Η κάθε «κρίση» είναι μια πρόσκληση από τη ζωή, που μας φέρνει πιο κοντά στη συνειδητότητα. Όσο πιο μεγάλο το βάσανο, που δημιουργεί η κρίση, τόσο μεγαλύτερη η αντίστασή μας στη ροή της ζωής.

 

Βιώνουμε πολλών ειδών κρίσεις. Κρίση εαυτού, κρίση στις σχέσεις μας, οικονομική κρίση, κρίσεις πανικού, κρίση πνευματική, κρίσεις εγκλεισμού
(βλ. πανδημία) κ.ά. Αυτό άλλωστε είναι το χαρακτηριστικό του μυαλού μας. Το μυαλό θέλει κρίσεις. Αισθάνεται τη δύναμή του, μέσα από την κρίση που δημιουργεί. Το μυαλό δημιουργεί κρίσεις, προβλήματα για να τα λύσει.

Όταν στέκομαι μέσα στο μυαλό, δεν μπορώ να ξεφύγω από το μυαλό.

Πού μπορώ να σταθώ;
Στην αναπνοή.

Η κάθε κρίση είναι δημιούργημα:

  • της αρνητικότητας μας προς τη ζωή
  • καταστροφικών προσκολλήσεων σε συναισθήματα
  • προσποιήσεων
  • άμυνων

Όταν έρχομαι σε κρίση, δεν απαιτείται πάντα να κατανοήσω. Έρχομαι μπροστά στην πραγματικότητα του πόνου μου. Επιτρέπω να «πονάω». Αλλιώς, αρνούμαι τη δύναμη της ζωής, προσποιούμαι και αμύνομαι.
Ίσως χρειάζεται, απλά, να αποδεχθώ την πραγματικότητα του πόνου μου…

Αυτό που μας φοβίζει, είναι η αίσθηση της δύναμης και όχι από πού προέρχεται.
Ο μεγαλύτερος φόβος μας είναι ο φόβος της δύναμης μας. Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι είμαι αρκετά δυνατός/ή για να αντέξω στον πόνο.

Η σχέση μας με τον θεό δημιουργείται μέσα από τη δύναμή μας.

Διότι:
«Ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε;»

Διαβάστε ακόμη: Η συμβολή του Zhineng Qigong στην Πρόληψη της υγείας

 

Newsletter εγγραφή

 

Χρυσή Μπέρου

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας