Του Αλέξιου Βανδώρου

Πριν λίγες, μετά από πολύ καιρό, βρήκα το χρόνο και είχα τη διάθεση να δω μία ταινία με τη σύντροφο μου. Βλέπετε η κόρη μας είναι 4 μηνών και τους τελευταίους μήνες έχει αλλάξει άρδην η καθημερινότητα μας και ο ελεύθερος χρόνος που περισσεύει… Μπαίνω λοιπόν να κάνω μία αναζήτηση με τις νέες ταινίες του 2017 και με σόκαρε το γεγονός ότι στις 30 πρώτες που εμφανίστηκαν, οι 20 (μπορεί και παραπάνω) ήταν ταινίες τρόμου.

Ποτέ μου δεν συμπάθησα τις ταινίες τρόμου, τα λεγόμενα θρίλερ. Δεν έχει κάνει με το φόβο και την αποφυγή του. Δεν ένιωσα ποτέ ότι έχει να μου προσφέρει κάτι μία ταινία αυτού του είδους. Το να βλέπω οικειοθελώς ζόμπι, αντεροβγάλτες, αποκεφαλισμούς, δολοφόνους με τα πριόνια και ό,τι πιο άρρωστο μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους δεν είναι κάτι ελκυστικό για μένα.

Για να είμαι ειλικρινής δε μπορώ να καταλάβω πως μπορεί κάποιος άνθρωπος να το κάνει αυτό στον εαυτό του. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε ταινίες όπου θα λάβουν χώρα ορισμένες σκηνές που θα προκαλέσουν τρόμο ή ακόμα και θανάτους. Αναφέρομαι στις ταινίες εκείνες που το τρέιλερ και μόνο αρκεί για να βλέπεις εφιάλτες όλο το βράδυ.

Σίγουρα η ύπαρξη αυτών των ταινιών καλύπτει κάποιες ανθρώπινες ανάγκες, για αυτό και τις βγάζει η βιομηχανία του κινηματογράφου και προφανώς οι ανάγκες αυτές είναι πολλές και μαζικές για να υπάρχει τόσο μεγάλη παραγωγή θρίλερ ετησίως… Και αυτό είναι που με τρομάζει στην πραγματικότητα.

Το δεδομένο είναι η εκπαίδευση του κοινού και των νέων παιδιών και γενεών μερικές δεκαετίες τώρα με άπειρες σκηνές τρόμου και βίας μέσα από τον κινηματογράφο και ταυτόχρονα μέσα από την τηλεόραση (και το διαδίκτυο πλέον).

Και παλιότερα υπήρχαν σκοτωμοί και δολοφονίες στις ταινίες αλλά έδειχναν μόνο το αποτέλεσμα και όχι όλα αυτά τα splatter με τα αίματα και τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Είναι επίσης δεδομένο ότι όλη αυτή η “κουλτούρα τρόμου” που έχει γίνει πλέον καθημερινότητα για τους περισσότερους και έχει δημιουργήσει μία απάθεια σε αυτές τις σκηνές.

Σε συνδυασμό με την αναζωπύρωση των θρησκευτικών συγκρούσεων οδηγεί συνεχώς σε αυξανόμενα κρούσματα δημόσιων πυροβολισμών, επιθέσεων προς άμαχους πολίτες και γενικότερα ωμής βίας.

Με αφορμή την αναζήτηση μίας ταινίας ένα βράδυ... - του Αλέξιου Βανδώρου

Πάρα πολλοί άνθρωποι είναι εθισμένοι στις ταινίες τρόμου. Οι ειδικοί αποδίδουν αυτή την περίεργη σχέση που υπάρχει με τις ταινίες τρόμου στο ζωώδες ένστικτο που έχει ο άνθρωπος.

Εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης έχουν χαράξει βαθιά στο DNA τον φόβο για το σκοτάδι, το ένστικτο του κυνηγού και το αίσθημα της επιβίωσης. Υπάρχει μάλιστα ένα στοιχείο που επικαλούνται οι ειδικοί και είναι η έλλειψη ρεαλισμού. Αν και όλοι οι θεατές ταυτίζονται με κάποιον τρόπο με την ταινία, όλοι γνωρίζουν ότι όλα όσα συμβαίνουν στην ταινία δεν είναι ρεαλιστικά.

Αυτό όμως που είναι η αλήθεια είναι ότι κάθε στιγμή ο νους επηρεάζει το σώμα όπως γίνεται και το αντίθετο. Δηλαδή αν φοβηθούμε από κάτι αυτό θα οδηγήσει σε σωματικές αλλαγές, αύξηση της πίεσης, ταχυκαρδία ή και πανικό, ανάλογα με το πόσο θεωρεί ο εαυτός ότι είναι έτοιμος και έχει τις δυνατότητες να αντιμετωπίσει την απειλή. Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο είναι το ζούμε στην πραγματικότητα είτε αυτό λαμβάνει χώρα μέσα στο μυαλό μας.

Τα άτομα που αποζητούν την αδρεναλίνη μπορεί να έχουν μία κλίση προς τις ταινίες τρόμου, επειδή το σώμα τους ερμηνεύει διαφορετικά το στρες. Έτσι, μια ταινία που προκαλεί τον φόβο, αυξάνει τους παλμούς της καρδιάς και κάνει το σώμα να βιώνει μεγαλύτερη ενέργεια και να νιώθει περισσότερο ζωντανό. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι: Γιατί να το κάνει κάποιος αυτό στον εαυτό του;

Γιατί να του τα προκαλέσει όλα αυτά; Αυτό που λείπει σίγουρα είναι μία καθημερινότητα που θα γεμίζει τον άνθρωπο με χαρά, πάθος, αδρεναλίνη, παιχνίδι, περιπέτεια  και θα παράγει όλα αυτά τα απαραίτητα συναισθήματα. Μπορούμε όλοι να είμαστε σε κορυφαία κατάσταση όλη την ημέρα, να ζούμε αληθινά και να βιώνουμε αυτά τα συναισθήματα στην πραγματική ζωή και όχι μέσα από μία οθόνη. Αρκεί να πιστέψουμε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο της φύσης θαύμα και του αξίζει και μπορεί να ζει μία ζωή γεμάτη, με έντονα συναισθήματα και να εξελίσσεται μέσα από αυτά!

Την επόμενη φορά που θα μπει κάποιος στον πειρασμό να δει μία ταινία τρόμου ας σκεφτεί για λίγο ότι με τον τρόπο αυτό πιθανότατα να τροφοδοτεί μία ολόκληρη βιομηχανία που δεν έχει να προσφέρει τίποτε ουσιαστικά στην ανθρωπότητα.

Πώς θα σου φαινόταν αν μπορούσες να μοιραστείς τις εμπειρίες και τις ιδέες σου με τον υπόλοιπο κόσμο;
Μέσω της στήλης Το δικό σου Βίωμα, έχεις κι εσύ την δυνατότητα να μοιρασθείς τις εμπειρίες σου μαζί μας.
Διάβασε εδώ όλες τις αναλυτικές πληροφορίες !

ταινίες, τρόμου, νους, σώμα

Αλέξιος Βανδώρος

Ο​ Αλέξιος Βανδώρος είναι αρχιτέκτονας και τα τελευταία 10 χρόνια έχει αναπτυχθεί επιχειρηματικά σε μία πλειάδα δράσεων σε διαφορετικούς τομείς.
Επιχειρηματικά αναπτύσσει τον όμιλο επιχειρήσεων του VaCo Group στους τομείς της Αρχιτεκτονικής, Διακόσμησης, Κατασκευής, Αντιπροσώπευσης Επίπλων πανελλαδικά.
Ασχολείται ταυτόχρονα με την ανάπτυξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και του ανθρώπινου δυναμικού με τη χρήση καινοτόμων εφαρμογών και δράσεων.
Από το 2016 η διαδρομή του συναντήθηκε με το χώρο του ΑποφασίΖω και ξεκίνησε την πορεία του στο χώρο της προσωπικής εξέλιξης ως μαθητής της μεθόδου Καλογήρου και από το 2017 είναι εκπαιδευτής στα βιωματικά σεμινάρια και στις ακαδημίες.
Κάνει συχνά ομιλίες σε θέματα παρακίνησης και νοοτροπίας όπου συνδυαστικά με βιωματικές ασκήσεις δείχνει στους ανθρώπους ότι έχουν τη δύναμη να πετύχουν αυτό που ονειρεύονται και να δημιουργήσουν ό,τι θέλουν στη ζωή!
Δείτε τα πλήρη στοιχεία του Αλέξιου Βανδώρου
Αλέξιος Βανδώρος

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας