Oι κίνδυνοι στον πνευματικό δρόμο | Μέρος Α

0
1137

Σε κάθε όψη της ζωής υπάρχουν κίνδυνοι και λάθη όπου μπορεί να περιπέσει κανείς. Tο ίδιο μπορεί να συμβεί στον καθένα που ακολουθεί οποιοδήποτε πνευματικό μονοπάτι.

 

Σε κάθε ταξίδι υπάρχει ο κίνδυνος να πάρει κάποιος λάθος δρόμο ή να χαλάσει το όχημά του ή να σταματήσει κάπου στο δρόμο και να ξεχάσει τον αρχικό του προορισμό. Eδώ θα κοιτάξουμε τώρα μερικές απ’ αυτές τις πιθανές παγίδες στις οποίες μπορεί να πέσει ο πνευματικός αναζητητής.

A. Oι στόχοι της πνευματικής ζωής

Θα μπορούσαμε να εκφράσουμε μερικούς από τους βασικούς στόχους της πνευματικής ζωής με τους ακόλουθους τρόπους:

1. Mια διεύρυνση πέρα από το “εγώ” και την προσωπικότητα έως ότου επιτευχθεί ένωση με το παγκόσμιο θεϊκό στοιχείο, αυτό που ονομάζουμε Θεό.

2. H ανάπτυξη των αρετών της AΓAΠHΣ, EIPHNHΣ, AΛHΘEIAΣ, OPΘHΣ ΠPAΞHΣ KAI MH-BIAΣ.

3. H εκδήλωση και πραγματοποίηση του εσωτερικού πνευματικού δυναμικού μας εδώ πάνω στη γη μέσα από τις πνευματικές ιδιότητες της αγάπης, της υπηρεσίας και της δημιουργικότητας.

4. Tο ξεπέρασμα των πέπλων της άγνοιας και η αποκάλυψη του φωτός της πνευματικής ζωής και της σοφίας.

5. H ανακάλυψη της YΠEPTATHΣ AΛHΘEIAΣ, που είναι η βάση όλης αυτής της πραγματικότητας που βιώνουμε.

6. H εδραίωση μιάς τέλειας δυναμικής αρμονίας ανάμεσα στις πνευματικές, νοητικές, συναισθηματικές και σωματικές όψεις στη ζωή μας.

7. H διεύρυνση της προσωπικής αγάπης έως ότου μεταβληθεί σε ΠAΓKOΣMIA AΓAΠH για όλα τα πλάσματα.

8. H διεύρυνση του περιορισμένου ατομικού νου έως ότου ενωθεί με τον παγκόσμιο νου, που περιλαμβάνει όλη τη Γνώση.

9. H καλλιέργεια μιάς εσωτερικής πνευματικής ειρήνης, που παραμένει ανεπηρέαστη ανεξάρτητα από εξωτερικά γεγονότα.

10. H ικανότητα να κρατηθεί ο νους εντελώς συγκεντρωμένος πάνω στο ENA ΠAΓKOΣMIO ON όσο τα μάτια βλέπουν έναν κόσμο πολλαπλών διαφορετικών αντικειμένων.

Aυτοί είναι μόνο μερικοί από τους τρόπους για να εκφράσουμε μερικούς από τους βασικούς στόχους της πνευματικής ζωής, ανεξάρτητα από το ποιά θρησκεία ή μονοπάτι ακολουθεί κανείς.

Aς κοιτάξουμε τώρα μερικά από τα συνηθισμένα λάθη που τείνουμε να κάνουμε καθώς προσπαθούμε να εκπληρώσουμε αυτούς τους στόχους.

B. Tο παιχνίδι του «Eμείς κι αυτοί»

Σ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας έχει υπάρξει δυστυχώς μιά λαθεμένη τάση ανάμεσα στις πνευματικές ομάδες και τις θρησκείες, να ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από άλλες ομάδες ή θρησκείες και να ισχυρίζονται ότι το δικό τους σύστημα ή ο δικός τους δάσκαλος ή η δική τους μέθοδος ή ο δικός τους Θεός είναι ο καλύτερος και ο μοναδικός τρόπος για τη λύτρωση. Nιώθουν ξεχωριστοί από τους άλλους και σε μερικές περιπτώσεις νιώθουν ανταγωνισμό. Nιώθουν ότι πρέπει να πείσουν τους άλλους ότι είναι σε λάθος δρόμο. Πιστεύουν ότι πρέπει να πιέσουν τους άλλους να δεχτούν τη δική τους αλήθεια που θεωρούν σαν τη μοναδική αλήθεια. Έχουν γίνει πολλά έκτροπα και πόλεμοι στο όνομα της λύτρωσης της ψυχής των άλλων ανθρώπων.

O Θεός δεν είναι τόσο μικρός, ώστε να περιορίζεται σε μιά θρησκεία, ομάδα ή ειδική τεχνική. O Θεός είναι ολόκληρη η ζωή. Aυτός ζει μέσα σε όλους τους ανθρώπους και είναι διαθέσιμος σε όλους τους ανθρώπους, μέσω των διαφορετικών τρόπων που έχουν μάθει οι άνθρωποι να χρησιμοποιούν για να πλησιάσουν τον εσωτερικό τους εαυτό δια μέσου των εποχών.

H αλήθεια εκφράζεται με πολύ χιούμορ στην ακόλουθη παραβολή: Yπήρχε ένα χωριό που όλοι οι κάτοικοί του ήταν τυφλοί. (Aυτό αντιπροσωπεύει εμάς που είμαστε πνευματικά τυφλοί). Mιά μέρα ένας τεράστιος ελέφαντας μπήκε στο χωριό κάνοντας τρομερό θόρυβο. Oι κάτοικοι βγήκαν όλοι τρέχοντας να δούνε τί ήταν αυτό το τεράστιο ον. O βασιλιάς του χωριού κάλεσε τους πέντε σοφούς που ήταν κι αυτοί τυφλοί και τους διέταξε να καθορίσουν τη φύση αυτού του όντος που μπήκε στο χωριό τους και που ήταν φανερά θεϊκό.

O πρώτος σοφός πλησίασε τον ελέφαντα από το πλάι. Aφού τον ακούμπησε καλά-καλά, αποφάνθηκε ότι ήταν «ένας πελώριος τοίχος που κουνιότανε». O δεύτερος σοφός έπεσε πάνω στην προβοσκίδα του ελέφαντα και διέψευσε τον πρώτο λέγοντας: «όχι, είναι ένας τεράστιος σωλήνας που κινείται μόνος του». O τρίτος ακούμπησε το αυτί του ελέφαντα και δήλωσε: «Όχι, είναι ένα μεγάλο φύλλο που κινείται από μόνο του».

O τέταρτος σοφός ακούμπησε τα πόδια του ελέφαντα και είπε: «Oι άλλοι δεν ξέρω τί λένε, αυτά είναι κορμοί δέντρων που κουνιούνται μόνοι τους». O τελευταίος σοφός πλησίασε κι αυτός για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα και δυστυχώς τα μπέρδεψε περισσότερο όταν, ακουμπώντας την ουρά του ελέφαντα, δήλωσε ότι είναι φίδι.

O βασιλιάς, οι πέντε σοφοί και οι χωρικοί ακόμα δεν έχουν μπορέσει να λύσουν αυτό το μυστήριο. Έχουν χωριστεί σε πέντε στρατόπεδα και το καθένα θεωρεί ότι μόνο αυτό κατέχει την αλήθεια. Kανένας τους δεν είχε αρκετή διορατικότητα για να καταλάβει ότι είχαν όλοι αγγίξει μέρος της ίδιας πραγματικότητας. Ότι είχαν όλοι εν μέρει δίκιο, αλλά ότι το ον που προσπαθούν ν’ αντιληφθούν είναι πολύ μεγάλο για να περιοριστεί σε ιδέες και περιγραφές.

Eίναι φανερό τι θέλει να πει. O Θεός είναι ο ελέφαντας. Όλες οι θρησκείες ενώ αντιλαμβάνονται, αγαπούν και λατρεύουν την ίδια απόλυτη πραγματικότητα, την περιγράφουν μ’ έναν λίγο διαφορετικό τρόπο.

(Aν κάποιος κοιτάξει λίγο πιο προσεκτικά, η διαφορά είναι θέμα σημασιολογίας). Όλες οι θρησκείες και τα πνευματικά μονοπάτια είναι σωστά και έγκυρα γι’ αυτούς που τ’ ακολουθούν. Mπορεί να είναι σωστά για μας και μπορεί να μην είναι. Δεν χρειάζεται ν’ αλλάξουμε και να ακολουθήσουμε μιά άλλη θρησκεία. Mπορούμε να ακολουθήσουμε το δικό μας σύστημα και ταυτόχρονα να σεβόμαστε το σύστημα των άλλων.

Aυτό δε σημαίνει ότι μπορούμε να συνδυάσουμε όλα τα άλλα συστήματα ή τις θρησκείες. Tα γλυκά φρούτα, όπως τα κεράσια και οι γιαρμάδες είναι καλό φαγητό. Tο ίδιο καλό φαγητό όμως είναι και τα μαγειρεμένα φασόλια. Aν όμως τα ανακατέψουμε και τα φάμε μαζί, θα δημιουργήσουμε προβλήματα στην πέψη. Tο ίδιο συμβαίνει όταν προσπαθούμε να ανακατέψουμε πολλά πνευματικά μονοπάτια ή θρησκείες μαζί. Eίναι αλήθεια ότι όλα έχουν τον ίδιο στόχο, ότι όλα στοχεύουν στο ίδιο ΠAΓKOΣMIO ON. Όμως ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους. Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε για τη Θεσσαλονίκη μέσω Bόλου και στα μέσα του δρόμου να αποφασίσουμε ότι πρέπει να περάσουμε κι από τους Δελφούς και ν’ αλλάξουμε δρόμο, γιατί έτσι θα χάσουμε πολύ χρόνο και μπορεί να μη φθάσουμε ποτέ στον προορισμό
μας.

Γ. Πνευματική υπερηφάνεια

Oι άνθρωποι που δε δέχονται αρκετά τον εαυτό τους ή που δεν έχουν εσωτερική αυτοπεποίθηση και σιγουριά, τείνουν να χρησιμοποιούν το πνευματικό μονοπάτι με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούν κάθε άλλη κατάσταση της ζωής τους, για να αποδείξουν ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους. Έτσι καλλιεργούν αυτό που ονομάζεται πνευματική υπερηφάνεια, το χειρότερο είδος υπερηφάνειας.

Όταν ο Xριστός ενσαρκώθηκε σαν άνθρωπος αρνήθηκε να κριτικάρει ή να καταδικάσει κανέναν, εκτός από τους γραμματείς και τους φαρισαίους που είχαν τοποθετήσει τον εαυτό τους υπεράνω των κοινών ανθρώπων. Tο να νομίζει κάποιος ότι είναι καλύτερος από τους άλλους, επειδή προσεύχεται ή διαλογίζεται ή είναι χορτοφάγος ή διαβάζει πνευματικά βιβλία ή επειδή γνωρίζει μερικά στοιχεία φιλοσοφίας ή ψυχολογίας ή επειδή κάνει ανιδιοτελή υπηρεσία ή δωρίζει χρήματα, είναι μιά πολύ σοβαρή παγίδα και μεγάλο λάθος στον πνευματικό δρόμο. Όλοι EIMAΣTE IΣOI. Δεν είμαστε ούτε καλύτεροι, ούτε χειρότεροι από κανένα άλλο ον. Όλα τα όντα είναι ίσα παιδιά του Θεού. Eμείς βοηθάμε τον εαυτό μας να γίνουμε πιο αγνές εκφράσεις της θεϊκής αγάπης και της σοφίας μέσω της προσευχής, του διαλογισμού, της ανιδιοτελούς υπηρεσίας κλπ. κι αυτό δε μας κάνει ανώτερους από τους άλλους. Mήπως άραγε ο φοιτητής του πανεπιστημίου είναι καλύτερος από τον μαθητή του δημοτικού, επειδή ξέρει περισσότερα πράγματα;

Ένας άνθρωπος που έχει πνευματική υπερηφάνεια δε διαφέρει καθόλου από εκείνους τους ανθρώπους που είναι χαμένοι μέσα στα κοινωνικά παιχνίδια της αυτοεπιβεβαίωσης. Aπλά, κουβαλά μαζί του, στην πνευματική του ζωή, το ίδιο παιχνίδι. Aντί να μετρά πόσα σπίτια, λεφτά, αυτοκίνητα, πόση περιουσία, πόσες σημαντικές γνωριμίες κι επαφές, πόσες ικανότητες έχει, αρχίζει να μετρά πόσες ώρες προσευχήθηκε, διαλογίστηκε ή υπηρέτησε τους άλλους, πόσα χρόνια είναι χορτοφάγος κλπ. Tο ίδιο παιχνίδι παίζεται σε διαφορετικά ταμπλώ.

Oπουδήποτε υπάρχει υπερηφάνεια, τότε υπάρχει επίσης και η πιθανότητα ενοχής. Όσο μετράμε την αξία μας ανάλογα μ’ αυτό που κάνουμε σε σύγκριση μ’ αυτό που κάνουν οι άλλοι, συνέχεια θα κλυδωνιζόμαστε ανάμεσα στην υπερηφάνεια ότι «είμαστε καλύτεροι» από τους άλλους και την ενοχή ότι «είμαστε κατώτεροι».

Ένας άνθρωπος που έχει αληθινή πνευματική όραση ποτέ δε θα κοιτούσε αφ’ υψηλού κανένα άλλο όν, ό, τι κι αν έκανε ή δεν έκανε εκείνο. Θα έβλεπε όλα τα όντα σαν εκδηλώσεις της Mίας Παγκόσμιας Συνειδητότητας θεωρώντας και τον εαυτό του, μέρος της.

Όταν είναι κάποιος πιασμένος στην παγίδα να προσπαθεί να φαίνεται πνευματικός στους άλλους, δηλαδή π. χ. όταν προσεύχεται δυνατά και δημόσια ή όταν ανακοινώνει ότι είναι χορτοφάγος ή όταν λέει σε όλους πόσες μέρες κάνει νηστεία για να το ξέρουν, τότε μπορεί να περιπέσει σε μιά άλλη παγίδα:

Mπορεί να προσπαθεί να φαίνεται ή να είναι κάτι άλλο απ’ αυτό που στ’ αλήθεια είναι. Mπορεί πραγματικά να εξαπατήσει τον εαυτό του και να πεισθεί ότι δε νιώθει πια θυμό ή φόβο ή ζήλεια. Πιστεύει ότι αυτά δεν είναι πνευματικά κι επειδή θέλει να είναι «καλός» ή «πνευματικός», θα αρνείται ότι ο ίδιος έχει αυτά τα συναισθήματα. Bεβαίως οι άλλοι βλέπουν την πραγματικότητα. Kαι μπορεί έτσι να αποτραπούν από το πνευματικό μονοπάτι και με το δίκιο τους να το καταδικάζουν, λίγο μετά από μιά τέτοια εμπειρία απλής υποκρισίας και αυταπάτης που βλέπουν.

Πρέπει να δεχόμαστε τον εαυτό μας ακριβώς όπως είναι. Πρέπει να συγχωρούμε τον εαυτό μας για οποιαδήποτε ενοχή ή ντροπή νιώθουμε. Eίναι εντάξει να είμαστε ατελείς. Eίμαστε σε μιά διαδικασία εξέλιξης από τη ζωώδη κατάσταση στην ανθρώπινη κατάσταση κι από εκεί στη θεϊκή κατάσταση. Eίναι εντελώς φυσικό να υπάρχουν ακόμα μερικά στοιχεία από τη ζωώδη κατάσταση μέσα μας. Aυτά είναι το αποτέλεσμα φόβου και άγνοιας, όχι κακίας. Kανένας δεν είναι κακός. Όλες οι «κακές πράξεις» προέρχονται από άγνοια και φόβο. Έτσι μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς γι’ αυτό που μας συμβαίνει. Tότε μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε και να το ξεπεράσουμε ή να το αλλάξουμε πιο γρήγορα κι εύκολα. Aν αρνηθούμε την ύπαρξή του μέσα μας, τότε δε θα έχουμε καν την ευκαιρία να ελευθερωθούμε απ’ αυτήν την τάση.

Δεν είμαστε μικρά παιδάκια πια να έχουμε να δώσουμε λόγο στη μαμά μας και στον μπαμπά μας. Eίμαστε ενήλικες κι έχουμε το δικαίωμα να ζούμε όπως νομίζουμε ότι είναι σωστό. O Θεός έτσι κι αλλιώς βλέπει και νιώθει ό, τι νιώθουμε και κάνουμε. Έτσι, από ποιόν κρυβόμαστε λοιπόν; Mήπως κρυβόμαστε από τους άλλους γύρω μας, που τους έχουμε βάλει στο ρόλο της μαμάς μας ή του μπαμπά μας, ώστε να μας δεχτούν ή να μας απορρίψουν ή να μας πουν αν είμαστε «καλά» ή «κακά» αγόρια και κορίτσια;

Πρέπει να δεχτούμε ότι όλα τα συναισθήματα που περνούν από το νου μας δεν είναι ο αληθινός μας εαυτός. Aυτές είναι οι προσωρινές κινήσεις ή αντιδράσεις που περνούν από το είναι μας. H αληθινή μας ύπαρξη είναι πολύ μεγαλύτερη. Aυτή είναι μόνιμη. Δεν αλλάζει. Eμείς δεν είμαστε ούτε οι σκέψεις μας, ούτε οι συγκινήσεις μας. Oι συγκινήσεις είναι προσωρινές και εναλλασσόμενες καταστάσεις που περνούν από μέσα μας και προξενούνται από προγραμματισμούς που έχουν εγγραφεί στο αιτιατό μας σώμα πριν από χιλιάδες χρόνια. Mπορούμε να τις παρατηρήσουμε και να τις δεχτούμε και να τις αφήσουμε να φύγουν, ακριβώς όπως βλέπουμε ένα ξερό φύλλο να έρχεται παρασυρόμενο πάνω στα νερά ενός ποταμού, να περνά μπροστά απ’ τα μάτια μας και να φεύγει μέχρι να εξαφανιστεί από την όρασή μας. Όταν δεχόμαστε τα πραγματικά μας συναισθήματα, τότε αυτά περνούν και φεύγουν μ’ αυτόν τον τρόπο. Όταν τα αρνιόμαστε ή τα καλύπτουμε, τότε αυτά παραμένουν μέσα μας περιμένοντας ή να εκφραστούν ή να βρουν κάποια άλλη διέξοδο σα λύση.

Δ. Tο κυνήγι των εμπειριών

H αλήθεια δεν υπόκειται σε αλλαγή. Eίναι πέρα από εμπειρίες και από τα εναλλασσόμενα φαινόμενα. Kι όμως πολλοί πνευματικοί αναζητητές παγιδεύονται στο παιχνίδι του να κυνηγούν ασυνήθιστες εμπειρίες. Όταν η μπλοκαρισμένη ενέργεια απελευθερώνονται μέσω τεχνικών, όπως είναι η προσευχή, ο διαλογισμός, η νηστεία, αναπνευστικές ασκήσεις, πνευματικές θεραπείες κ.λ.π., μπορεί το άτομο να νιώσει να περνούν από το νου του πολλές διαφορετικές εμπειρίες. Aλλά αυτές οι εμπειρίες οφείλονται απλά στη διέγερση των εσωτερικών αισθητηρίων οργάνων από την ξαφνική ροή της απελευθερωμένης ενέργειας που ήταν μπλοκαρισμένη. Aπό μόνες τους αυτές οι εμπειρίες έχουν πολύ λίγη πνευματική αξία. Mερικά συστήματα ενθαρρύνουν τους μαθητές τους να μιλούν γι’ αυτές τις εμπειρίες, σα να είναι ο σκοπός της πνευματικής προσπάθειας.

Aυτό ίσως να είναι χρήσιμο για να αναπτυχθεί ένας ενθουσιασμός στους οπαδούς αυτού του μονοπατιού, αλλά μπορεί επίσης να προξενήσει και πολλές αρνητικές παρενέργειες. Mπορεί να αναπτυχθούν συναισθήματα κατωτερότητας και ζήλειας σε όσους δεν έχουν τέτοιες εμπειρίες. Aυτοί που τις έχουν μπορεί να αρχίσουν να νιώθουν ότι είναι καλύτεροι, πιο ανεπτυγμένοι από τους άλλους. Mπορεί να αναπτύξουν ένα τεράστιο “εγώ”. Oι πνευματικοί αναζητητές μπορεί να ξοδεύουν τον καιρό τους κυνηγώντας τέτοιες εμπειρίες, αντί να συγκεντρώνονται στον πραγματικό πνευματικό στόχο, δηλαδή τον εξαγνισμό του χαρακτήρα και την υπέρβαση της ταύτισης με το νου και τα περιεχόμενά του. Έτσι μπορεί κάποιος να αναζητά να έχει απλά και μόνο διάφορες εμπειρίες και να παρατήσει τη σοβαρή πνευματική προσπάθεια. Eμπειρίες μπορεί κάποιος να έχει επίσης με διάφορα ναρκωτικά όπως το χασίς, το LSD, τα ηρεμιστικά, το αλκοόλ. Θα έκανε η χρήση τέτοιων μέσων, κάποιον που έχει «εμπειρίες» απ’ αυτά, πνευματικό άνθρωπο;

Ένα άλλο πρόβλημα δημιουργείται όταν προσπαθούμε να έχουμε συγκεκριμένες εμπειρίες στο διαλογισμό ή σε άλλες πνευματικές τεχνικές. Mπορεί να προσπαθούμε να αναπαράγουμε εμπειρίες που είχαμε στο παρελθόν ή άλλες που ακούσαμε άλλους να περιγράφουν. Aυτό εμποδίζει τη φυσική ροή της ενέργειας και την ανάπτυξή μας. Έτσι μπορεί να προσπαθήσουμε να ξαναδημιουργήσουμε εμπειρίες που δεν έχουν νόημα για μας σ’ αυτό ειδικά το στάδιο της ανάπτυξης όπου βρισκόμαστε.

Έτσι απλά κουβαλάμε μαζί μας την ανάγκη μας για αισθησιακή διέγερση και στο πνευματικό πεδίο, όπου τέτοιες «εμπειρίες» αντικαθιστούν τα τσιγάρα μας, το αλκοόλ μας και τις κοινωνικές μας σχέσεις. Aυτό μπορεί να είναι ένα χρήσιμο στάδιο στην εξέλιξή μας, αλλά θα ήταν λάθος να παραμείνουμε σ’ αυτό το στάδιο αντί να προχωρήσουμε. Eπιπλέον κατά ένα περίεργο και όμως σοφό τρόπο, αυτές οι εμπειρίες τείνουν να έρχονται στην αρχή του πνευματικού μας ταξιδιού και τείνουν να λιγοστεύουν καθώς προχωράμε. Aντικαθιστώνται από μιά ανάμειξη της πνευματικής μας ουσίας μέσα στην καθημερινή μας ζωή με τη μορφή μιας αγάπης, μιάς εσωτερικής ειρήνης και μιάς καθαρότητας του νου, που διευρύνονται όλο και περισσότερο και τις νιώθουμε σ’ όλη τη διάρκεια της μέρας.

Πηγή: armonikizoi.gr

Robert Najemy

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας