Ο παρτιζάνος

Ο ήχος από το τρομπόνι έφτανε απαλά στ’ αυτιά, στο γλυκό μεταίχμιο μεταξύ χουζουρέματος και ύπνου, ένα ανοιξιάτικο πρωινό που οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν διακριτικά τη λευκή κουρτίνα…

Una mattina mi son svegliato,
o bella, ciao! bella, ciao! bella, ciao, ciao, ciao!
Ένα πρωί ξύπνησα
Ω ομορφιά μου αντίο! ομορφιά μου αντίο! ομορφιά μου αντίο!

Ο ρυθμός δυνάμωνε – από τα ηχεία του γείτονα – κι άρχισα να σιγοτραγουδώ μαζί του.
Για την ιστορία, το bella ciao έγινε τραγούδι σύμβολο της ιταλικής αντίστασης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο· μια ωδή στους Ιταλούς παρτιζάνους που είπαν το δικό τους Όχι.

Το μυαλό κατρακύλησε αστραπιαία στους παρτιζάνους που κατοικούν στο αίμα μου· τους Έλληνες ήρωες, την αντίσταση, το δικό μας Όχι, πήγε μέχρι πίσω στους τριακόσιους·  με είδα τσολιαδάκι να τραγουδώ ποιήματα με τη σημαία στο χέρι και μετά να διανύω χιλιόμετρα υπό τους ήχους τυμπάνων για να καταφέρω – ο ασυγχρόνιστος – σωστό βήμα.

Τον παρτιζάνο τον κουβαλάς μέσα σου· ή τον έχεις ή δεν τον έχεις, κάτι σαν το στίγμα δηλαδή. Ο παρτιζάνος είναι νοοτροπία, είναι στάση ζωής, είναι νοτισμένη ψυχοσύνθεση έτοιμη ν’ αντιδράσει, να πολεμήσει· και θέσφατο να πέσει ηρωικώς σε μια μάχη που ο εχθρός είναι υπεράριθμος.

Χέρι – χέρι, Αχιλλέας και Ιφιγένεια μαζί.

Να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι καμία μάχη που να ήμουν με την πλευρά των πολλών ή των κακομούτσουνων βαρβάρων που μάχονταν για την μυρωδιά του αίματος.

Μ’ αυτές τις ανάκατες σκέψεις ξεκίνησα να πάρω τα αποτελέσματα των εξετάσεων για το στίγμα. Ήθελα… δηλαδή· γιατί το μποτιλιάρισμα ήταν πολλά χιλιόμετρα.

Και είναι εκεί που φουντώνει ο παρτιζάνος· ξεχύνεται από το αυτοκίνητο για να τιμωρήσει τον εχθρό που τόλμησε να χωθεί μπροστά του· Μα, για Μία θέση σε ουρά χιλιομέτρων θ’ αχολαγάμε μανιασμένα ανάμεσα σε λαμαρίνες;

Ω Ναι!
Για μια θέση, για ένα στραβό βλέμμα, για μια τσαλακωμένη τιμή, για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη, ο παρτιζάνος θα μάχεται αιωνίως…

Να μην ξύνεις τις πληγές σου στη θάλασσα γιατί μαζεύεις καρχαρίες, μου είχε πει κάποτε ένας μισομεθυσμένος.
Δεν φταίει ο καρχαρίας, να το θυμάσαι…

 

Newsletter εγγραφή

 

Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Είναι όμορφο να βαδίζεις το μονοπάτι της ζωής και να μοιράζεσαι εμπνεύσεις και συνειδητοποιήσεις. Γιατί μοιάζουν με απαλό αεράκι που διακριτικά δροσίζει και ανεπαίσθητα ωθεί κάποιον που ξέχασε ν' αγαπά αυτό που είναι.
Νίκος Χατζηκωνσταντίνου

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Νίκος Χατζηκωνσταντίνου (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ζώντας σαν ξωτικό

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας