Ο Χλίμης

0
Ο Χλίμης - Του Στέφανου Ξενάκη
Photo by Jason Wong on Unsplash

29 ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

Του Στέφανου Ξενάκη

Πολύ αντιπαθής. Όταν λέμε πολύ, εννοούμε πολύ. Κοιλιά τσίτα μέσα απ’ το ταλαιπωρημένο πουκάμισο, αξύριστος, ολίγον μαυριδερός και βρώμικος. Χλίμη θα τον έλεγε ένας κολλητός. Μάτι να κοιτάει στο πλάι με νόημα. «Όλα ψέματα είναι. ΟΛΑ!», είπε φωναχτά στον διπλανό, που διάβαζε την εφημερίδα του. Ο άλλος τον κοίταξε για λίγο αδιάφορα και συνέχισε.

Από αυτούς που τα ξέρουν όλα. Παπούτσι άσπρο λαστιχένιο, με τρυπίτσες, τσαρούχι στην άκρη. Σίγουρα σκαλίζει τη μύτη του όταν μένει μόνος του, σκέφτηκα. Κρατούσε την τυρόπιτα και τη μασουλούσε άγαρμπα, όπως θα μασουλούσε και τη ζωή του. Πρόχειρα και στο πόδι. Απ’ αυτούς που τους φταίνε πάντα οι άλλοι. Που δεν έχουν κάνει ποτέ κάτι στραβό. Κλασικός Ελληνάρας.

Σε κάποια φάση πλησιάζει ένα περιστέρι. Ήμουν σίγουρος ότι θα το έδιωχνε. Άγαρμπα κι αυτό. Δεν το έδιωξε. «Μάλλον δεν το είδε», σκέφτηκα. Κι όμως. Το ‘χε δει. Του ‘ριξε μερικά ψιχουλάκια, επίτηδες αυτή τη φορά. Αδιάφορα στην αρχή. Μετά, σιγά σιγά με συναίσθημα. Μετά ήρθε κι άλλο περιστέρι. Κι άλλο. Το συναίσθημα όλο και μεγάλωνε.

Ο χλίμης με την ώρα έριχνε κι άλλα ψιχουλάκια. Πλάκωσαν κι άλλα περιστέρια. Ο τύπος είχε σκύψει πλέον τρυφερά και τη μία έτρωγε την τυρόπιτά του και την άλλη μαδούσε τα ψιχουλάκια. Κι όσο μαδούσε, τόσο έρχονταν κι άλλα περιστέρια. Κι αυτός τόσο χαμογελούσε.

Λες και μεταλλασσόταν. Σε μικρό παιδάκι. Το πρόσωπό του είχε πλέον μεταμορφωθεί. Το ίδιο κι αυτός. Λες κι ήταν πια ο Θεός ο ίδιος, ο οποίος χιονίζει το χιόνι για να μας δώσει χαρά. Μόνο που ετούτος εδώ χιόνιζε την τυρόπιτα. 

Η κοιλίτσα του πια έμοιαζε με του Άγιου Βασίλη. Το ίδιο και το βλέμμα του. Η τυρόπιτα έφτανε προς το τέλος κι ο τύπος τη θρυμμάτιζε σε όλο και πιο μικρά κομματάκια για να μη μείνει κανένα περιστέρι παραπονεμένο. Το βλέμμα του λες και τα χάιδευε πια και παραφιλούσε άγρυπνα, να ταϊστούν όλα.

Είχα μείνει έκπληκτος να παρατηρώ. Σαν τη μπόρα που μετατρέπεται σε ήλιο. Εκεί που ο ουρανός μένει σκούρος, αλλά μπροστά κυριαρχεί ο ήλιος και χαρίζει χιλιάδες υπέροχες αποχρώσεις. Εκεί που η διαύγεια κορυφώνει και βλέπεις μέχρι την Πελοπόννησο κι ακόμα πιο πέρα. Απ’ αυτές τις υπέροχες λιακάδες που σου χαρίζει ο Θεός μια στις τόσες. 

Τα ‘χουμε όλα μέσα μας. Και τα καλό και τα κακό. Και τη λιακάδα και το μπουρίνι. Και την αγάπη και το θυμό. Και την πάρτη και το δόσιμο. Και την ομορφιά και την ασχήμια. Κάτι σαν το νόμισμα που στριφογυρίζει και δεν ξέρεις πού θα κάτσει. Μια κορώνα, μια γράμματα. Κι αυτό ακριβώς είναι το μαγικό. Το απρόβλεπτο. Εκεί που είσαι σίγουρος, τρως μια διάψευση από δω μέχρι απέναντι. Λες και το Αφεντικό έχει βαλθεί να μας θυμίζει ότι δεν ξέρουμε τίποτα. Κι ας τα ξέρουμε όλα..

Ζωή τη λένε κι είναι κι αυτή θαύμα.
Το μεγαλύτερο από όλα.

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Στην Όμορφη Ζωή είμαστε αφιερωμένοι με πάθος στο σκοπό να ενημερώνουμε τους ανθρώπους για τους δρόμους που υπάρχουν για να βελτιώσουντην ζωή τους.
Στόχος μας να αποτελεί την πρώτη επιλογή για κάθε αναγνώστη που θέλει να διανύσει το ταξίδι της ζωής του όμορφα και με θετικό τρόπο.
Αν θέλεις κι εσύ να συμμετέχεις στην ομάδα μας, σαν αρθρογράφος ή συνεργάτης, στείλε μας μήνυμα στο info@omorfizoi.gr
Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.