Μια μέρα θυμήθηκα… Άνθιση (παραμύθι)

0
μια μέρα
Photo by ALLEF. VINICIUSΔ on Unsplash

116 ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

Μια μέρα αλλιώτικη ξεκίνησε. Μια μέρα που πάντα έρχεται. Τότε γεννήθηκε η αρχή στη μέση ενός ύπνου. Μια γυναίκα ολομόναχη σταμάτησε στο άχρονο του αγνώστου, στη μέση ενός δρόμου.

 

Ένιωθε χαμένη. Δεν ήξερε που πήγαινε ούτε από πού ερχόταν. Ήθελε να τρομάξει, έπρεπε να είχε φοβηθεί, μα η καρδιά της ήταν πιο βέβαιη από κάθε αμφιβολία. Μια έρημος  μονάχα κι ένα δέντρο στο διάβα της. Το δέντρο της ζωής, σκέφτηκε…

Κάπου είχε  διαβάσει γι΄ αυτό και μια μακρινή ανάμνησή της ξύπνησε. Μα το δέντρο σάλεψε σα να ήταν ζωντανό. Της έτεινε ένα από τα κλαδιά του. Η γυναίκα, τώρα, έκανε να τρομάξει, σκέφτηκε να φύγει, μα δεν υπήρχε άλλος δρόμος για αυτήν.

Μη φοβάσαι, της είπε το δέντρο. Η φωνή του ήταν τραγούδι με νότα ευτυχίας, ήταν χάδι απαλό.

Τώρα η γυναίκα ένιωθε. Η καρδιά της ήταν ο πυρήνας του δέντρου.

Ποιος είσαι, ρώτησε, ξέροντας και μη ξέροντας μαζί…

Με λένε Άνθιση! Είμαι εσύ, της ψιθύρισε. Είμαι τα κλαδιά σου και οι ρίζες σου, τα χρώματα και τα αστέρια στα μάτια σου.

-Ένας πόνος και μια χαρά την πλημμύρισαν. Κλαυσίγελος η λέξη, σκέφτηκε, και της ήρθαν στο νου σκηνές από αρχαία τραγωδία. Με κρύσταλλα δάκρυα στα μάτια, ρώτησε το δέντρο: Μα πού γύριζες;  Θυμήθηκε τη «Μαρίνα των βράχων» του Ελύτη. Πάντα της άρεσε αυτή η φράση… Μα πού γύριζες;  Νιώθω πως σε έψαχνα.

Είμαι πάντα εδώ, είπε το δέντρο. Κλείσε τα αυτιά σου, να με ακούσεις.
Κλείσε τα μάτια, για να δεις. Μπες βαθιά στο είναι μέσα, εκεί λίγο πάνω
από το στήθος. Μια κλωστή σε συνδέει μαζί μου. Κι είναι ένα σημείο που αγαπάς

Τα κλαδιά σου είναι συνδέσεις, είπε η γυναίκα κι η φωνή της πήγαζε από την ψυχή του δέντρου. Είναι διαδρομές ψυχής. Εκεί ακουμπώ. Είναι ο δρόμος πέρα από τον δρόμο. Είναι ο νόστος πίσω από την επιστροφή.

Της ήρθε στο μυαλό ο Οδυσσέας, το σύμβολο του ανθρώπου, μέσα στις διακλαδώσεις του δικού του δέντρου, στο δρόμο της δικής του επιστροφής…

Ενθυμήσου κι άλλαξε τα όλα, της είπε το δέντρο. Η αλλαγή είναι άνεμος ατόφιος. Πιάσε το νήμα και χόρεψε. Με ήλιο και με ζέστη, με βροχή και με κρύο. Δεν υπάρχει καιρός. Η καταιγίδα είναι λιοπύρι. Κι ο ήλιος φουρτούνιασε. Κι εσύ εκεί. Κι εγώ το δέντρο σου ακλόνητο. Εδώ. Με σένα, για σένα. Κι αν τα κλαδιά λυγίζουν, οι ρίζες βαστάνε. Το χώμα ζεστό, σαν μάνα. Το νερό πολύ κι ο αγέρας χαϊδεύει τα κλαδιά μου. Μια φωτιά πηγάζει από τα βάθη της δίψας. Ψηλώνω μέσα στην καρδιά.

-Η γυναίκα ένιωθε το αίμα της να  αλλάζει. Η καρδιά της κόντευε να σπάσει, λουλούδι ορθάνοιχτο, ζωής κεραία. Ένιωσε να ζαλίζεται κι έκλεισε τα μάτια για λίγο. Θα έρθω ξανά, είπε, και χάθηκε στον ύπνο μιας αφύπνισης γυμνής.

Δεν έφυγες ποτέ, της είπε το δέντρο… Θα σου κάνω ένα δώρο, συμπλήρωσε, και της έδωσε μια θύμηση: ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ ΠΟΤΕ. Στην πιο μεγάλη μοναξιά η αγάπη.

Της Θάλειας Σάββα

Πώς θα σου φαινόταν αν μπορούσες να μοιραστείς τις εμπειρίες και τις ιδέες σου με τον υπόλοιπο κόσμο;
Μέσω της στήλης Το δικό σου Βίωμα, έχεις κι εσύ την δυνατότητα να μοιρασθείς τις εμπειρίες σου μαζί μας.
Διάβασε εδώ όλες τις αναλυτικές πληροφορίες !

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Στην Όμορφη Ζωή είμαστε αφιερωμένοι με πάθος στο σκοπό να ενημερώνουμε τους ανθρώπους για τους δρόμους που υπάρχουν για να βελτιώσουντην ζωή τους.
Στόχος μας να αποτελεί την πρώτη επιλογή για κάθε αναγνώστη που θέλει να διανύσει το ταξίδι της ζωής του όμορφα και με θετικό τρόπο.
Αν θέλεις κι εσύ να συμμετέχεις στην ομάδα μας, σαν αρθρογράφος ή συνεργάτης, στείλε μας μήνυμα στο georgia@omorfizoi.gr
Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.