Μακριά από τη Ψυχοθεραπεία! 5 λόγοι για να μη κάνεις!

0
2992

 

Δε μπορώ να καταλάβω πως ξαφνικά έχουμε φτάσει να θεωρείτε αναγκαία η ψυχοθεραπεία. Άκου εκεί να έχει ο καθένας το δικό του θεραπευτή, λες και έχει ο καθένας το δικό του παθολόγο ή οδοντίατρο. Δηλαδή έχουμε, αλλά αυτό είναι άσχετο, αυτοί είναι γιατροί και χρειάζονται. Όταν πονάει ένα δόντι χρειάζεται ο γιατρός για να το φτιάξει. Στον θεραπευτή πότε να πάω, όταν πονάει η ψυχή μου, που λένε κάποιοι και σκάω στα γέλια; Αστεία πράγματα.

 

mία φορά έκανα το λάθος. Με έπεισε η γυναίκα μου δηλαδή και πήγα σε ένα τέτοιο θεραπευτή. Μετά από μία ώρα δεν έγινε τίποτα διαφορετικό, ίδιος πήγα ίδιος έφυγα. Μάλλον έφυγα διαφορετικός, με λιγότερα χρήματα και με περισσότερα νεύρα. Έτσι σιγούρεψα ότι όλοι αυτοί είναι απατεώνες και μόνο τρώνε τα λεφτά του κοσμάκη. Κάποιων χαζών και ευκολόπιστων, αλλά εμένα δε μπορούν να με κοροϊδέψουν. Και ήθελε λέει να μου τρώει τα λεφτά για αρκετό καιρό γιατί μου είπε ότι η θεραπεία για να αποδώσει χρειάζεται καιρό και προσπάθεια. Καλά, αυτά μας τα έχουν πει και άλλοι.

Το αγαπημένο μου θέμα μέσα σε μία παρέα, είναι όταν ανοίγει θέμα συζήτησης για τη ψυχοθεραπεία. Δε σταματάω να επιχειρηματολογώ κατά αυτής της ψευτιάς, ώστε να καταφέρω να πείσω όσους περισσότερους μπορώ, να μη πάνε. Ή ακόμα καλύτερα να τη σταματήσουν, αν έχουν ξεκινήσει. Πρόχειρα, μπορώ να σκεφτώ 5 από τα βασικά μου επιχειρήματα, μήπως καταφέρω και πείσω και εσάς.

Εγώ με ξέρω καλύτερα από τον καθένα:

Οι παντογνώστες άνθρωποι πάντοτε με εκνευρίζουν. Κάνουν ότι τα γνωρίζουν όλα και έχουν αυτό το ύφος του ξερόλα που δε το αντέχω με τίποτα. Δηλαδή θα έρθει το κάθε παιδάκι 20-22 χρονών, που μόλις έβγαλε μία σχολή, να μου πει τι θα κάνω εγώ με τη ζωή μου; Που ξέρει αυτό τι είναι η ζωή και πως είναι να μεγαλώνεις παιδιά και οικογένεια. Που έμαθε να επιβιώνει με τα οικονομικά προβλήματα και να διαχειρίζεται θανάτους κοντινών προσώπων; Τα έχει διαβάσει στα βιβλία; Εγώ τα ξέρω καλύτερα γιατί τα έχω βιώσει στο πετσί μου. Στο πανεπιστήμιο της ζωής. Οπότε δε χρειάζομαι να έρθει κάποιος να μου πει πως είμαι, πως νιώθω και κυρίως τι να κάνω.

Βέβαια ο θεραπευτής που πήγα ήταν συνομήλικος μου και δε μου έδωσε καμία συμβουλή αλλά δε πρόλαβε κιόλας. Μόνο με ρωτούσε για μένα. Πλήρωσα ένα σκασμό λεφτά για να με ακούσω να λέω πράγματα που ήδη ξέρω για μένα.

Έχω τους δικούς μου ανθρώπους:

Μα αν δε πω τα προβλήματα μου στους φίλους μου και στη γυναίκα μου, που θα τα πω; Αυτοί με ξέρουν και με καταλαβαίνουν καλύτερα από τον καθένα. Εμπιστεύομαι την άποψη τους και αυτοί θέλουν μόνο το καλό μου και όλο αυτό δωρεάν. Εξάλλου για αυτό είναι οι φίλοι. Κάποιες φορές βέβαια με κοροϊδεύουν και με ειρωνεύονται όπως έκαναν και όταν ήμασταν μικροί, αλλά έτσι είναι οι άντρες. Με το τρόπο τους και την ειρωνεία τους, με επαναφέρουν στη πραγματικότητα. Αυτό χρειάζομαι και όχι κλάψες, γκρίνιες και αδερφίστικα πράγματα. Εγώ είμαι άντρας όχι γυναικούλα. Έχω μάθει να κόβω τους γόρδιους δεσμούς με δύναμη και μαγκιά και όχι να τους λύνω. Γεννημένος Μέγας Αλέξανδρος.

Από την άλλη, με τη γυναίκα μου μπορεί να μη συζητάμε πια, αλλά αυτό είναι άσχετο. Με τα παιδιά, τις υποχρεώσεις και τα τρεχάματα, που να βρούμε χρόνο για χαζές και άχρηστες συζητήσεις. Στο κάτω κάτω και αυτό επιλογή μας είναι. Όποτε θέλουμε μπορούμε να μιλήσουμε.

Δεν υπήρχαν παλιά αυτά:

Έχουμε γεμίσει με ειδικούς της Ψυχικής Υγείας. Νέα μόδα! Είχαν οι αρχαίοι Έλληνες, η καλύτερη και εξυπνότερη φυλή του σύμπαντος, Ψυχολόγους, Θεραπευτές, Συμβούλους και δε ξέρω εγώ τι άλλο; Όχι βέβαια. Εκείνοι δηλαδή πως μπόρεσαν και έφτιαξαν τέτοιο πολιτισμό μόνοι τους και εμείς χρειαζόμαστε καθοδηγητές; Καθόντουσαν χάμω και συζητούσανε όλοι μαζί, αν τους απασχολούσε κάτι και το έλυναν. Ο Σωκράτης, ο Αρχιμήδης και ο Πυθαγόρας, όλοι μαζί, τα ξέρω εγώ αυτά, τα έχω διαβάσει. Ακριβώς όπως κάνω και εγώ με τους φίλους μου. Εξάλλου, απόγονοι τους είμαστε, άρα έχουμε το ίδιο DNA και τις ίδιες ικανότητες.

Είχαν βέβαια τους δούλους να τα κάνουν όλα και αυτοί είχαν αρκετό χρόνο για φιλοσοφίες αλλά ούτε οι δούλοι πηγαίνανε σε ψυχολόγο, οπότε μια χαρά ήταν και αυτοί. Επίσης, στο γραφείο του θεραπευτή/απατεώνα που πήγα, είδα μια εικόνα του Ιπποκράτη, που έλεγε: “Πριν θεραπεύσεις κάποιον, ρώτησε τον αν είναι πρόθυμος να αφήσει όλα εκείνα που τον κάνουν να αρρωσταίνει”.  Τι θέλει να μας πει δηλαδή; Ότι και καλά, οι ασθένειες έχουν να κάνουν με τη σκέψη μας και με το μυαλό μας και μπορούμε να τις ελέγξουμε;  Ο αθεόφοβος, μέχρι και τους αρχαίους χρησιμοποιεί για να πείσει το κόσμο.

Mία χαρά είμαι, δε χρειάζομαι τίποτα:

Αν δε με ζάλιζε η γυναίκα μου δε θα πήγαινα ποτέ σε δαύτον. Εξάλλου εγώ δε τον χρειάζομαι, είμαι μια χαρά. Βέβαια πολλά άτομα εκεί έξω, έχουν πολλά και μεγάλα προβλήματα αλλά εγώ όχι. Έχω τη ζωή μου, τη δουλειά μου και είμαι ένας σωστός οικογενειάρχης. Εντάξει μπορεί να τσακωνόμαστε συχνά, μέσα στην οικογένεια αλλά έτσι είναι αυτά. Πως να τα βγάλεις πέρα με τα παιδιά και με τις γυναίκες. Όλες τους είναι τρελές, για αυτό και εγώ πλέον δε δίνω σημασία σε οτιδήποτε πει. Την αγνοώ και έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Η δουλειά μου επίσης, δε μου αρέσει ιδιαίτερα αλλά και σε ποιον αρέσει, εγώ δε ξέρω κανέναν που να πηγαίνει χαρούμενος στη δουλειά του. Για αυτό εξάλλου πληρωνόμαστε, για να κάνουμε κάτι που δε μας αρέσει. Εξάλλου, όταν θέλω να ξεφύγω από τα παραπάνω, έχω το τζόγο και τις μπύρες με τους φίλους μου. Αυτή ναι, αυτή είναι η καλύτερη θεραπεία για μένα.

Είναι πανάκριβη:

Άφησα το καλύτερο επιχείρημα για το τέλος, σε περίπτωση που δεν έχετε πεισθεί ακόμα. Ένας μέσος θεραπευτής κοστίζει από 50 με 80 ευρώ την ώρα. Για να κάνει τι, να σε ακούει απλά να μιλάς και να λέει “ναι, ναι, ναι” κουνώντας το κεφάλι του; Και δε φτάνει αυτό αλλά θέλουν λέει να πηγαίνεις μία φορά την εβδομάδα, δηλαδή το λιγότερο 200-300 ευρώ το μήνα; Ένας οδοντίατρος δε θα το ζητούσε ποτέ αυτό. Και όλα αυτά, για να κάθετε σε μία αναπαυτική πολυθρόνα και που και που να σου λέει “κάνε αυτό” ή “μη κάνεις το άλλο”; Δηλαδή αν όπως όλοι δουλεύει ένα απλό 8ωρο, μπορεί να βγάλει περίπου 10.000 ευρώ το μήνα; Αν είναι έτσι, να το κάνω και εγώ αυτό το – ας το πούμε – επάγγελμα, σιγά το δύσκολο.

Και να ήθελα βέβαια να δίνω τόσα χρήματα κάθε μήνα, δε μου περισσεύουν. Είναι τόσο ακριβή η ζωή που δε μένει τίποτα στην άκρη. Από την άλλη, προτιμώ να σκορπάω τα λεφτά μου σε κάτι που με ευχαριστεί όπως οι ταβέρνες και ο τζόγος. Αυτός τουλάχιστον μπορεί μία μέρα να με κάνει καλύτερο, να με κάνει πλούσιο. Αν έχεις λεφτά όλα γίνονται. Υπάρχει κάποια ελπίδα δηλαδή, σε αντίθεση με τη ψυχοθεραπεία που μόνο φτωχότερο θα με κάνει. Δεδομένο αυτό!

Αυτά είχα να σας πω για αυτή τη νέα μάστιγα της εποχής μας, τη Ψυχοθεραπεία. Είμαι σίγουρος ότι σας έπεισα αλλά και αν δε τα κατάφερα, είμαι εδώ να συνεχίσουμε τη κουβέντα μας. Εγώ πάντως έχω πεισθεί, η Ψυχοθεραπεία δεν αξίζει, οπότε μείνετε μακριά της!

 

Newsletter εγγραφή

 

Στράτος Σπανουδάκης

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας