~ Αν πιστεύεις ότι η πέτρα δεν μυρίζει, υπάρχουν νόμοι που θα επιβεβαιώσουν την πίστη σου. Η πίστη προηγείται του αποτελέσματος ~

 

Είναι ελκυστικό να βρίσκεσαι εκεί που μαζεύεται πολύς κόσμος. Αμέτρητα ερεθίσματα· να δεις, ν’ ακούσεις, να μυρίσεις, να χορτάσει η ψυχή σου.

Και ακόμη πιο ενδιαφέρον όταν τυχαίνει ο χώρος αυτός να είναι ένας παιδότοπος ή παιδική χαρά.

Εκεί ανιχνεύεις τον τρόπο που δομούνται οι σχέσεις του νέου και αδιαμόρφωτου με το παλιό «κατεστημένο».

~ Μπορεί το κατεστημένο στα μάτια ενός παιδιού να είναι το φυσιολογικό των ενηλίκων που απειλεί να καταπιεί την αθωότητά τους. Και ίσως η σύγκρουση, ο θυμός και η ανυπακοή ν’ αποτελεί την ύστατη προσπάθεια διατήρησης της φλόγας ενός κεριού. Του κεριού μιας αλήθειας, που σαν τον νεωκόρο της εκκλησίας μάζεψε ο κόσμος, πριν σβήσει η μεθυστική εικόνα της φλόγας στα μάτια του ~

«Μπαμπά μύρισε» είπε ο δικός μου μικρός και μου έδωσε μια μικρή πέτρα.

Παιδική περιέργεια, είπα και πλησίασα τη μύτη για να του κάνω το χατίρι.

~ Αν πιστεύεις ότι η πέτρα δεν μυρίζει, υπάρχουν νόμοι που θα επιβεβαιώσουν την πίστη σου. Η πίστη προηγείται του αποτελέσματος ~

Τι άρωμα να έχει μια πέτρα;

Μεταξύ μας, ας σοβαρευτούμε εμείς οι σοβαροί. Το πολύ πολύ να μυρίζει χώμα.

Οι παραπάνω σκέψεις είναι τόσο αυθόρμητες και γρήγορες που χρειάζεται αλήθεια προσήλωση, θέληση και προπόνηση για να πατήσεις pause και να τις ανακαλύψεις στα αρχεία του νου. Πόσο μάλλον να τις συλλάβεις εν δράσει…

~ Μήπως έτσι ανυποψίαστα δεν γλιστρά η ζωή από μπροστά μας; Λες και ζούμε κάτι άλλο· Λες και φοράμε ακουστικά, ακούγοντας ο καθένας διαφορετικό τραγούδι από αυτό που παίζει η ζωή ~

Η πέτρα μύριζε φρεσκάδα, μύριζε κόσμο, μύριζε ζωή. Πώς είναι το άρωμα μη με ρωτάτε. Η ‘επαφή’ μαζί της απλά έφερε αλυσιδωτές εκρήξεις στο νου που απελευθέρωσαν αυτές τις εικόνες και μυρωδιές. Εντέλει, κατέληξα ότι η πέτρα μύριζε Θεό.

Μαζί με την πέτρα ήταν και το βλέμμα του. Που καθώς επιστρέφει στα γενόμενα του παιχνιδιού, ρίχνει μια φευγαλέα πλάγια ματιά για να βεβαιωθεί ότι παρέλαβες το μήνυμα. Μάλλον στα τρία, παρόλο που δεν αρθρώνεις σωστά το ‘τηλεχειριστήριο’, γνωρίζεις παραπάνω για τη ζωή.

Μόλις την απομάκρυνα και συνέλαβα τις αχνές αλλά – στο όριο της παράνοιας – υπαρκτές εικόνες, το οσφρητικό νεύρο λόγω υπερδιέγερσης παρείχε δωρεάν συνειδητοποιήσεις.

Ότι μυρίζουμε, λέει, ήδη παλιατζούρα και σκουριασμένο μέταλλο εμείς οι μεγάλοι.

Και λουζόμαστε πανάκριβες κολόνιες για να καλύψουμε τις μυρωδιές.

Όσο κι αν επαίρουμε τον εαυτό μας για τα κατορθώματα, τα μπίζνες πλαν και τον μαριναρισμένο αστακό σε κονιάκ, πάντα οι συγκινήσεις μας θα είναι ενός κατώτερου θεού από Αυτόν που κρύβει την Ουσία Του μέσα σε μία μόνο πέτρα.

 

Newsletter εγγραφή

 

Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Είναι όμορφο να βαδίζεις το μονοπάτι της ζωής και να μοιράζεσαι εμπνεύσεις και συνειδητοποιήσεις. Γιατί μοιάζουν με απαλό αεράκι που διακριτικά δροσίζει και ανεπαίσθητα ωθεί κάποιον που ξέχασε ν' αγαπά αυτό που είναι.
Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Νίκος Χατζηκωνσταντίνου (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ζώντας σαν ξωτικό

Σχολιάστε

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας