Της Θάλειας Σάββα

Σαν άκουγα τη λέξη πίστη, άκουγα μια γνώση έτοιμη, μια λέξη κενή από βίωμα, χωρίς βάθος, χωρίς βάρος. Την πίστη την ένιωσα, σαν με κάλεσε η αγάπη, όχι η αγάπη του μυαλού, όχι η αγάπη η έτοιμη δοσμένη, μα η Αγάπη. Και ήταν τότε που θαύμασα το μεγαλείο του Θείου. Μάζεψα θύμησες και σθένος και μπήκα στο γήπεδο με παίκτες πολλούς. Στόχος: η Αγάπη. Κανόνες: τους μαθαίνεις στη διαδρομή. Χρόνος διάρκειας άγνωστος. Συμπαίκτες αγνώριστοι.

Κοίταξα γύρω μου: παιδιά, σύντροφος, φίλοι κι εχθροί, συγγενείς και συνεργάτες. Όλοι, για να γνωρίσω την καρδιά. Αναγνώρισα τον πιο μεγάλο δάσκαλο στα μάτια των παιδιών μου. Χρειάστηκε να μάθω να πιστεύω, για να βγάλουνε φτερά. Έκλαψα, γέλασα, έπεσα, ορθώθηκα. Κι είπα: πιστεύω στο παιδί μου. Πιστεύω και ψάχνω την αιτία στο πνεύμα. Υπερπηδώ τις μεταφράσεις, να στοχεύσω στην πηγή. Ακούω την καρδιά και ξέρω. Κι είπα: κι αν η ρίζα του κόσμου αναταράσσεται, κι αν το μέσα πονάει, εγώ πιστεύω. Για όλες τις φορές που αμφέβαλα, για κάθε φόβο που ένιωσα, τώρα πιστεύω πιο πολύ. Κι αν κλονίστηκα 10 φορές, τώρα πιστεύω 1000.

Παίρνω τον φόβο, πιάνω την αμφιβολία, τα κοιτώ κατάματα και τα σκορπάω. Γιατί η πίστη μου είναι Αγάπη. Κι η Αγάπη θεριεύει μπροστά στη δυσκολία, μπροστά στο φόβο γίνεται σπαθί κοφτερό, λάμψη φωτός κρυστάλλινου, ολόχρυσου. Γίνεται χείμαρρος η Αγάπη και καταποντίζει την ψευτιά. Γίνεται φωτιά η Αγάπη και πυρπολεί το φόβο του αύριο. Γίνεται χώμα, γίνεται βράχος η Αγάπη να πατάνε γερά τα πόδια στη γη, για να γυρνάει πλάτη στην αμφιβολία η ψυχή, για να κοιτάει τον ήλιο και να γεμίζει σιγουριά. Δεν βλέπεις σκιές, σαν γεμίζουν τα σκοτάδια φως. Γίνεται άνεμος που ενώνει ουρανό και γη. Η Αγάπη. Η κόλλα του σύμπαντος.

Κι έτσι, με οδηγό την καρδιά, έμαθα να πιστεύω σε μένα. Πίστεψα στο Θείο κι ελευθερώθηκα.  Είδα πως μου δωσε  παιδιά, να μάθω ν’ αγαπώ ουράνια κι αληθινά. Μου ψιθύρισε  γλυκά στο αυτί να τα θρέψω με εμπιστοσύνης σπόρους, για να πετάξουν μόνα.  Μου ‘δωσε σύντροφο, να δω πως είναι οι άγγελοι στη γη. Πως ο άνθρωπος δεν είναι μόνος… στα εύκολα, στα δύσκολα, στις επιτυχίες, στις αποτυχίες, στο πολύ, στο λίγο. Κι είδα πως δεν υπάρχει λίγο, όταν πιστεύεις. Μου ‘δωσε δάσκαλους πολλούς. Ο καθένας με άλλα δώρα.

Κι είπα: μην ξεχνάς να αγαπάς. Μόνο έτσι θα θυμάσαι εσένα.

αγάπη, πίστη, παιδιά, δώρα

Θάλεια Σάββα

Θάλεια Σάββα

Ασχολούμαι με την εκπαίδευση. Σπούδασα κλασική φιλολογία. Αγαπώ την αυτογνωσία και την εξέλιξη και παρακολουθώ σχετικά σεμινάρια. Είμαι σύζυγος και μητέρα δύο παιδιών.
Θάλεια Σάββα

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Θάλεια Σάββα (όλα τα άρθρα)

1 σχόλιο

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.