρο της Θεραπείας" Εργαστήρι Αυτογνωσίας και Μάθησης παρέχονται υπηρεσίες συμβουλευτικής ψυχοθεραπείας σε ενήλικες, εφήβους και παιδιά.
Δείτε τα πλήρη στοιχεία του Δέντρου της Θεραπείας
Το Δέντρο της Θεραπείας

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Το Δέντρο της Θεραπείας (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ζώντας σαν ξωτικό

Σχολιάστε

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας