Κι όμως, ακόμη κι εμείς οι εσωστρεφείς αισθανόμαστε μοναξιά

0
Κι όμως, ακόμη κι εμείς οι εσωστρεφείς αισθανόμαστε μοναξιά - Της Jenn Granneman
Photo by rawpixel on Unsplash

181 ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

Της Jenn Granneman

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, έμεινα δυο νύχτες και τρεις μέρες μόνη μου. Ο σύντροφός μου ήταν πηγμένος στη δουλειά. Ο καλύτερός μου φίλος ήταν απασχολημένος. Απλώς έτυχε να μην έχω κανονίσει τίποτα.

Στην αρχή, ήταν καταπληκτικά. Καθάρισα το σπίτι μου, ξεκίνησα ένα νέο βιβλίο, πήγα για περίπατο μόνη μου, άκουσα μουσική και χάθηκα στις σκέψεις μου και στο χιόνι. Ως εσωστρεφής, το να μένω πολύ χρόνο με τον εαυτό μου είναι σα να επιστρέφω στη φυσική μου κατάσταση. Ένιωσα σα να πήρα ενέργεια, και το μυαλό μου γέμισε δημιουργικές ιδέες.

Κι όμως, από την Κυριακή το πρωί, άλλαξαν όλα. Κατάντησα να παρακαλάω τον φίλο μου να εγκαταλείψει τον υπολογιστή του, να με βγάλει έξω για πίτσα, και να μου μιλήσει. Τι συνέβη;

Θα είμαι ειλικρινής: αισθάνθηκα μοναξιά.

Όχι, δεν είμαι εξωστρεφής. Σε αυτό το σημείο, μπορεί να με περάσετε για εξωστρεφή. «Μόνο οι εξωστρεφείς αισθάνονται μοναξιά όταν είναι για πολύ μοναχοί τους», μπορεί να σκεφτείτε. «Φορτίζουν με ενέργεια όταν κοινωνικοποιούνται».

Σας εγγυώμαι πως είμαι μοναχικός τύπος, παρόλα αυτά. Ως συγγραφέας, τις περισσότερες μέρες είμαι απόλυτα μόνη, γράφοντας ή κάνοντας επιμέλεια κειμένων. Το ιδανικό μου Σάββατο βράδυ περιλαμβάνει ντελίβερι και Netflix, και αν με καλέσετε σε πάρτυ, το πιο πιθανό είναι πως θα βρω μαι δικαιολογία για να μην έρθω. Συνεχώς διαβάζω, μου φαίνεται αφύσικο το να κοινωνικοποιούμαι και βρίσκω ευκολότερο το να γράφω τις σκέψεις μου από το να τις εκφράζω με λόγια. Και για του λόγου το αληθές, έχω μια πινακίδα στο γραφείο μου που λέει «Αφήστε με στην ησυχία μου».

Ναι, είμαι όντως κλειστή και μοναχική. Λαχταρώ όμως τη σύνδεση.

Γιατί οι εσωστρεφείς αισθάνονται μοναξιά;

Οι εσωστρεφείς αισθάνονται μόνοι γιατί οι άνθρωποι είναι προγραμματισμένοι να είναι κοινωνικά όντα – και το ίδιο ισχύει και για μας τους «μονόχνωτους». Οι έρευνες έχουν αποδείξει πόσο σημαντική είναι η κοινωνική σύνδεση. Οι άνθρωποι που είναι μοναχικοί έχουν περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν νέοι από ό,τι οι κοινωνικοί. Η μοναξιά μπορεί να είναι πιο καταστρεπτική για την υγεία ακόμη κι από την παχυσαρκία, σύμφωνα με μια έρευνα.

Δεν είμαι η μοναδική εσωστρεφής που παλεύει πότε πότε με τη μοναξιά. Όταν ρώτησα εσωστρεφείς φίλους στο Facebook αν αισθάνονται μοναξιά, έλαβα άπειρες απαντήσεις.
Μερικοί είπαν ότι συχνά αισθάνονται μοναξιά, ενώ άλλοι ότι τους συμβαίνει σπάνια. Οι περισσότεροι επεσήμαναν ότι αυτό που μετράει για εκείνους είναι η ποιότητα της επαφής, όχι απλώς το να είναι με κόσμο.

«Συχνά αισθάνομαι μόνη», έγραψε μια κυρία. «Εργάζομαι σ’ ένα γραφείο και η επαφή μου με κόσμο είναι απρόσωπη κι επιφανειακή. Μετά επιστρέφω σπίτι και είμαι μόνη μέχρι να επιστρέψει ο σύντροφός μου. Δεν έχω φίλους να πιω ένα καφέ, να συζητήσω για τις ιδέες μου, για την ανθρώπινη φύση ή απλώς να κάτσουμε και ν’απολαύσουμε παρέα τη σιωπή».
Καποιος άλλος έγραψε: «Αισθάνομαι μόνος κυρίως όταν αισθάνομαι πως δε με καταλαβαίνουν».

Για κάποιους εσωστρεφείς, το να παλεύουν με τη μοναξιά είναι μια πραγματικότητα. Αλλά είναι ένα πρόβλημα για το οποίο σπάνια μιλάμε. Αντίθετα, εξιδανικεύουμε τη μοναχικότητα. Ποστάρουμε αναρτήσεις στις οποίες ευχόμαστε να φύγουν όλοι μακρυά. Εξηγούμε με προσοχή στους αγαπημένους μας γιατί ο χρόνος που περνάμε με τον εαυτό μας είναι τόσο ζωτικής σημασίας.

Και υπάρχει λόγος σοβαρός που εξυμνούμε τη μοναχικότητα. Γενικά, είναι απολύτως θαυμάσια. Εμείς οι εσωστρεφείς χρειαζόμαστε χρόνο με τον ευατό μας για να αναπνεύσουμε. Χωρίς αυτόν, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις δουλειές και στις σχέσεις μας. Η υπερβολική κοινωνικοποίηση μας κάνει να αισθανόμαστε σωματική εξάντληση, κάτι που ονομάζεται και «introvert hangover».

Αυτό που χρειάζονται οι εσωστρεφείς είναι ισορροπία — και έναν άλλο τρόπο να συνδέονται με τους ανθρώπους.

Οι εσωστρεφείς λαχταρούν ένα άλλο είδος επαφής

Για τους εσωστρεφείς, η κοινωνικοποίηση δεν είναι απλώς ένας τρόπος να περνούν τον χρόνο τους. Δεν είναι καν η πρώτη δραστηριότητα που τους έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτονται τη λέξη «διασκέδαση».

Και δεν είναι απλώς «χρόνος με τους ανθρώπους» αυτό που χρειαζόμαστε. Στην πραγματικότητα, μερικοί introverts μου ανέφεραν πως αισθάνονται πιο μόνοι όταν περιβάλλονται από κόσμο.

Δεν είναι το πλήθος αυτό που μας γεμίζει, αλλά η ανθρώπινη επαφή.

Οι εσωστρεφείς αισθάνονται μόνοι όταν τους λείπει η συναισθηματική οικειότητα. Όταν δεν υπάρχει κανείς με τον οποίο να αισθάνονται πως μοιράζονται μεγάλες ιδέες, και απόκρυφες σκέψεις. Όταν αισθανόμαστε διαφορετικοί και ξένοι από τους ανθρώπους γύρω μας. Όταν κανείς δε σχετίζεται με τις εμπειρίες και την κοσμοθεωρία μας.

Μολονότι απορρίπτουμε τα άγρια πάρτυ, λαχταρούμε να συνδεθούμε βαθιά με ένα και μόνο άτομο. Θέλουμε να βουτήξουμε στον εσωτερικό του κόσμο, και να του αποκαλύψουμε τον δικό μας.

Το να βρεις μια τέτοια σχέση δεν είναι εύκολο. Σε κάποιους από μας, μας πήρε μια ολόκληρη ζωή. Άλλοι, την βρήκαμε, αλλά μόνο φευγαλέα. Οι τυχεροί έχουν έναν σύντροφο ή φίλο που τους καταλαβαίνει.

Όταν ζήτησα απ’ το φίλο μου να πάμε για πίτσα, δεν είχα όρεξη να χαζολογήσω σχετικά με το Σαββατοκύριακο ή τα τελευταία σήριαλ που είχα δει. Ήθελα να μου διηγηθεί τα πάντα, όλα όσα συμβαίνουν στον εσωτερικό του κόσμο. Πώς ένιωθε πραγματικά; έκανε μήπως κάποια καινούρια συνειδητοποίηση που να αλλάξει την οπτική του για τον κόσμο;

Περιτριγυριζόμαστε από κόσμο όλη μέρα. Αλλά μέχρι να έχουμε εκείνη την ουσιαστική σχέση που επιθυμούμε, αισθανόμαστε βασανιστικά μόνοι.

Πάντα θα είμαι εσωστρεφής και θα αγαπώ τη μοναχικότητα μου. Ανάμεσα σε ένα σαββατοκύριακο ήσυχο και σε ένα γεμάτο με πάρτυ, θα προτιμούσα το μοναχικό, όπωσδήποτε. Χρειάζομαι πολύ λίγο κόσμο για να είμαι χαρούμενη.

Για μας τους εσωστρεφείς, σημασία έχει η ποιότητα και όχι η ποσότητα.

Μετάφραση: Μ. Μαγγανάρη

Πηγή: introvertdear.com

 

Μαρία Μαγγανάρη

Μαρία Μαγγανάρη

Είμαι τελειόφοιτος Masters στην Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεία και Συμβουλευτική από το Πανεπιστήμιο του Strathclyde. Η διπλωματική μου εστιάζει στην υποκειμενική εμπειρία γυναικώνμε σκλήρυνση κατά πλάκας, που συμμετέχουν σε μια ομάδα προσωπικής ανάπτυξης προσωποκεντρικής προσέγγισης. Είμαι επίσης απόφοιτος του προγράμματος PET (σύστημα Gordon, εκπαίδευση αποτελεσματικού γονέα). Έχω παρακολουθήσει πλήθος σεμιναρίων σχετικά με το ψυχόδραμα και την παιγνιοθεραπεία, το θεραπευτικό κουκλοθέατρο, το παιδικό ιχνογράφημα, την ερμηνευτική των ονείρων, το προσφυγικό πεδίο και άλλα.

Τα τελευταία χρόνια ασκώ την πρακτική μου ως προσωποκεντρική σύμβουλος on site και on line για περιοχές εκτός Αθηνών και εξωτερικό.
Μαρία Μαγγανάρη

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.