Οι επιστήμονες παρατήρησαν πώς τα ημισφαίρια του εγκεφάλου μας κρατούν ενημερωμένους για ό,τι συμβαίνει γύρω μας, όπου και αν βρισκόμαστε.

 

Φανταστείτε ότι ετοιμάζεστε να διασχίσετε έναν πολυσύχναστο δρόμο. Κοιτάζετε δεξιά και βλέπετε ένα αυτοκίνητο να έρχεται προς την κατεύθυνσή σας, μόλις δύο τετράγωνα μακριά. Κοιτάζετε από την άλλη πλευρά και βλέπετε πως δεν έρχεται κανένα όχημα. Πρέπει να περάσετε το δρόμο; Όχι. Γιατί όχι; Επειδή ο εγκέφαλος διατηρεί τη μνήμη ότι ένα αυτοκίνητο σας προσεγγίζει, ακόμη και αν κοιτάζετε από την αντίθετη κατεύθυνση.

Η ικανότητα να θυμόμαστε πράγματα τα οποία δεν βρίσκονται στο οπτικό μας πεδίο μας επιτρέπει να κατασκευάζουμε και να διατηρούμε την συνολική εικόνα στην μνήμη μας, στα πλαίσια του περιβάλλοντος στο οποίο βρισκόμαστε.

«Είναι απαραίτητο να ξέρουμε πού βρίσκονται τα πράγματα στον αληθινό κόσμο, ανεξάρτητα από το αν τα κοιτάζουμε τη δεδομένη χρονική στιγμή», λέει ο Scott Brincat, συγγραφέας μίας νέας έρευνας από ερευνητές του The Picower Institute for Learning and Memory. «Όμως η αναπαράσταση που παίρνει ο εγκέφαλος από τον έξω κόσμο αλλάζει, κάθε φορά που τα μάτια κινούνται στο χώρο».

Οι δύο όψεις της γενικής εικόνας

Στις λειτουργικές μας αναμνήσεις, το αριστερό και δεξιό ημισφαίριο λειτουργούν ανεξάρτητα όσον αφορά την αποθήκευση αναμνήσεων. Αυτά που βλέπουμε στο αριστερό μας ημισφαίριο αποθηκεύονται αυτόματα και στο δεξιό και το αντίστροφο.

Οι ερευνητές του Picower ανακάλυψαν ότι τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα όταν αλλάζουμε την ματιά μας προς την αντίθετη κατεύθυνση ή εάν ένα αντικείμενο που κοιτάζουμε κινείται από την μία πλευρά προς την άλλη.

Χρησιμοποιώντας το προηγούμενο παράδειγμα με το δρόμο, όταν κοιτάζουμε δεξιά και εντοπίσουμε το όχημα που μας προσεγγίζει, η ανάμνηση του αυτοκινήτου αποθηκεύεται στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Όταν κοιτάζουμε αριστερά, ένα «αντίγραφο» της ανάμνησης στέλνεται γρήγορα στο δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Όμως, το αντίγραφο αυτό κατά κάποιον τρόπο σημαίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται για μία μνήμη του αριστερού ημισφαιρίου αλλά για μία μνήμη ενός πράγματος που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, μπροστά στα μάτια μας. Το συμπέρασμα είναι ότι η λειτουργική μας μνήμη εξακολουθεί να έχει γνώση της κίνησης και στις δύο πλευρές του δρόμοι, παρότι κοιτάζει προς μία μόνο κατεύθυνση.

«Εάν δεν είχαμε αυτή την ικανότητα», υποστηρίζει ο Earl Miller, συγγραφέας της έρευνας, «θα ήμασταν απλώς πλάσματα που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν μόνο σε ό,τι βρίσκεται στο οπτικό μας πεδίο και τίποτα άλλο. Όμως, επειδή μπορούμε να συγκρατήσουμε πληροφορίες στο μυαλό μας, έχουμε την ιδιότητα να ελέγχουμε ό,τι κάνουμε. Δεν χρειάζεται να αντιδράσουμε άμεσα σε κάτι, μπορούμε να το αποθηκεύσουμε για αργότερα».

Παιχνίδια που παίζουν τα ζώα

Για τους σκοπούς της έρευνας, μαϊμούδες διδάχτηκαν να αναγνωρίζουν στην οθόνη αντικείμενα που δεν έμοιαζαν με κάτι που είχαν ξαναδεί λίγες στιγμές πριν, όπως η εικόνα μίας μπανάνας. Για να το πετύχουν αυτό, έπρεπε να διατηρήσουν την εικόνα του πραγματικού αντικειμένου στη μνήμη τους ώστε να κάνουν τη σύγκριση.

Όσο συνέβαινε αυτό, οι ερευνητές εντόπισαν τη δραστηριότητα εκατοντάδων νευρώνων στον προμετωπιαίο φλοιό και των δύο ημισφαιρίων. Οι ερευνητές παρατήρησαν μεταφορές αναμνήσεων την ώρα που συνέβαιναν χάρη σε χαρακτηριστικά μοτίβα στο συγχρονισμό των συχνοτήτων των κυμάτων του εγκεφάλου, τα οποία προέκυπταν κάθε φορά που αποθηκευόταν μία μνήμη.

Οι δοκιμές ξεκίνησαν με μαϊμούδες που παρατηρούσαν σε μία πλευρά της οθόνης ένα αντικείμενο να εμφανίζεται στο κέντρο. Όσο οι μαϊμούδες αντιλαμβάνονταν ότι αυτό το αντικείμενο ανήκε περισσότερο σε μία πλευρά παρά σε μία άλλη, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι η αρχική ανάμνηση αποθηκευόταν στο αντίστοιχο ημισφαίριο, ενώ ένα αντίγραφό της αποθηκευόταν και στο άλλο.

Ένα σύνολο εκπλήξεων και μυστηρίου

Η ανάμνηση μεταφέρεται από μία ομάδα ή σύνολο νευρώνων από το ένα ημισφαίριο στο άλλο. Κάτι που προκαλεί έκπληξη είναι ότι ακόμη και αν η αυθεντική ανάμνηση και το αντίγραφό της περιγράφουν το ίδιο αντικείμενο στην ίδια τοποθεσία, οι νευρώνες που χρησιμοποιούνται για την αναπαράστασή του είναι τελείως διαφορετικοί σε κάθε πλευρά.

Ο Miller επισημαίνει ότι αρχικά πίστευαν πως ο κάθε νευρώνας αποθήκευε ξεχωριστά τις αναμνήσεις, όμως με την πάροδο του χρόνου έγινε ξεκάθαρο ότι ομάδες ή σύνολα νευρώνων ήταν αυτοί που περιείχαν στην πραγματικότητα τις αναμνήσεις. Σήμερα, όμως, εάν η ίδια ανάμνηση αποθηκευτεί σε δύο διαφορετικούς τύπους συνόλων, λόγω του διαφορετικού τους ρόλου μέσα σε κάθε ημισφαίριο, ίσως τα πράγματα να είναι ακόμη πιο περίπλοκα. «Ενδέχεται ακόμη και τα σύνολα να μην είναι τελικά οι λειτουργικές μονάδες του εγκεφάλου», λέει. «Όμως, ποιο είναι τότε το λειτουργικό θεμέλιο του εγκεφάλου; Είναι ο υπολογιστικός χώρος που δημιουργεί η δραστηριότητα του δικτύου του εγκεφάλου».

Του Robby Berman

Πηγή: bigthink.com

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας