Ο κόσμος θέλει πράξεις

 

ηταν τότε που ρίχνανε άγκυρα στον κόσμο ψυχές μπολιασμένες με διαφορετική συνείδηση, που ήρθαν σαν ιχνηλάτες ν’ ανοίξουν μονοπάτια σε χορταριασμένους κόσμους.

Τότε που για τα τσάκρα είχαν ακούσει μόνο καναδυό “αλλόκοτοι” ναυτικοί που έτυχε ν’ αγαπήσουν κορίτσια από τις Ινδίες…

Και θαρρείς πως μοίρασε ο Θεός από μια ψυχή σε κάθε τόπο, έτσι για να κρατάει τα μπόσικα, να βαστάει αναμμένο το καντήλι της ανθρωπότητας…

Τέτοια ψυχή ήταν ο Κώστας ο Βουζέκας.

Δεν είχα ξαναδεί άνθρωπο να βοηθάει τόσο πολύ το σινάφι του· έτσι ονόμαζε τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος.

“Πρέπει να δεις εξωγήινο μπροστά σου για να καταλάβεις ότι είμαστε ίδια ράτσα;” έλεγε όταν σχολίαζαν το λόγο του.

Ένα βράδυ έφτασε στο σπίτι κρατώντας έναν τσιγγάνο σα μωρό στην αγκαλιά.
“Τι μου τον έφερες αυτόν στο σπίτι τέτοια ώρα;” μουρμούρισε η γυναίκα του όταν είδε πως είχε αίματα στο κεφάλι. Φοβόταν η κυρά Δέσποινα μην κολλήσει κάτι.

Αυτός όμως τον φρόντισε, τον έπλυνε, τον τάισε και τον έστειλε στο καλό.

Είχε περάσει πολύς κόσμος από το Βουζέικο· λες και τους οδηγούσε κάποιος όλους εκεί – πονεμένους, πεινασμένους και κυνηγημένους – για να τελεστεί ένα μυστήριο· μια βάπτιση.

Μετά τις κυριακάτικες λειτουργίες οι καφενέδες έμοιαζαν με πολύβουα μελίσσια. Ήταν οι ώρες της εβδομάδας που οι χωριανοί ηθικολογούσαν και ανακάτευαν το καζάνι της ύπαρξής τους. Τότε ανέβαινε στο βήμα ο Κώστας.

“Ακόμη και αν στοχάζεστε όμορφα λόγια, ιδεολογίες διαφορετικές και ιδανικά πλασμένες… να θυμάστε ότι αν δεν τις κάνετε ένα με την καθημερινότητά σας, αν δε μοσχοβολά η ψυχή σας το άρωμά τους, τυραννάτε τον εαυτό σας και σπαταλιέστε.
Τι νόημα έχει να μιλάτε για συγχώρεση και αγάπη όπως οι παπάδες και να κάνετε χειρότερα από αυτούς που κατηγορείτε;
Ο κόσμος θέλει πράξεις. Γι’ αυτό είστε εδώ.”

Το αδύναμο σημείο του Βουζέκα ήταν οι ιερωμένοι. Ο πατέρας του είχε πεθάνει πολλά χρόνια πριν, μα το ‘χε καλά θαμμένο πως ήταν παπαδοπαίδι.

Το τελευταίο αγκάθι το αφαίρεσε με επώδυνο τρόπο όταν σε μια νεροποντή τον παρέσυρε ο χείμαρρος του χωριού.

Ακροβατώντας σε δυο κόσμους ανάμεσα, βρέθηκε εκεί νυχτιάτικα σαν άγγελος με μαύρα ράσα, ο παπά Μάρκος. Κινδύνεψε η ζωή του αλλά τον έσωσε τον Βουζέκα.

Το μεγαλύτερο μάθημα στην πράξη τού το έδωσε αυτός που κατηγορούσε…
Έτσι είναι η ζωή… Δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει σε κάθε της στροφή…

Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

 

Πώς θα σου φαινόταν αν μπορούσες να μοιραστείς τις εμπειρίες και τις ιδέες σου με τον υπόλοιπο κόσμο;
Μέσω της στήλης Το δικό σου Βίωμα, έχεις κι εσύ την δυνατότητα να μοιρασθείς τις εμπειρίες σου μαζί μας.
Διάβασε εδώ όλες τις αναλυτικές πληροφορίες !

Newsletter εγγραφή

 

Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Είναι όμορφο να βαδίζεις το μονοπάτι της ζωής και να μοιράζεσαι εμπνεύσεις και συνειδητοποιήσεις. Γιατί μοιάζουν με απαλό αεράκι που διακριτικά δροσίζει και ανεπαίσθητα ωθεί κάποιον που ξέχασε ν' αγαπά αυτό που είναι.
Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Νίκος Χατζηκωνσταντίνου (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Το δικό οσυ Βίωμα

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας