Οι περισσότεροι από μας έχουμε διαβάσει και ακούσει, έχουμε δει και έχουμε πει πολλά για τον έρωτα. Μέσα από συζητήσεις, βιβλία, ταινίες, θεατρικά έργα, με τόσους τρόπους ο έρωτας έχει περιγραφεί, υμνηθεί, ακόμη και κατηγορηθεί, όσο λίγες από τις ανθρώπινες εμπειρίες.

 

μέσα, όμως, στην τόση πολυλογία, η φυσική μας τάση να διαμορφώνουμε την αντίληψη και τα βιώματά μας σύμφωνα με μια εσωτερική μας πραγματικότητα ή προβολή, έχει δημιουργήσει μια εικόνα για τον έρωτα και τις συντροφικές σχέσεις που, αρκετές φορές, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Πότε με την εξιδανίκευση και πότε με το φόβο, έχουμε στερηθεί τη δυνατότητα να ζούμε όμορφες, ικανοποιητικές και ταυτόχρονα γειωμένες και ρεαλιστικές συντροφικές σχέσεις, καθώς επιλέγουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, να δημιουργούμε σενάρια ζωής που ακολουθούν τις αυτοεκπληρούμενες προσδοκίες μας.

Προτείνω, λοιπόν, να ξανασκεφούμε κάποιους από τους μύθους που περιβάλλουν τον Έρωτα και τις σχέσεις. Μύθοι, που εδώ και πολλά χρόνια έχουν θεωρηθεί δεδομένοι, κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά, χωρίς να αμφισβητούνται. Ίσως, θελήσουμε στη συνέχεια να τους αναθεωρήσουμε και να αποκτήσουμε μια διαφορετική οπτική στο θέμα έρωτας. Αυτή η φρέσκια ματιά μπορεί να διευκολύνει πολύ τη σχέση μας μαζί του.

Ένας από τους πιο συνηθισμένους μύθους γύρω από τον έρωτα είναι ο μύθος «Το άλλο μου μισό». Χιλιοειπωμένος μύθος.

Έχει επαναληφθεί τόσο πολύ που μοιάζει σαν να έχει απορροφηθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο τόσο, ώστε ελάχιστα αμφισβητείται. Ένας άγγελος με ένα φτερό βρίσκει τον άλλον, επίσης μόνοφτερο άγγελο, ενώνουν τα φτερά τους και ζουν ευτυχισμένοι για πάντα – μια ευτυχία που αναμένεται απλά σαν ένα φυσικό επακόλουθο της κοσμογονικής τους συνάντησης και μόνο. Ναι, αν ζεις σε σενάριο ρομαντικής ταινίας και μάλιστα άλλης δεκαετίας. Και πάλι, βέβαια, θα έκανες ίσως μια επιτυχία, αλλά η καταδίκη σου θα ήταν ότι θα ζούσες μόνο στο πανί κάποιου κινηματογράφου και η ζωή σου θα διαρκούσε για κάποια λεπτά. Μην σε ξεγελούν οι επαναλήψεις. Οι τίτλοι τέλους έρχονται γρήγορα

Να’ ξερες πόση ζημιά έχει κάνει αυτός ο μύθος. Πόσο έχεις μειώσει τον εαυτό σου κάθε φορά που τον θεώρησες κάτι λιγότερο από αυτό που πραγματικά είσαι. Πόσο άδικα περίμενες ένα άλλο μισό για να προστεθεί στο δικό σου και να το ολοκληρώσει. Δεν ήξερες, όμως, πως στον έρωτα δεν λειτουργεί η πρόσθεση, αλλά ο πολλαπλασιασμός. Έτσι, δεν θα έχουμε μισό και μισό ίσον ένα, αλλά μισό επί μισό ίσον ένα τέταρτο ! Και οι δύο σε μια συντροφική σχέση, που έχει αρχίσει με τις προσδοκίες του μύθου αυτού, θα γίνουν κάτι λιγότερο.

Ολόκληρη η σχέση που θα δημιουργηθεί, θα είναι κάτι λιγότερο από αυτό που ο καθένας έφερε σαν πληροφορία μέσα στη σχέση. Κι αυτό, γιατί και οι δύο θα είναι προσηλωμένοι σε αυτό που έχουν να πάρουν για να συμπληρωθούν. Θα ξεκινήσουν με μια λανθασμένη αίσθηση έλλειψης. Θα ξεχάσουν το πόσο ολόκληροι είναι σε όποιο στάδιο της εξελικτικής τους πορείας κι αν βρίσκονται. Θα περιμένουν τον άλλον να τους δώσει κάτι που ήδη έχουν αλλά δεν το βλέπουν.

Κι αν πρόκειται για κάτι που πράγματι δεν έχουν, μάταια θα περιμένουν να πάρουν από τον άλλον κάτι που μόνο ο καθένας μας μπορεί να το δημιουργήσει για τον εαυτό του.

Γιατί κανένας δεν μπορεί να μας δώσει κάτι που δεν έχουμε. Πολλαπλασιασμός είπαμε, θυμάσαι; Τι ζητάς σε μια σχέση; Ασφάλεια, αξία, απόλαυση, χαρά, νόημα ζωής, δημιουργία ή οτιδήποτε άλλο; Κανένας δεν μπορεί να τα δημιουργήσει αυτά για σένα, αν εσύ δεν έχεις μια στοιχειώδη σχέση με αυτές τις αξίες μέσα σου. Ακόμη κι αν για λίγο δουλέψει η ψευδαίσθηση ότι ο άλλος είναι η πηγή από όπου όλα αυτά εκπορεύονται, πάντα θα έχεις μέσα σου την αγωνία αν θα είναι εκεί για πάντα, αν είναι αληθινά, αν πρέπει να είσαι κάπως για να μην τα χάσεις… Δεν ακούγεται πολύ ευχάριστη η ζωή με τόση αγωνία.

Αντίθετα, με την αίσθηση ενός ολόκληρου εαυτού, ακόμη και στην πορεία της συνεχούς εξέλιξής του, θα κάνουμε καλύτερες επιλογές συντρόφου και θα έχουμε πολύ περισσότερες ελπίδες βελτίωσης μιας σχέσης που έχει ήδη ξεκινήσει. Αν στραφούμε μέσα μας και ανακαλύψουμε την πραγματική πηγή ασφάλειας, αξίας, χαράς ή όποιας άλλης αίσθησης ή εμπειρίας αναζητάμε, θα προσφέρουμε στη σχέση καλύτερη ποιότητα συμμετοχής και συνδημιουργίας.

Η σχέση θα μας δώσει υπέροχες εμπειρίες, θα μας δώσει και δοκιμασίες. Το τι θα κάνουμε εμείς με αυτές τις ευκαιρίες είναι μια δική μας ευθύνη. Η ποιότητα αυτογνωσίας μας, η εσωτερική μας ασφάλεια και αίσθηση αξίας μας, θα επηρρεάσουν την οπτική μας και τη στάση ζωής μας και, τελικά, την ποιότητα των συντροφικών μας σχέσεων.

Στις σχέσεις, λοιπόν, λειτουργεί ο πολλαπλασιασμός. Αναρωτήσου τι βάζεις σε αυτήν την εξίσωση, γιατί αυτό είναι πολύ πιθανό να το δεις να πολλαπλασιάζεται.

 

Εάν θεωρείτε το άρθρο ενδιαφέρον, δείτε τα ακόλουθα σεμινάρια:

 

 

Newsletter εγγραφή

 

Έφη Κονταξή

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Έφη Κονταξή (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας