487 ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

Της Kristina Antuna 

Αν είχα αποταμιεύσει τα χρήματα που έχω ξοδέψει σε βιβλία αυτοβοήθειας, πνευματικούς θεραπευτές, ψυχοθεραπευτές, συμβούλους σχέσης, φαρμακευτική αγωγή, ολιστικά retreats, και κρυστάλλους για να έλξω τις καλές δονήσεις που τόσο επιθυμούσα, νομίζω θα είχα μαζέψει αρκετά για κείνες τις ονειρεμένες διακοπές ενός ολόκληρου μήνα στην Ευρώπη – και δε θα καθόμουν κολλημένη εδώ στο δωμάτιό μου να βλέπω σειρές σε επανάληψη.

Όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να βγω απ’ αυτό το το λαβύρινθο.

Αισθάνομαι έτσι από μικρή.

Το εσωτερικό μου παιδί τα έβαλε με τα μοχθηρά κορίτσια στο ιδιωτικό σχολείο που πήγαινα στο δημοτικό. Ως έφηβη τα έβαλα με την ακμή μου που δεν έφευγε όσα φάρμακα κι αν μου έδιναν η μητέρα και ο δερματολόγος μου. Και ο τωρινός εαυτός μου που είναι γύρω στα είκοσι και κάτι κατηγορεί το εσωτερικό μου παιδί που δεν άρπαξε απ΄το μαλλί εκείνα τα διαβολικά κορίτσια όταν είχα την ευκαιρία.

Πρόκειται για έναν φαύλο λευκό και προνομιούχο κύκλο, αποστροφής και μίσους του ίδιου μου του εαυτού.

Μιλάω για λευκό και προνομιούχο γιατί αντιλαμβάνομαι πως αν τα προβλήματά μου συγκριθούν με κάποια άλλα, αληθινά και σοβαρά που έχουν άλλοι, είναι πράγματι μικρά.
Άκουσα πνευματικούς συμβούλους και βγήκα ραντεβού με τον εαυτό μου. Και κατέληξα με άδεια μπουκάλια κρασιού κι έναν δονητή με τελειωμένη μπαταρία.

Φαινόταν ότι όσο πιο πολύ αναζητούσα τη νιρβάνα, τόσο πιο βαθιά έμπαινα μες στα σ***ά.
Και τότε πραγματικά βίωσα κατάθλιψη. Και όχι απλά υπαρξιακού τύπου ερωτήματα όπως «Ποια είμαι». Πραγματικά παρέλυσα. Δεν έγινα αυτοκτονική. Απλώς δε μ΄ενδιέφερε αν ήμουν ζωντανή ή νεκρή. Όλες οι μέρες μου φαινόντουσαν ίδιες. Κι έτσι κόλλησα με τα Ativan. Ουσιαστικά πρόκειται για το αδελφάκι του Xanax.

Έπαιρνα παραπάνω από τη δόση που μου είχαν συνταγογραφήσει.

Για να το θέσω απλά, έπαιρνα τέτοια δόση, που αν ήμουν άλογο θα έπεφτα αναίσθητη. Είχα αναπτύξει όμως τέτοια εξάρτηση που αν περνούσαν λίγες ώρες χωρίς να το πάρω, άρχιζα να τρέμω.

Είχα καταντήσει γραφική.

Τα πράγματα πήγαιναν τόσο χάλια, που η οικογένειά μου αναγκάστηκε να επέμβει. Όταν ο αδελφός μου πέταξε τα χάπια μου στην τουαλέτα μια εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, απείλησα να τον μαχαιρώσω στον ύπνο του. Ήμουν σκλάβα ενός μικρού μπλε χαπιού. Η στέρηση είναι σκληρό πράγμα φίλοι μου.

Γιατί λοιπόν σας τα διηγούμαι όλα αυτά; Γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα μυστικό.
Είστε έτοιμοι;

Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να φτάσετε στη νιρβάνα, νιρβάνα είναι ο δρόμος.
Η ζωή είναι ένα χάλι. Αλλά έτσι πρέπει. Γιατί, αν ήταν μονίμως υπέροχη, θα βαριόμασταν πραγματικά γρήγορα.

