Ο μύθος του ρομαντικού έρωτα

0
1459

Προκειμένου να λειτουργήσει τόσο αποτελεσματικά ώστε να μας παγιδεύσει και να παντρευτούμε, η αίσθηση του έρωτα πρέπει προφανώς να έχει ως ένα χαρακτηριστικό του την ψευδαίσθηση ότι θα διαρκέσει για πάντα.

 

Η ψευδαίσθηση αυτή ενισχύεται στον πολιτισμό μας από τον κοινό μύθο του ρομαντικού έρωτα, ο οποίος έχει τις ρίζες του στα αγαπημένα μας παιδικά παραμύθια, στα οποία ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα από τη στιγμή που ενώνονται ζουν «αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» για όλη τους τη ζωή.

Ο μύθος του ρομαντικού έρωτα μας λέει, στην ουσία, ότι για κάθε νέο άντρα στον κόσμο υπάρχει μια νέα γυναίκα η οποία είναι «πλασμένη για εκείνον», και το αντίστροφο.

Επιπλέον, ο μύθος υπονοεί ότι υπάρχει μόνο ένας άντρας για μια γυναίκα, και μόνο μια γυναίκα για έναν άντρα, και πως αυτό είναι προκαθορισμένο. Όταν συναντήσουμε το άτομο για το οποίο είμαστε πλασμένοι, το αναγνωρίζουμε επειδή νιώθουμε ότι το ερωτευόμαστε. Έχουμε συναντήσει το άτομο για το οποίο μας έπλασαν οι ουρανοί, και αφού το ταίριασμα είναι τέλειο, θα είμαστε πια ικανοί να ικανοποιήσουμε όλες τις ανάγκες ο ένας του άλλου εις τους αιώνας των αιώνων, και επομένως θα ζήσουμε ευτυχισμένοι μαζί σε τέλεια ένωση και αρμονία.

Αν, ωστόσο, συμβεί να μην ικανοποιούμε ή να μην καλύπτουμε όλες τις ανάγκες ο ένας του άλλου, και δημιουργηθούν τριβές, και «ξε-ερωτευθούμε», τότε είναι σαφές ότι κάναμε ένα τρομερό λάθος, παρερμηνεύσαμε τα άστρα, δεν ζευγαρώσαμε με το ένα και μοναδικό τέλειο ταίρι μας, αυτό που νομίζαμε ότι ήταν αγάπη δεν ήταν «αληθινή» αγάπη, και τίποτα δεν μπορεί να γίνει για την κατάσταση πέρα από το να ζήσουμε δυστυχισμένοι την υπόλοιπη ζωή μας ή να πάρουμε διαζύγιο.

Παρότι γενικά θεωρώ ότι οι σπουδαίοι μύθοι είναι σπουδαίοι ακριβώς επειδή αντιπροσωπεύουν και ενσαρκώνουν μεγάλες οικουμενικές αλήθειες (και θα αναλύσω κάμποσους τέτοιους μύθους πιο κάτω), ο μύθος του ρομαντικού έρωτα είναι ένα τρομερό ψέμα.

Ίσως είναι ένα απαραίτητο ψέμα, με την έννοια ότι εξασφαλίζει την επιβίωση του είδους ενθαρρύνοντας και νομιμοποιώντας το βίωμα του έρωτα που μας παγιδεύει στον γάμο. Αλλά ως ψυχίατρος θλίβομαι καθημερινά για την τρομερή σύγχυση και τη δυστυχία που προκαλεί ο μύθος αυτός. Εκατομμύρια άτομα σπαταλούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας πασχίζοντας απεγνωσμένα και μάταια να κάνουν την πραγματικότητα της ζωής τους να συμμορφωθεί με τη μη πραγματικότητα του μύθου.

Η κυρία Α. υποτάσσεται παράλογα στον άντρα της από ένα αίσθημα ενοχής. «Δεν ήμουν ερωτευμένη με τον άντρα μου όταν παντρευτήκαμε», λέει. «Παρίστανα ότι ήμουν. Μάλλον τον παραπλάνησα και τον έκανα να το πιστεύει, οπότε δεν έχω τώρα δικαίωμα να παραπονιέμαι για εκείνον, και του το χρωστάω να κάνω ό,τι θέλει εκείνος». Ο κύριος Β. θρηνεί:

«Μετανιώνω που δεν παντρεύτηκα τη δεσποινίδα Γ. Νομίζω ότι μπορούσαμε να είχαμε κάνει έναν πολύ καλό γάμο. Αλλά δεν ένιωθα τρελά ερωτευμένος μαζί της, οπότε υπέθεσα ότι δεν ήταν το κατάλληλο άτομο για μένα».

Η κυρία Δ., παντρεμένη εδώ και δύο χρόνια, πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη χωρίς προφανή λόγο και αρχίζει ψυχοθεραπεία λέγοντας:

«Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Έχω όλα όσα θέλω, μέσα σε όλα αυτά και έναν τέλειο γάμο».

Μόνο μερικούς μήνες αργότερα θα μπορέσει να αποδεχτεί το γεγονός ότι έχει πάψει να αισθάνεται ερωτευμένη με τον άντρα της, αλλά ότι αυτό δεν σημαίνει πως έχει κάνει ένα τρομερό λάθος. Ο κύριος Ε., επίσης παντρεμένος για δύο χρόνια, αρχίζει να υποφέρει από έντονους πονοκεφάλους τα βράδια και δεν μπορεί να πιστέψει ότι είναι ψυχοσωματικής προέλευσης. «Η οικογενειακή μου ζωή είναι θαυμάσια. Αγαπώ τη γυναίκα μου όπως τη μέρα που την παντρεύτηκα. Έχω όλα όσα ήθελα πάντα», λέει. Αλλά οι πονοκέφαλοί του δεν τον εγκαταλείπουν μέχρι έναν χρόνο αργότερα, οπότε είναι σε θέση να παραδεχτεί: «Με εκνευρίζει τρομερά έτσι που συνέχεια θέλει, θέλει, θέλει πράγματα χωρίς να λαμβάνει υπόψη της τον μισθό μου», και μετά καταφέρνει να της μιλήσει ανοιχτά για τις σπατάλες της.

Ο κύριος και η κυρία Ζ. παραδέχονται ο ένας στον άλλο ότι έχουν πάψει να είναι ερωτευμένοι και μετά καταλήγουν να κάνουν δυστυχισμένους ο ένας τον άλλο με ασύστολες απιστίες καθώς ψάχνουν και οι δύο την «αληθινή αγάπη», χωρίς να συνειδητοποιούν πως η παραδοχή τους αυτή θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια αφετηρία για να αρχίσουν να δουλεύουν τον γάμο τους αντί για το τέλος του.

Ακόμα και όταν τα ζευγάρια έχουν παραδεχτεί ότι ο μήνας του μέλιτος έχει τελειώσει, ότι δεν είναι πια ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλο αλλά είναι ακόμη ικανοί να δεσμευθούν στη σχέση τους, εξακολουθούν να μένουν προσκολλημένοι στον μύθο και προσπαθούν να προσαρμόσουν τη ζωή τους σε αυτόν.

«Παρότι δεν είμαστε πια ερωτευμένοι, αν λειτουργούμε με τη δύναμη της θέλησής μας σαν να είμαστε ακόμη ερωτευμένοι, τότε ίσως ο ρομαντικός έρωτας επιστρέψει στη ζωή μας», σκέφτονται.

Τα ζευγάρια αυτά εκτιμούν πολύ τη συντροφικότητα. Όταν αρχίζουν ομαδική θεραπεία ζευγαριών (το πλαίσιο μέσα στο οποίο η γυναίκα μου, εγώ και οι πιο κοντινοί συνάδελφοί μας κάνουμε το μεγαλύτερο μέρος της συμβουλευτικής γάμου), κάθονται δίπλα, μιλάνε ο ένας για τον άλλο, υπερασπίζονται τα λάθη ο ένας του άλλου και επιδιώκουν να παρουσιάσουν στην υπόλοιπη ομάδα ένα ενιαίο μέτωπο, πιστεύοντας ότι η ενότητα αυτή είναι σημάδι της σχετικής υγείας του γάμου τους και ένα προαπαιτούμενο για τη βελτίωσή του.

Αργά ή γρήγορα, και συνήθως γρήγορα, αναγκαζόμαστε να πούμε στα περισσότερα ζευγάρια ότι είναι υπερβολικά πολύ παντρεμένοι, υπερβολικά πολύ ζευγαρωμένοι, και πως πρέπει να θέσουν μια ψυχολογική απόσταση ανάμεσά τους, προκειμένου να αρχίσουν να δουλεύουν εποικοδομητικά πάνω στα προβλήματά τους.

Μερικές φορές, χρειάζεται κυριολεκτικά να τους χωρίσουμε σωματικά βάζοντάς τους να καθίσουν ο ένας μακριά από τον άλλο στον κύκλο της ομάδας. Πάντα χρειάζεται να τους ζητήσουμε να αποφεύγουν να μιλάνε ο ένας για τον άλλο ή να υπερασπίζονται ο ένας τον άλλο απέναντι στην ομάδα. Ξανά και ξανά αναγκαζόμαστε να πούμε: «Τζoν, άφησε τη Μέρι να μιλήσει για τον εαυτό της» και «Ο Τζον μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, Μέρι, είναι αρκετά δυνατός».

Τελικά, αν μείνουν στη θεραπεία, όλα τα ζευγάρια μαθαίνουν ότι η αληθινή αποδοχή της ατομικότητας του καθενός είναι η μοναδική βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί ένας ώριμος γάμος και να ανθίσει η αληθινή αγάπη.[1]

[1]. Όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο των O’Neil Ανοιχτός γάμος θα το αναγνωρίσετε αυτό ως ένα βασικό αξίωμα που διαφοροποιεί τον ανοιχτό από τον κλειστό γάμο. Οι O’Neil ήταν στην πραγματικότητα αξιοθαύμαστα ήπιοι και συγκρατημένοι στην υπεράσπιση του ανοιχτού γάμου. Η δουλειά μου με ζευγάρια με έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο ανοιχτός γάμος είναι το μόνο είδος ώριμου γάμου που είναι υγιής και όχι έντονα καταστροφικός για την πνευματική υγεία και την ανάπτυξη των συντρόφων.

Απόσπασμα από το βιβλίο: “Ο Δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος, του M. Scott Peck, των εκδόσεων Πεδίο

Διαβάστε ακόμη: Ευθύνη | Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα της ζωής παρά μόνο λύνοντάς τα

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας