Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος

0
129

Όχι, δε πρόκειται για το γνωστό γουέστερν ή κάποιου είδους κριτική κινηματογράφου. Το κείμενο καταπιάνεται με τη διάφορες πτυχές της ψυχοσύνθεσης του ανθρώπου, από τις πιο ευχάριστες ως τις πιο δύσκολες.

 

Οι παρακάτω τρεις στροφές, είναι απόσπασμα από ένα ποίημα, με τίτλο “Το πάρτυ”. Διαβάζοντας το, μου ανακίνησε διάφορες σκέψεις, τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Ένας κόσμος που το Κακό Ρέει μαζί με το Καλό, σα νερό
Αδιάσπαστα συστατικά της ίδιας φύσης
Τη βρύση σ’ ένα από τα δυο να μη μπορείς να κλείσεις
[…]
Τώρα κάνε ένα πάρτυ
Και κάλεσε τους όλους
Την Αλήθεια, το Ψέμα, τον Θάνατο και τη Ζωή
Κάλεσε το Καλό και το Κακό την Πίστη και την Απιστία

Και πες τους να ΄ρθουν όπως είναι
Χωρίς να φέρουν τίποτα
Μη τύχει και ντραπούν,
τα’ χουμε όλα για το πάρτυ πες τους,
Μόνο τον εαυτό τους να φέρουν…

Νομίζω πως υπάρχει έντονα η φύση της δυαδικότητας, που διατρέχει τη ζωή μας. Ο διαχωρισμός των πάντων σε άσπρο-μαύρο ενέχει πολλές παγίδες καθώς αφαιρεί από τη συζήτηση όλο το υπόλοιπο μαγευτικό φάσμα των χρωμάτων. Τι θα ήταν εξάλλου το άσπρο και το μαύρο χωρίς τα υπόλοιπα χρώματα;

Χωρίζοντας τα όλα μόνο σε άσπρο-μαύρο, χάνουμε αρκετή υπαρκτή πληροφορία ή αντίστοιχα αναγκάζουμε τα υπόλοιπα χρώματα να απαρνηθούν την ύπαρξη τους και να προσεταιριστούν υποχρεωτικά σε κάποιο από τα δύο χρωματικά όρια. Άδικο…και για εμάς και για τα χρώματα.

Οι άνθρωποι όμως λατρεύουμε να χωρίζουμε τα πάντα σε δύο πόλους, μέτωπα ή στρατόπεδα ώστε αυτό να μας φέρνει σε μία μόνιμη διαμάχη μεταξύ μας. Αυτό δεν είναι υποχρεωτικά αρνητικό, καθώς η ευγενής διαμάχη και η συζήτηση, μπορεί να πάει τους ανθρώπους πιο μπροστά.

Εξάλλου, όπως έχουμε ξαναπεί, τα πάντα έχουν τουλάχιστον δύο όψεις και καλό είναι να μπορούμε να τις ακούσουμε και να τις καταλάβουμε όλες. Όχι υποχρεωτικά να τις κάνουμε δικές μας, αλλά τουλάχιστον να αποδεχτούμε την ύπαρξη τους.

Ακριβώς δηλαδή, ότι δε μπορούμε να κάνουμε με το Κακό. Ενώ στη λογική και στη θρησκευτική σκέψη, η ύπαρξη του καλού με του κακού είναι γεγονός, όντας δύο συμπαντικές δυνάμεις ίσες και αντίρροπες, στη ζωή μας τείνουμε οι άνθρωποι ακυρώνουμε τη μία. Με τον τρόπο αυτό, αρνιόμαστε την φύση μας, την υπόσταση μας και την ίδια την πραγματικότητα.

Δυσκολευόμαστε να βρούμε κακές συμπεριφορές σε ανθρώπους και βρίσκουμε εύκολες και φτηνές δικαιολογίες για να βαίνουν όλα καλώς. Ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό, δυσκολευόμαστε εγωιστικά να δούμε τις κακές μας συμπεριφορές προς τους άλλους.

Μας δικαιολογούμε, λέγοντας πως η κακία, μας βγήκε επειδή μας έκαναν το τάδε γεγονός. Για να μας βγήκε όμως έστω και έτσι, κάπου την είχαμε. Μάλλον δε γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή.

Το μόνο που φαίνεται να ανεχόμαστε, είναι η κακιά στιγμή. Η αλήθεια είναι όμως ότι το Καλό και το Κακό είναι “Αδιάσπαστα συστατικά της ίδιας φύσης” και αυτό τα λέει όλα.

Όμως οι άνθρωποι, δεν είμαστε μόνο καλό και κακό. Είμαστε ένα πολυσύνθετο παζλ με πολλά περισσότερα χαρακτηριστικά. Είμαστε γεμάτοι αγάπη και μίσος, φόβο και ελευθερία, αλήθεια και ψέμα, χαρά και θλίψη και πολλά άλλα. Προφανώς οι αναλογίες στα παραπάνω δεν είναι ίδιες σε όλους τους ανθρώπους. Ο σπόρος όμως υπάρχει μέσα μας για όλα.

Μας είναι δύσκολη αυτή η αποδοχή; Φαίνεται πως ναι. Τα αρνητικά χαρακτηριστικά δε τα θέλουμε, τα κρύβουμε από τους άλλους αλλά κυρίως από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Εξάλλου, αν δε μπορούμε να αποδεχτούμε εμείς τη σκοτεινιά μας πως θα τη προσφέρουμε στους άλλους, θα ήταν κάπως αντιφατικό. Και θα μου πείτε τώρα, μα καλά, ποιος θέλει να δείχνει στους άλλους το φόβο, τη θλίψη και τη μαυρίλα του;

Κανένας. Εδώ όμως υπάρχει ένα λογικό άλμα, καθώς η αποδοχή των μελανών μας χαρακτηριστικών, δε σημαίνει υποχρεωτικά και τη διαφήμιση τους. Δε χρειάζεται να βγούμε χαρούμενοι στα μπαλκόνια μας και να φωνάζουμε: E γείτονες ακούστε το!! Έχω κατάθλιψη!! Τι ωραία!! Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε, είναι όταν νιώθουμε θλιμμένοι ή στεναχωρημένοι, να μην συστηνόμαστε πως είμαστε “καλά”.

Η αποδοχή των χαρακτηριστικών μας, μας φέρνει πιο κοντά στον πυρηνικό μας εαυτό, στον βαθύτερο μας Εγώ που μέχρι εκείνη τη στιγμή του αντιστεκόμαστε με νύχια και με δόντια. Έχουμε χυμήξει πάνω του σαν ύαινες και τον απειλούμε να τον κατασπαράξουμε, αν τυχόν εμφανιστεί όπως είναι και όχι όπως πρέπει. Όμως, οι άνθρωποι, “μόνο όταν μπορέσουμε να δούμε και να αποδεχτούμε την εσωτερική μας σκοτεινιά, δυστυχία και ασχήμια, μπορούμε να οδηγηθούμε στο φως, στην ευτυχία και στη ομορφιά”.

Όταν δηλαδή μπορέσουμε με αγάπη να καλέσουμε στο δικό μας εσωτερικό πάρτι, όλα αυτά τα στοιχεία της προσωπικότητας μας “να’ ρθουν όπως είναι, Χωρίς να φέρουν τίποτα […] Μόνο τον εαυτό τους να φέρουν”. Όταν αντιληφθούμε τα πιο μαύρα χαρακτηριστικά μας, δε χρειάζεται υποχρεωτικά να τα αλλάξουμε όλα, αρκεί μερικές φορές απλώς να τα αποδεχτούμε. Αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα για μία πιο ολοκληρωτική ζωή. Όχι παραμυθένια και απαστράπτουσα, αλλά σίγουρα, μια ζωή λίγο πιο κοντά στην ευτυχία.

 

Υ.Γ. Να ευχαριστήσω την αγαπημένη μου Εύη, που μου παραχώρησε το όμορφο ποίημα της.

 

Newsletter εγγραφή

 

αφύπνιση

Στράτος Σπανουδάκης

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας