Της Γεωργίας Νερούτσου

Τέτοια εποχή, πριν 17 χρόνια, ετοιμαζόμουν να αποχαιρετίσω το Λύκειο. Δεν έχει αλλάξει αισθητά η εποχή. Ακόμη τα παιδιά ταλαιπωρούνται με φροντιστήρια. Ακόμη παρασύρονται από το περιβάλλον τους που τους σφυρίζει τι πουλάει στην αγορά. Ακόμη αγωνιούν να πάνε για σπουδές κάπου μακριά από το μικρό χωριό τους. Ακόμη δηλώνουν σχολές, ανάλογα με το βαθμό τους, και όχι με τι πραγματικά θέλουν.

Κοιτάζω τον εαυτό μου και τη γενιά μου, πώς οι αποφάσεις μας τότε καθόρισαν τα επόμενα 17 χρόνια…Βλέπω ότι περισσότερο δέσμιοι μείναμε εκείνων των επιλογών. Περισσότερο προσπαθήσαμε να δικαιώσουμε τις επιλογές και τις προσδοκίες μας, παρά να προσαρμοστούμε και να δημιουργήσουμε την πραγματικότητα που μας κάνει ευτυχισμένους. Πανεπιστήμιο Ακαδημαϊκό ή Πανεπιστήμιο της Ζωής; Τελικά, ποιοι βγήκαν κερδισμένοι; Λαβωμένα παιδιά μιας ρομαντικής εποχής είμαστε. Ο δρόμος του Πανεπιστημίου είχε πολύ διάβασμα και πολλή γνώση που εξαργυρώθηκε σε δουλειές κατώτερες των προσδοκιών μας. Πανεπιστήμιο της Ζωής; Κι εκεί συμβιβασμός: δουλειές χωρίς περιθώριο ανάπτυξης. Πτωχό το επιχειρηματικό πνεύμα της γενιάς μου!

Κοντεύουμε όλοι μας να κλείσουμε το 2ο κύκλο 18ετίας μετά την ενηλικίωση. Τώρα, σε αυτό το 2ο τέρμα, ελπίζω να φτάσω κάνοντας τα πράγματα που με εκφράζουν. Μακριά από την ακαδημαϊκή γνώση και τη γνώση της πιάτσας, θέλω να’χω ανακαλύψει τη γνώση της ψυχής μου. Αυτή τη φορά, οδεύοντας στο 2ο τέρμα, επιλέγω δάσκαλο τον Κένταυρο Χείρωνα. Επιλέγω να δουλέψω με την ενέργεια στο σώμα μου. Αυτή τη φορά, μαθαίνω τα μαθήματα της πορείας μου. Αυτή τη φορά, κοιτάζω κατάματα τα τραύματά μου και αγκαλιάζω τα κομμάτια μου που σκορπίστηκαν τα τελευταία 18 χρόνια. Αυτή είναι η θεραπεία: να μην κρίνω τον εαυτό μου. Η αυτογνωσία είναι μία λεπτή γραμμή που χωρίζει τον άνθρωπο από το ζώο. Είμαι και τα δύο και μ’αρέσει. Το ίδιο είναι και ο Χείρωνας.

Η ζωή είναι μύηση. Τα τραύματα είναι λακτίσματα για αφύπνιση. Η μοίρα δεν υπάρχει και τη ζωή την δημιουργώ. Αυτά μου έχει δείξει ο λαβωμένος δάσκαλος ως τώρα. Λίγο πριν επιλέξει το θάνατο ο Χείρωνας, μου θυμίζει ότι η αθανασία είναι κατάρα. Λίγο πριν τερματίσω κι εγώ αυτό το 2ο κύκλο 18ετίας, θα χαρώ πολύ για όσα έχασα – ειδικά για τους χαμένους φόβους και τις έμμονες ιδέες. Θα χαρώ πολύ να ξεκινήσω ελαφριά, μία νέα εποχή: τον 3ο κύκλο!

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας