Πολλές φορές στις ζωές των ανθρώπων κυριαρχεί  το πρόβλημα της διογκωμένης αίσθησης ευθύνης.

 

Δηλαδή, η υπερβολική ενασχόληση με ένα πρόβλημα ή μια κατάσταση σε βαθμό που λειτουργεί ανασταλτικά για άλλες προτεραιότητες ή ανάγκες που χρειάζεται η ψυχή να ικανοποιήσει και να εκδηλώσει τις  αγνές ποιότητες και αρετές που διαθέτει.

Η πιο συνηθισμένη αιτία ψυχολογικού ψυχαναγκασμού είναι η λανθασμένη αντίληψη του καθήκοντος και το πρότυπο του «καλού Στρατιώτη».

Το άτομο θεωρεί καθήκον του να αναλάβει τα βάρη των άλλων ακόμη και αν δεν τον αφορούν. Δρα περισσότερο σαν τον πυροσβέστη, που τρέχει με το παραμικρό να σβήσει μια φωτιά ή να προλάβει μην τυχόν και εκδηλωθούν δυσκολίες στους άλλους,  λειτουργώντας υπερπροστατευτικά.

Αλλά, τι δεσμεύει την προσωπικότητα σε αυτό το ρόλο και πως λειτουργεί ανασταλτικά στην καθημερινότητα μας;

Ίσως δεν αφορά εσένα, γιατί θεωρείς ότι έχεις επιλέξει σωστά τον τρόπο που ζεις και έχεις δομήσει την ιδανική ζωή που επιθυμείς.

Έχεις όμως παρατηρήσει πως δεσμεύεται ο νους σου και με ποια θέματα  αναλώνεις τον περισσότερο χρόνο στην κάθε μέρα σου;

Η κυριότερη παγίδα-αίτια είναι η ασυνείδητη συντήρηση ενός «κώδικα καταγραφής» που φέρεις από την οικογένεια ή το κόμπλεξ κατωτερότητας που σε διακατέχει και  έχει φτάσει στα όρια της εμμονής-εξάρτησης.

Αυτό είναι μια συνηθισμένη προσκόλληση που τρέφει τον ψυχισμό μας και ικανοποιεί το ρόλο του «Πατέρα/Μητέρα», καθώς νιώθεις την ανάγκη να ικανοποιήσεις αυτό το αρχέτυπο συμπεριφοράς.

Έτσι ο προγραμματισμένος νους λειτουργεί ψυχαναγκαστικά! Μήπως τελικά αφορά και εσένα αυτό το πρότυπο συμπεριφοράς; Αυτό μπορείς να το διαπιστώσεις, αν παρατηρήσεις πόση ενέργεια σου απορροφάται από την χαρά σου και αν πηγαίνεις προς τα πίσω σε προσωπικά θέματα ή τα αναβάλλεις για το μέλλον.

Αισθάνεσαι το βάρος της ευθύνης της ζωής και των επιλογών των άλλων (φίλων, συγγενών, παιδιών) στις πλάτες σου; Είναι πραγματικά δική σου η ευθύνη ή την έχεις οικειοποιηθεί για να αισθάνεσαι χρήσιμος ή να καλύψεις κάποια έλλειψη σου που δεν θέλεις να αποδεχθείς.

Είναι αυτός ο ρόλος που πραγματικά επιθυμείς στη ζωή σου ή αδυνατείς για κάποιο λόγο να καλύψεις τις πραγματικές σου ανάγκες;

Πόσο σε έχει εγκλωβίσει η υπερβολική ενασχόληση με τις διάφορες μικροεμμονές που τις θεωρείς καθήκον και αφήνεις την ψυχή σου να κουράζεται μέρα με την μέρα με την εκτέλεση του ρόλου του καλού Στρατιώτη, που υπακούει δίχως να διαμαρτύρεται, γιατί πιστεύει ότι αυτό είναι το σωστό προφίλ του «Καλού παιδιού»;

Έχεις δυσφορία και σε ποιές περιπτώσεις, όταν ο περίγυρος σου ζητάει συνεχώς την βοήθεια σου για τα λάθη και τις αδυναμίες του; Αντιδράς ή λειτουργείς μηχανικά και εκτελείς το πρόγραμμα;

Τελικά μήπως έχεις οικειοποιηθεί το ρόλο του Σωτήρα και αγιοποιείς τον εαυτό σου θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο εκπληρώνεις την αποστολή σου στην Γη;

Η ταύτιση με τα προβλήματα των άλλων είναι μια παγίδα του «καλού εγώ» που θέλει συνέχεια να προσφέρει και την χρησιμοποιούμε σαν δικαιολογία πολλές φορές για να μην ασχοληθούμε με τα δικά μας θέματα.

Αφιερώνουμε πολύ χρόνο και παίρνουμε μέρος της ευθύνης του άλλου νιώθοντας την αίσθηση του καθήκοντος πολύ έντονα.

Κοιτάμε προς τα έξω και σκορπίζουμε αδιάκοπα την ενέργεια μας όχι για εμάς, αλλά για τον διπλανό που τον θεωρούμε αδύναμο συναισθηματικά.

Ουσιαστικά παραβλέπουμε «εσκεμμένα» τις ανάγκες μας και τις δικές μας ελλείψεις που πρέπει να θεραπεύσουμε έχοντας σαν πρόφαση την αδυναμία των άλλων.

Τελικά, η συναισθηματική αδυναμία μας να αποδεχθούμε το βάρος της δικής μας ευθύνης για την ζωή μας είναι η αντανάκλαση του καθρέπτη που μας κάνει ο άλλος  αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις και εμποδίζοντας την εξέλιξη μας.

 

Newsletter εγγραφή

 

senhar

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας