Γεννιόμαστε σε μία κοινωνία που μας προγραμματίζει με δύο (κατά τη δική μου αντίληψη) λάθος πεποιθήσεις.

 

Αυτές οι πεποιθήσεις είναι ότι εγώ είμαι υπεύθυνος για την πραγματικότητα των άλλων και ότι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για την πραγματικότητά μου. Είναι άλλο να βοηθήσω κάποιον ή να με βοηθήσει εκείνος και άλλο να είμαι υπεύθυνος για την πραγματικότητα του άλλου, που σημαίνει υπεύθυνος γι’ αυτά που νιώθει, υπεύθυνος γι’ αυτά που κάνει, υπεύθυνος γι’ αυτά που συμβαίνουν στη ζωή του. Και να πιστεύω επίσης ότι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για ό,τι νιώθω εγώ και είναι επίσης υπεύθυνοι για την πραγματικότητά μου, για τις συνθήκες της ζωής μου.

Έχω διαφορετική αντίληψη. Πιστεύω ότι ο καθένας από εμάς είναι ένα αιώνιο ον, μία αιώνια ψυχή και δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα και ότι εγώ είμαι αποκλειστικά υπεύθυνος για τη δική μου πραγματικότητα. Κανένας άλλος δεν ευθύνεται γι’ αυτά που νιώθω, γι’ αυτά που κάνω και γι’ αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου. Κάθε ψυχή είναι υπεύθυνη για τη δική της πραγματικότητα και δημιουργεί την πραγματικότητά της, κυρίως με το σύστημα πεποιθήσεων που έχει. Σύμφωνα με αυτό που πιστεύουμε δημιουργούμε μία ανάλογη πραγματικότητα. Επομένως δεν αληθεύει αυτή η κοινωνική αντίληψη, ότι εμείς φταίμε για ό,τι νιώθουν οι άλλοι και οι άλλοι φταίνε για ό,τι νιώθουμε εμείς.

Η πεποίθηση, ότι ένας είναι υπεύθυνος για την πραγματικότητα του άλλου, δημιουργεί αυτό που ονομάζουμε σχέσεις αλληλεξάρτησης, όπου δεν μπορώ να είμαι καλά όταν ο άλλος δεν έχει την πραγματικότητα που πιστεύω εγώ ότι πρέπει να έχει, για να αξίζω σαν υπεύθυνος για την πραγματικότητά του. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ελέγχω τον άλλον συνήθως μέσα από διάφορα συναισθηματικά παιχνίδια.

Σαν τρομοκράτης να τον απειλώ, σαν ανακριτής να τον κριτικάρω, ή να παίζω το θύμα και με κάποιο τρόπο να αναγκάζω τον άλλον να λειτουργεί με τρόπο ώστε να δημιουργήσει την πραγματικότητα που εγώ πιστεύω ότι πρέπει να έχει, για να αξίζω εγώ σαν δημιουργός της πραγματικότητάς του.

Μπορεί να έχω αγάπη για τον άνθρωπο αυτόν. Όμως το κομμάτι μου αυτό που έχει την ανάγκη να ελέγχει τον άλλον για να μπορώ εγώ να νιώθω άξιος σαν δημιουργός της πραγματικότητάς του, αυτό δεν είναι αγάπη. Αυτό είναι ανάγκη. Μαζί με την αγάπη μου υπάρχει η ανάγκη μου να έχει ο άλλος μία συγκεκριμένη πραγματικότητα για να μπορώ εγώ να πιστεύω ότι αξίζω ή ότι έχω το δικαίωμα να είμαι καλά, να είμαι ευτυχισμένος σαν άνθρωπος.

Από την άλλη πλευρά, όταν δεν είμαι καλά, βολεύομαι να πιστεύω πως φταίνε οι άλλοι που δεν είμαι καλά και δεν θέλω να πάρω την ευθύνη για το γεγονός ότι δεν έχω δημιουργήσει την πραγματικότητα που θέλω, είτε πρόκειται για την υγεία ή τις σχέσεις ή τα οικονομικά μου. Θέλω να φταίει κάποιος άλλος για την πραγματικότητά μου και έτσι δεν μπορώ να δημιουργήσω την πραγματικότητα που θέλω.

Όταν πιστεύω ότι οι άλλοι δημιουργούν την πραγματικότητά μου, είμαι ανήμπορος. Αν εγώ δεν είμαι ο δημιουργός, δεν μπορώ να δημιουργήσω μία διαφορετική πραγματικότητα. Είναι απαραίτητο κάποια στιγμή να δεχθώ την ευθύνη της πραγματικότητάς μου. Να πιστέψω ότι εγώ τη δημιουργώ και μόνο εγώ μπορώ να δημιουργήσω μία πιο όμορφη πραγματικότητα, εφόσον την επιθυμώ.

Αξίζει να κάνουμε αυτό που ονομάζω «τακτοποίηση των κλειδιών». Που σημαίνει να δώσω πίσω στους ανθρώπους γύρω μου τα κλειδιά της ευθύνης για τη δική τους πραγματικότητα. Δηλαδή να κάνω ό,τι μπορώ για να τους βοηθήσω, να τους στηρίξω, να ανταποκριθώ όταν ζητούν βοήθεια, αλλά όχι να αναλάβω την ευθύνη τους. Να δώσω πίσω τα κλειδιά της υγείας τους. Δεν μπορώ να δημιουργήσω την υγεία ενός άλλου ανθρώπου. Να δώσω πίσω τα κλειδιά της ευτυχίας τους. Δεν μπορώ να δημιουργήσω την ευτυχία του άλλου. Ούτε την επιτυχία του άλλου.

Είναι μία ανεξάρτητη οντότητα, που έχει γεννηθεί για να έχει κάποια βιώματα. Και αυτά τα βιώματα μπορεί να περιλαμβάνουν υγεία μπορεί και όχι. Μπορεί να περιλαμβάνουν ευτυχία ή επιτυχία μπορεί και όχι. Η επιτυχία με κοινωνικούς όρους μπορεί να μην μας φέρνει ευτυχία. Δεν συμπίπτουν πάντα αυτά. Να δώσω αυτά τα κλειδιά πίσω στους ανθρώπους γύρω μου. Θα τους βοηθώ, θα τους στηρίζω, αλλά θα απελευθερωθώ από την ψευδαίσθηση ότι είμαι υπεύθυνος. Μόνο ο άλλος μπορεί να έχει τα κλειδιά της υγείας, της επιτυχίας, της ευτυχίας, της ικανοποίησής του και οτιδήποτε άλλο αναζητά.

Και να πάρουμε πίσω τα κλειδιά της αξίας μας και της ασφάλειας μας και της ευτυχίας μας, ώστε να μην είμαστε εξαρτημένοι από τους άλλους για τη δική μας αξία. Η αξία μας να μη μετριέται πια με τη γνώμη του άλλου ή με τη συμπεριφορά του άλλου. Και επίσης και τα κλειδιά της ασφάλειάς μας και να μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μόνο αν ο άλλος είναι δίπλα μας είμαστε ασφαλείς. Να αναγνωρίσουμε την εσωτερική μας αξία, ασφάλεια και δύναμη.

Άρα παίρνω πίσω τα δικά μου κλειδιά και παραδίδω στους άλλους τα κλειδιά της δικής τους ευθύνης. Χρειάζεται λεπτό χειρισμό, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μπερδέψει την αγάπη με την εξάρτηση. Θυμάμαι μία φορά, μιλούσα με μία κοπέλα και μου είπε ότι δεν ήταν καλά. Της είπα «Αν εγώ κάνω ό,τι μπορώ να σε βοηθήσω, όλα αυτά που ξέρω, αλλά δεν πονάω επειδή εσύ πονάς, σου αρκεί αυτό;» Και μου απάντησε «Όχι, γιατί αν δεν πονάς δεν με αγαπάς». Πολύ λάθος πεποίθηση. Όμως αυτό είναι που πιστεύουμε.

Έτσι είναι όλη η κοινωνία. Όμως, άλλο να αγαπάμε κάποιον και άλλο να μην μπορούμε να είμαστε καλά αν δεν είναι αυτός καλά. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Είναι σημαντικό να αγαπάμε, να βοηθάμε και να στηρίζουμε τον άλλον. Όμως δεν βοηθάει να είμαστε εξαρτημένοι στο πώς είναι ο άλλος για να μπορούμε να είμαστε καλά. Επομένως, άλλο η αγάπη και άλλο η εξάρτηση. Είναι κάτι που είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε μέσα στο νου και στην καρδιά μας.

Μερικές πεποιθήσεις μας οδηγούν σε αυτό που ονομάζουμε αλληλεξάρτηση και μας εμποδίζουν να βάλουμε όρια στο τι μπορούμε να κάνουμε με αγάπη. Γιατί όταν κάνω πράγματα για κάποιον από φόβο μήπως χάσω την αγάπη του, από το φόβο της σύγκρουσης, από το φόβο της απόρριψης, αυτό δεν είναι αγάπη, αυτό είναι φόβος.

Μόνο όταν κάνω κάτι για κάποιον χωρίς φόβο, μόνο όταν θυσιάζω τις ανάγκες μου από αγάπη και όχι από φόβο σύγκρουσης ή απόρριψης, μόνο αυτό λέγεται αγάπη. Το άλλο λέγεται φόβος, λέγεται παζάρι. Παζαρεύω την ελευθερία μας και κάνω αυτό που θέλει ο άλλος, παρόλο που δεν το θέλω. Δεν μου αρέσει, δεν νιώθω καλά να κάνω αυτό που ζητά ή απαιτεί ο άλλος. Το κάνω μόνο από φόβο ή από το ρόλο του υπεύθυνου, του θύματος, του μάρτυρα. Αν δεν νιώθω αγάπη, νιώθω καταπίεση. Δεν καθορίζω όρια σε αυτή την περίπτωση, δεν λέω την αλήθεια, δεν κάνω αυτό που πραγματικά θέλω. Από φόβο ή από το ρόλο που παίζω ή μηχανικά, κάνω κάτι που δεν θέλω…

Συνεχίζεται…

Newsletter εγγραφή

 

Robert Najemy

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας