Αυτό που έμεινε για αρκετά χρόνια αργότερα, ήταν ότι είχα συνδέσει τις καραμέλες βουτύρου με το πρόσωπό του.

 

Σε κάθε διάλειμμα, σε όλη τη σχολική χρονιά, σε όλο το Δημοτικό, ο Κώστας έτρωγε μόνο καραμέλες βουτύρου.

Ο Κώστας ήταν ένα παιδί ιδιαίτερο. Και ο ιδιαίτερος εκείνα τα χρόνια υπέμενε δοκιμασίες. Δεν είχαν όνομα όμως, το bullying που αναφέρεται σήμερα πλησίαζε πολύ στο φυσιολογικό και καθημερινό του τότε.

Ο Κώστας είχε και μερικά ακόμη ασυνήθιστα. Δεν κοίταζε ποτέ στα μάτια και συχνά μονολογούσε και ζωγράφιζε. Μόνος.

Σ’ αυτούς που τον κορόιδευαν – γιατί ήταν και στρουμπουλός – ποτέ δεν απαντούσε, ίσως γι’ αυτό τα παιδιά ένιωθαν ότι έχουν το ‘ελεύθερο’ να ξεδίνουν πάνω του όποτε ένιωθαν πιεσμένα.

Ο Κώστας ο χαζός είχε μείνει… κι ό,τι γράφει δεν ξεγράφει στην παιδική μνήμη.

Ήταν για μένα ένα τεράστιο μυστήριο η συμπεριφορά του. Και αγάπησα αυτό το θαυμάσιο μυστήριο όταν ο Αντώνης, ένας απ’ αυτούς που τον ταλαιπωρούσαν, βρέθηκε τετ α τετ με έναν κακοπροαίρετο σκύλο στο σχόλασμα.

Στο πάγωμα όλων, ο Κώστας βρέθηκε εκεί χωρίς να σκεφτεί, χωρίς ίχνος φόβου. Ήταν αυτός που τον σήκωσε και απομάκρυνε τον σκύλο με πολύ φυσικό τρόπο. Τέτοια γεγονότα που βιώνονται με ένταση σ’ αυτή την ηλικία, τα θυμάσαι με κάθε λεπτομέρεια.

Θυμάμαι ακόμη ότι σε ένα γκολ στην αυλή με έσφιξε τόσο πολύ από την χαρά του, που κοκκίνισαν τα μάγουλά μου.

Όσο μεγάλωνα και τον έφερνα στο μυαλό κάθε φορά που έβλεπα τα χρυσαφί χαρτάκια Κόκος, μου έβγαινε μια συμπάθεια και μια γλυκύτητα για το πρόσωπό του.

Όχι από λύπηση, αλλά από αναγνώριση ότι ο Κώστας δεν μπορούσε να διαχειριστεί την μεγάλη του καρδιά σ’ αυτόν τον κόσμο.

Είχε μια έμφυτη αγάπη και καλοσύνη προς όλους, μια καλοσύνη που οι περισσότεροι αντιλαμβάνονταν ως αδυναμία. Όμως αυτός ήταν υπέρμετρα δυνατός και θαρραλέος.

Ίσως αυτό να είναι το χαρακτηριστικό των ανθρώπων με μεγάλη καρδιά.

Αν γεννιόταν ο Κώστας αυτά τα χρόνια, σίγουρα θα είχε διαγνωσθεί με αρκετές διαταραχές. Και δεν ξέρω αν είχε κάποιες απ’ αυτές ή και όλες μαζί, όμως αυτή την διαφορετικότητά του πάλευε να την κάνει να σιγήσει μέσα του.

Μάλλον η συχνότητα λειτουργίας του ήταν μη συμβατή με οποιονδήποτε είχε συναντήσει. Κι αυτό ίσως του προκαλούσε θλίψη.

Αργότερα όταν είδα το Πράσινο Μίλι, αναγνώρισα κάτι από το βλέμμα του σ’ αυτό του Τζων Κόφφυ. Και μπορεί να μην επανέφερε κάποιο ποντίκι στη ζωή, όμως είμαι πεπεισμένος, ότι απλά και μόνο που βρισκόταν στην τάξη, έκανε το καθήκον του σε ένα άλλο επίπεδο… αυτό που δεν εξηγείται και μόνο νιώθεται.

Ο Κώστας είχε κάτι που δεν μπορούσε να κατανοηθεί. Και το είχε τόσο πολύ που τον έπνιγε, γιατί δεν μπορούσε να το μοιραστεί.

Δίδασκε σε τόσο μικρή ηλικία πράγματα που η δική μου κατανόηση τώρα αρχίζει να αγγίζει δειλά δειλά.

Ποιός ξέρει; Ίσως σε ένα άλλο μακρινό σύμπαν να ήταν ένας μεγάλος δάσκαλος, κι εδώ να έμεινε στη μνήμη μας ο Κώστας ο χαζός.

Από τότε αν τύχει να συναντήσω κάποιο ‘διαταραγμένο’ παιδί, πάντα κοιτώ βαθιά στα μάτια του… μήπως και αφουγκραστώ τι ‘ναι αυτό που δεν κατανοήθηκε…

 

Newsletter εγγραφή

 

Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Είναι όμορφο να βαδίζεις το μονοπάτι της ζωής και να μοιράζεσαι εμπνεύσεις και συνειδητοποιήσεις. Γιατί μοιάζουν με απαλό αεράκι που διακριτικά δροσίζει και ανεπαίσθητα ωθεί κάποιον που ξέχασε ν' αγαπά αυτό που είναι.
Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Νίκος Χατζηκωνσταντίνου (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Εναλλακτικές διακοπές
Εναλλακτικές διακοπές

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...




Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.