Σκεφτείτε λίγο το λύκειο κι εκείνα τα δημοφιλή παιδιά. Τα κορίτσια που ήταν πανέμορφα και όλα τ’ αγόρια τους ζητούσαν να βγουν. Ή τα αγόρια της πανεπιστημιακής ομάδας που οδηγούσαν ακριβά αυτοκίνητα. Στοιχηματίζω οι περισσότεροι από αυτούς είναι τώρα χωρισμένοι και καθηλωμένοι συναισθηματικά στην ηλικία των δεκαεφτά.

Γιατί όταν τα πράγματα σου έρχονται εύκολα, δεν αισθάνεσαι την ανάγκη να προσπαθήσεις για τίποτα.

Πιστέψτε με, η ζωή μου έριξε τόσες σφαλιάρες που θα μπορούσα να έχω ένα μόνιμο σημάδι στο μάγουλο.

Αλλά μετά από κάθε χτύπημα, έβρισκα τον τρόπο να επανέλθω.

Δεν ξέρω αν θα είμαι ποτέ η καλύτερη βερσιόν του εαυτού μου. Δεν ξέρω καν αν αξίζει να προσπαθήσω να γίνω κάτι. Ποτέ δε θα ‘μαι τέλεια και ούτε κι εσείς.

Αλλά, αν θα έπρεπε να κάνω εγώ ένα σεμινάριο, να τι θα ήθελα να κρατήσει ο κόσμος:

Είναι εντάξει να μην είσαι εντάξει.

Ξέρετε, κάθε φορά που κάποιος μας ρωτάει «πώς είσαι;» όλοι μας δίνουμε την αόριστη και ψευδή συχνά απάντηση «καλά». Λοιπόν, τι θα γινόταν αν ήσασταν ευθείς και λέγατε σε κάποιον πώς πραγματικά αισθάνεστε; Αλήθεια. Για παράδειγμα, ο μπαρίστας τις προάλλες μου έκανε αυτή την ερώτηση, κι εγώ τον κοίταξα ευθεία στα μάτια και του είπα «Λοιπόν, αυτός ο τύπος που έβλεπα τελευταία εξαφανίστηκε κι εγώ διαλύθηκα, αλλά είμαι καλύτερα τώρα». Με κοίταξε σαν να ‘μουνα τρελή. Αλλά για στάσου, αυτός με ρώτησε. Μην ντρέπεστε να είστε αληθινοί. Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο όλοι θα έλεγαν την αλήθεια τους. Έναν κόσμο όπου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μας αποκάλυπτε τα εισοδήματά του. Σε ένα τέτοιο κόσμο θέλω να ζήσω.

Ο κανόνας είναι: δεν υπάρχουν κανόνες.

Μια μέρα, θα πεθάνετε. Ωχ, δεν έπρεπε να το πω αυτό; Συγγνώμη, αλλά όση ώρα διαβάζετε αυτό το άρθρο ο χρόνος περνάει. Σταματήστε λοιπόν ν΄ασχολείστε με το πώς θα έπρεπε να ζείτε τη ζωή κι απλά ζήστε την όπως θέλετε εσείς. Όσο δεν πληγώνετε και δεν εκμεταλλεύεστε κάποιον, συμπεριλαμβανομένου κι εσάς του ίδιου, κυνηγήστε αυτό που θέλετε. Δώστε τα όλα και κυνηγήστε τα όνειρά σας. Φοβάστε; Ο χρόνος, να θυμάστε, είναι αμείλικτος.

Με το να συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να μισήσετε τον εαυτό σας.

Δυστυχώς θα υπάρχουν πάντα πιο αδύνατοι, έξυπνοι, πλουσιότεροι κλπ κλπ από σας. Και κάποιος θα μπορούσε να τα έχει όλα αυτά μαζί. Δε σας το λέω για να κρυφτείτε για πάντα κάτω απ’ το μαξιλάρι σας. Το λέω γιατί το να ασχολείστε με τους άλλους δε θα σας βοηθήσει να αλλάξετε την κατάστασή σας. Πιστέψτε με, ακόμη κλαίω για κάτι τέτοια, αλλά μετά σκέφτομαι πως υπάρχει κόσμος που εύχεται να είχε όσα έχω εγώ. Το ίδιο ισχύει και για σας. Και σταματήστε να ακολουθείτε εκείνα τα μοντέλα στο Instagram. Αποκλείεται να τρώνε την πίτσα με την οποία φωτογραφήθηκαν. Πιστέψτε με. Στο Λος Άντζελες ζω.

Σταματήστε να ψάχνετε το άλλο σας μισό.

Πρόσφατα έκανα μια έρευνα στο ίντερνετ να δω αν βρέθηκε κάποιος να κάνει καταγγελία στη Disney για ψευδή διαφήμιση της αγάπης και του γαλάζιου πρίγκιπα. Όπως αποδείχτηκε όμως, κανείς δεν μπορεί να μηνύσει τη Disney γιατί όλος ο κόσμος της ανήκει. Όλοι μας γαλουχηθήκαμε με κάποιες τρελές αντιλήψεις για την αγάπη. Η Σταχτοπούτα για παράδειγμα θα έπρεπε να πάρει το σκουπόξυλο και να τις βρέξει στη μητριά της αντί να περιμένει να τη σώσει ο πρίγκιπας. Η αγάπη είναι σπουδαία. Αλλά δεν είναι αυτή που θα σε σώσει. Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό. Κανείς άλλος δε θα σε κάνει να αισθανθείς ολόκληρος.

Πηγαίνετε με τη ροή.

Είναι παρανοϊκός αλλά και πανέμορφος ο κόσμος στον οποίο ζούμε. Κάποιες μέρες, φαίνεται μια τρέλα. Αλλά αν δεν είχε όλο αυτό το χάος και τον πόνο, τι τέχνη θα φτιάχναμε; Τι τραγούδια θα τραγουδούσαμε; Οπότε απλώς πηγαίνετε με τη ροή. Όλα θα πάνε καλά. Το υπόσχομαι. Και μετά, θα διαλυθούν και πάλι. Και όταν συμβεί αυτό, διασκεδάστε να ταιριάξετε τα κομματάκια ξανά από την αρχή, για να φτιάξετε κάτι καινούριο.

 

Μετάφραση: Μ. Μαγγανάρη, Msc in Person-Centred Counseling and Psychotherapy, MBA, MA

 

Πηγή: Elephant Journal

Μαρία Μαγγανάρη

Μαρία Μαγγανάρη

Είμαι τελειόφοιτος Masters στην Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεία και Συμβουλευτική από το Πανεπιστήμιο του Strathclyde. Η διπλωματική μου εστιάζει στην υποκειμενική εμπειρία γυναικώνμε σκλήρυνση κατά πλάκας, που συμμετέχουν σε μια ομάδα προσωπικής ανάπτυξης προσωποκεντρικής προσέγγισης. Είμαι επίσης απόφοιτος του προγράμματος PET (σύστημα Gordon, εκπαίδευση αποτελεσματικού γονέα). Έχω παρακολουθήσει πλήθος σεμιναρίων σχετικά με το ψυχόδραμα και την παιγνιοθεραπεία, το θεραπευτικό κουκλοθέατρο, το παιδικό ιχνογράφημα, την ερμηνευτική των ονείρων, το προσφυγικό πεδίο και άλλα.

Τα τελευταία χρόνια ασκώ την πρακτική μου ως προσωποκεντρική σύμβουλος on site και on line για περιοχές εκτός Αθηνών και εξωτερικό.
Δείτε τα πλήρη στοιχεία της Μαρίας Μαγγανάρη
Μαρία Μαγγανάρη
Εγγραφή στις ενημερώσεις της Όμορφης Ζωής

1 σχόλιο

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.