Είναι ωραίο να βλέπεις θαύματα. Θυμάσαι ν’ αγαπάς τον άνθρωπο με όλη σου τη δύναμη και σου υπενθυμίζουν την αξία της ζωής.

 

Το κενό για τον αγαπημένο φίλο – όπως στις περισσότερες περιπτώσεις – δημιουργήθηκε στην παιδική ηλικία. Το να αφήνει μια μητέρα το παιδί της για να εργαστεί, είναι κάτι συνηθισμένο. Επέλεξε το καλύτερο για το παιδί της στην προσπάθεια να του παρέχει τα αναγκαία για τη ζωή.

Όμως εκείνος το βίωσε τόσο σφοδρά που η έλλειψη χαράχτηκε ανεξίτηλα στον ψυχισμό του. Έψαχνε έκτοτε μια γυναίκα να καλύπτει αυτό το κενό, να ικανοποιήσει την βαθιά του επιθυμία για αγάπη.

Το κενό ήταν πραγματικά κενό. Σαν ένα πηγάδι χωρίς πάτο. Ό,τι κι αν έριχνε μέσα χανόταν.

Ποτέ δεν ήταν ικανοποιημένος και ανακάλυπτε πάντα κάποια ανυπόφορη συμπεριφορά σε μια σχέση, που δικαίωνε την δική του κρυφή απόφαση.

Μαζί με τα παιδικά αμαρτήματα απαριθμούσε και τις πρόσφατες δυσκολίες. Την αδυναμία του να ανταπεξέλθει φυσιολογικά στην καθημερινότητα, την οικονομική ανασφάλεια και τις δυσχέρειες στην εργασία του.

Ήρθε κατόπιν ένα διάστημα, που κάθε λεπτομέρεια της ζωής είχε στηθεί αριστοτεχνικά εναντίον του – όταν το περιέγραφε ήμουν σίγουρος ότι οι πλανήτες δεν ήταν απλά ανάδρομοι, εξαφανίστηκαν εντελώς από το σύμπαν του. Η εργασία τελμάτωσε, η σχέση ακολούθησε μια προδιαγεγραμμένη ρήξη, η ζωή βάλτωσε και ζητούσε επειγόντως απαντήσεις.

Το πρωί που κοίταζε τον εαυτό του στον καθρέφτη, ανάμεσα στη συνηθισμένη υπενθύμιση του δράματος, διάβαζε μια σκέψη στο νου… «Πόσο ακόμη να περιμένεις;»

Χρειάστηκε καιρό να ξεδιαλέξει αυτή την σκέψη που περιείχε μέσα της τον σπόρο αλλαγής σ’ ένα νοητικό συνονθύλευμα μιας μίζερης ανακύκλωσης.

Μου εκμυστηρεύτηκε πως όταν την επαναλάμβανε, ένιωθε ένα κύμα να διατρέχει το σώμα του, σαν ένα ανεπαίσθητο ηλεκτροσόκ.

Ένα πρωί αποφάσισε πως είχε έρθει πια ο καιρός. Ευχαρίστησε στ’ αλήθεια την μητέρα του που έφερε στην επιφάνεια αυτό το στρεβλό μοτίβο σκέψης (αργότερα επισήμανε ότι τα γεγονότα είναι απλά γεγονότα· τα δράματα και οι οδυρμοί είναι δικές μας συγχύσεις), ώστε τα -φυσικώς επακόλουθα- χαστούκια να τον ξυπνήσουν από τον λήθαργο. Ακριβώς όπως συνέρχεται ένας λιπόθυμος.

Θυμήθηκε με συμπάθεια κάθε γυναίκα που πέρασε αυτό το κάτι σαν σχέση μαζί της και συνειδητοποίησε ότι ο Εαυτός Θέλει Σεβασμό και Τρυφερότητα από τον Ίδιο. Τέρμα πια η κρυφή επιθυμία για θεαματικές σταυρώσεις· είχε εστιάσει πλέον στην ουσία της ανάστασης.

Ήταν πολύ απότομη η αλλαγή, απ’ όσο θυμάμαι. Είχε συντελεστεί ένα βουβό θαύμα. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς κανάλια, χωρίς υποσχέσεις. Έτσι ταπεινά και αθόρυβα κατάφερε ν’ αναποδογυρίσει τον κόσμο του.

Τότε έμαθα από πρώτο χέρι πως τα θαύματα είναι αληθινά.

Και γίνονται έτσι· ουσιαστικά, προσωπικά, σιωπηλά… όμως το πιο θαυμαστό του θαύματος, είναι ότι μεταδίδεται και αγγίζει και σένα…

Πώς θα σου φαινόταν αν μπορούσες να μοιραστείς τις εμπειρίες και τις ιδέες σου με τον υπόλοιπο κόσμο;
Μέσω της στήλης Το δικό σου Βίωμα, έχεις κι εσύ την δυνατότητα να μοιρασθείς τις εμπειρίες σου μαζί μας.
Διάβασε εδώ όλες τις αναλυτικές πληροφορίες !

Newsletter εγγραφή

 

Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Είναι όμορφο να βαδίζεις το μονοπάτι της ζωής και να μοιράζεσαι εμπνεύσεις και συνειδητοποιήσεις. Γιατί μοιάζουν με απαλό αεράκι που διακριτικά δροσίζει και ανεπαίσθητα ωθεί κάποιον που ξέχασε ν' αγαπά αυτό που είναι.
Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Νίκος Χατζηκωνσταντίνου (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ζώντας σαν ξωτικό

Σχολιάστε

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας