Θέλω να εξηγήσω λίγο την κοσμοθεωρία στην οποία έχω καταλήξει μετά από σαράντα πέντε χρόνια. Θα ήθελα εσείς να νιώθετε ελεύθεροι να δεχτείτε ή και να μην δεχτείτε την αντίληψη αυτή. Για μένα όλο το σύμπαν, όλοι οι άνθρωποι, τα ζώα και τα φυτά είναι εκφράσεις μίας συνειδητότητας, αυτό που ονομάζουμε Θεία συνειδητότητα και ο καθένας από εμάς είναι μία έκφραση αυτής της Θείας συνειδητότητας, όπως και οι άλλοι άνθρωποι γύρω μας, η οικογένεια, οι φίλοι, οι άγνωστοι και βέβαια τα ζώα, τα φυτά και όλο το σύμπαν.

 

Aυτή η Θεία συνειδητότητα εκφράζεται σε αυτή τη διάσταση με όλο και πιο πυκνά σώματα. Καθένας από εμάς είναι μία ακτίνα του Θείου σε αυτή τη διάσταση. Υπάρχει μια ακτίνα πνευματική που μας συνδέει με ανώτερα τμήματα της συνειδητότητας και με το Θείο. Μέσα σε αυτή τη δημιουργία, στον τρισδιάστατο κόσμο, λειτουργούν κάποιοι νόμοι και αυτοί οι νόμοι, κατά την δική μου αντίληψη είναι οι εξής:

Έχουμε Ελεύθερη Βούληση. Έχουμε την επιλογή να επιλέξουμε να λειτουργήσουμε ηθικά ή ανήθικα. Να συμπεριφερόμαστε με αγάπη ή με φόβο και αμυντικούς μηχανισμούς. Να συμπεριφερόμαστε στους άλλους, όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφέρονται ή όχι. Δόθηκε σε μας αυτή η ελευθερία. Οι άγγελοι δεν έχουν αυτή την ελευθερία, ο Θεός δεν έχει αυτή την ελευθερία, τα ζώα δεν έχουν αυτή την ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος έχει αυτή την ελευθερία. Να ξεφύγει από την αληθινή του φύση ή να λειτουργήσει βάσει της αληθινής του πνευματικής φύσης.

Τώρα, υπάρχουν κάποιοι νόμοι ή μηχανισμοί που μας βοηθάνε να βρούμε το δρόμο μας στην εξέλιξη.

1. Ο πρώτος νόμος είναι η Δράση και η Αντίδραση. Ζούμε σε ένα σύστημα, εδώ στον χωροχρόνο τουλάχιστον, που ότι κάνουμε έχει ένα αποτέλεσμα. Κάθε μας δράση έχει μία αντίδραση πίσω σε μας, όχι για να τιμωρηθούμε, ούτε για να υποφέρουμε αλλά για να μάθουμε. Υπάρχει η δράση και η αντίδραση, ένας μηχανισμός όπου ότι κάνω γυρίζει πίσω σε μένα. Όχι μόνο πράξεις, αλλά λόγια, σκέψεις κίνητρα, τα πάντα γυρίζουν σε μένα για να μάθω μέσα από την εμπειρία αυτή.

2. Ο δεύτερος νόμος είναι ο νόμος της Συμπαθητικής Δόνησης ή Έλξης ή το Καθρέφτισμα, όπου καθρεφτίζεται πίσω σε μας, πάλι ότι σκεφτόμαστε, το σύστημα πεποιθήσεων, οι φόβοι μας γυρίζουν σε μας, η κριτική μας, οι ενοχές μας, αλλά και η αγάπη μας και η ευγνωμοσύνη μας. Όλα τα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα μας υλοποιούνται σε έναν εξωτερικό κόσμο όπου θα μπορέσουμε να πούμε ότι σε κάποιο βαθμό είναι ουδέτερος και εμείς έλκουμε από τους ανθρώπους, από τον κόσμο, από το σώμα μας και από τις συνθήκες της ζωής μας αυτό που αντιστοιχεί στον τρόπο που σκεφτόμαστε.

3. Ο τρίτος νόμος είναι ο νόμος της Εξέλιξης. Υπάρχει μια έμφυτη ανάγκη μέσα μας, σαν συνειδητότητα να εξελιχθούμε. Ο κάθε άνθρωπος μέσα του έχει αυτή την ανάγκη. Όμως σε πολλούς ανθρώπους είναι καλυμμένη η ανάγκη, δεν τη νιώθουν. Αλλά στο βάθος του εαυτού τους ο προορισμός είναι η εξέλιξη ή όπως εκφράζεται στην ορθοδοξία, η Θέωση. Ο κάθε ένας από εμάς έχει τον προορισμό της Θέωσης, της τελειοποίησης, της ολοκλήρωσης, της αυτοπραγμάτωσης, της φώτισης. Είναι ο προορισμός της ύπαρξής μας σε αυτή τη διάσταση.

4.Και μετά έχουμε το νόμο της Αγάπης, που μας δίνει τη δύναμη να συμπεριφερθούμε στον καθένα με τρόπο που θα θέλαμε να συμπεριφερθεί σε μας.
Τώρα, γιατί αναφέρομαι σε αυτούς τους νόμους;

Πρώτον, για να καταλάβουμε ότι τιμωρία δεν υπάρχει και δεν χρειάζεται πόνος. Χρειάζεται μάθηση. Ότι υπάρχει στη ζωή μας είναι αποτέλεσμα των νόμων αυτών και έχουμε το αποτέλεσμα των δικών μας σκέψεων και επιλογών για να μάθουμε τα επόμενα μαθήματα στην εξέλιξή μας.

Δεύτερον, για να ρωτήσουμε για ποιο λόγο θέλω να κάνω αυτό που κάνω. Μπορώ να είμαι «ηθικός άνθρωπος» από το φόβο της τιμωρίας. Δεν θεωρώ αρετή το να είμαι ηθικός από το φόβο της τιμωρίας. Δεν μπορεί ο φόβος να είναι αρετή. Μπορώ να είμαι ηθικός άνθρωπος επειδή πρέπει, επειδή θεωρώ ότι πρέπει να είμαι καλός άνθρωπος και ηθικός. Και πάλι το «πρέπει» δεν μου αρέσει ιδιαίτερα. Μετά μπορώ να είμαι ηθικός άνθρωπος επειδή αγαπώ, που για μένα είναι το ανώτερο κίνητρο. Να είμαι ηθικός άνθρωπος και να συμπεριφέρομαι στους ανθρώπους γύρω μου με τον τρόπο που θα ήθελα να μου συμπεριφέρονται.

Θέλω να σας περιγράψω αυτόν τον πίνακα όσον αφορά στο πνεύμα, την ψυχή και την προσωπικότητα.

Κατά την δική μου αντίληψη είμαστε πνεύμα, αγνή συνειδητότητα. Σε αυτό το επίπεδο του εαυτού μας είμαστε ένα με το Θείο. Είμαστε το ίδιο το Θείο, η θεία συνειδητότητα. Όμως για λόγους έκφρασης δημιουργούμε τα σώματα μας. Το πρώτο σώμα το ονομάζουμε ψυχή, η οποία αποτελείται από δύο σώματα: το αιτιατό σώμα που είναι η αποθήκευση όλων των εμπειριών της ψυχής, στη σειρά των ενσαρκώσεων, αν πιστεύετε στις ενσαρκώσεις. Και το δεύτερο σώμα η Ανώτερη Διάνοια ή ο Ανώτερος Νους ή ο παρατηρητής που έχει τη δυνατότητα να παρατηρεί τον κοινό νου, να αρχίζει να εντοπίζει που δεν λειτουργεί αποτελεσματικά και αντικειμενικά ή για όφελός μας ή για όφελος των άλλων και να το διορθώσει. Αυτό το ονομάζουμε παρατηρητή ή ψυχή.

Μετά έχουμε το φράγμα μεταξύ της ζωής και του θανάτου. Ό,τι υπάρχει πίσω αριστερά από αυτό δεν φαίνεται από αυτόν τον κόσμο, εκτός από ορισμένους ιδιαίτερους ανθρώπους. Όταν η συνειδητότητα που είμαστε επιλέγει να εκφραστεί προβάλουμε τη συνειδητότητά μας στα τρία σώματα: νους, ενεργειακό σώμα και υλικό σώμα. Τα στοιχεία που δημιουργούν την ποιότητα, τις τάσεις και τα χαρακτηριστικά του νου, του ενεργειακού σώματος και του υλικού σώματος είναι στο αιτιατό σώμα που είναι η αποθήκευση όλων των τάσεων. Που σημαίνει ότι και οι δυνάμεις και οι γνώσεις που έχουμε συσσωρεύσει μέσα στις ζωές αλλά και οι φόβοι και οι καρμικές οφειλές, καθορίζουν την έναρξη της ζωής μας. Δηλαδή το φύλο, την αρσενική ή τη θηλυκή έκφραση, σε ποια χώρα θα γεννηθούμε – αλλιώς είναι να γεννηθεί μία γυναίκα στη Σουηδία και αλλιώς στο Αφγανιστάν – σε ποια οικογένεια θα γεννηθούμε, τι τάσεις θα έχει αυτή η οικογένεια.

Φέρνουμε μαζί μας ένα χαρακτήρα από το αιτιατό σώμα.

Είναι πολύ σημαντικό, αν το πιστεύετε, ότι σαν μωρά γεννιόμαστε με χαρακτήρα και επιλέγουμε τους γονείς που θα βοηθήσουν να δημιουργήσουμε αυτό το χαρακτήρα σε αυτή τη ζωή. Άρα οι γονείς δεν δημιουργούν τα παιδιά τους. Κάθε ψυχή δημιουργεί τον εαυτό της και χρησιμοποιεί τους γονείς και το χαρακτήρα των γονιών για να διαμορφώσει το χαρακτήρα και την προσωπικότητα που ήθελε να δημιουργήσει σε αυτή τη ζωή για τα συγκεκριμένα μαθήματα που είχε να μάθει και για το έργο που είχε να κάνει σε αυτή τη συγκεκριμένη ενσάρκωση.

Όμως γέννηση και θάνατος δεν υπάρχουν. Υπάρχει η προβολή της συνειδητότητάς μας προσωρινά σε αυτή τη διάσταση, από πέντε μέρες έως εκατό χρόνια και μετά υπάρχει η απόσυρση. Δεν πεθαίνει κανείς. Υπάρχει η προβολή στην υλική διάσταση και η απόσυρση. Όταν αποσύρει η συνειδητότητα τη δύναμη που δίνει στο σώμα, το σώμα αρχίζει να φθείρεται, το ενεργειακό σώμα αρχίζει να φθείρετε, το περιεχόμενο του νου καταγράφεται μέσα στο αιτιατό σώμα και εμπλουτίζει αυτή την κατάσταση. Και τα θετικά που έχει αναπτύξει αυτή η προσωπικότητα, αλλά και τα αρνητικά.

Ο κάθε άνθρωπος είναι μια ακτίνα της θείας συνειδητότητας με ένα διαφορετικό αιτιατό σώμα, ένα διαφορετικό νου, διαφορετικό ενεργειακό σώμα και διαφορετικό υλικό σώμα. Και όλοι γύρω μας είναι εκφράσεις αυτής της ίδιας της μίας συνειδητότητας.

Τι είναι αυτό που ορίζει τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής μας; Γιατί καθένας από εμάς έχει ένα διαφορετικό σώμα, διαφορετικές αντοχές, διαφορετικό νευρικό σύστημα, διαφορετικές συμπεριφορές από τους γονείς μας και γενικά διαφορετική κατάσταση στη ζωή μας; Τι είναι αυτό, που το ορίζει αυτό;

Η μία απάντηση είναι, ότι είναι το χάος, ότι μας έτυχε. Δεν υπάρχει αιτία και αποτέλεσμα, υπάρχει χάος, δεν υπάρχει κανένας λόγος που ο καθένας βιώνει το κάθε τι, και πολλοί επιστήμονες αυτό βλέπουν. Μας βλέπουν σαν ένα χημικό ατύχημα χωρίς προορισμό, χωρίς λόγο ύπαρξης. Δεν υπάρχει λόγος.

Η δεύτερη απάντηση είναι πως υπάρχει ένας Θεός ξεχωριστός από εμάς, που επιλέγει τι θα γίνει στον καθένα με κάποια σοφία, δικαιοσύνη και αγάπη που είναι δύσκολο να δούμε. Είναι δύσκολο να δούμε τη δικαιοσύνη σε ένα παιδί που γεννιέται από γονείς που το κακοποιούν ή και ακόμα το σκοτώνουν. Ή ένα παιδί που πεθαίνει πέντε ημερών. Ή που αρρωσταίνει κάποιος πολύ νωρίς στη ζωή του και δεν θεραπεύεται ποτέ. Είναι δύσκολο να δούμε πως ένας Θεός αγάπης θα μπορούσε να επιλέγει τέτοιες συνθήκες για τον καθένα. Θα μπορούσα να το πιστέψω αν έβλεπα ότι οι άνθρωποι αξιοποιούν τις δύσκολες συνθήκες για να εξελίσσονται. Αλλά δεν το βλέπουμε αυτό να συμβαίνει συχνά. Μερικοί το κάνουν. Το 1% καταφέρνουν να αξιοποιούν τις δυσκολίες και να γίνονται σπουδαίοι άνθρωποι. Άλλοι μπορεί να βουλιάζουν στο μίσος, στο θυμό, στην κακία και δεν καταφέρνουν να αξιοποιούν τις δύσκολες συνθήκες της γέννησής τους ή τα παιδικά τους χρόνια.

Τότε, για μένα, η μόνη δίκαιη απάντηση είναι ότι εμείς δημιουργούμε τις συνθήκες της ζωής μας.

Eίμαστε αποκλειστικοί δημιουργοί της πραγματικότητάς μας. Ο πρώτος τρόπος με τον οποίο δημιουργούμε την πραγματικότητά μας είναι με την αιτία και το αποτέλεσμα. O Νόμος του Κάρμα, που δεν είναι ινδικός. Ο Χριστός είπε «ό,τι σπείρεις θα θερίσεις», «σήκω περπάτα, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται». Σε όλες τις θρησκείες διδάσκεται ότι υπάρχει ένας νόμος που λέει πως αν τα πράγματα δεν είναι καλά, είναι από κάτι που έκανες. Η κάθε πράξη, η κάθε επιλογή του ανθρώπου, έχει μια συνέπεια στη ζωή του.

Δυστυχώς, μέχρι τώρα είδαμε αυτόν το νόμο σαν μία μορφή τιμωρίας και είχαμε την λανθασμένη αντίληψη ότι ο μόνος τρόπος για να τελειώσει αυτό, ήταν να υποφέρουμε. Δεν συμφωνώ με αυτή την αντίληψη. Δεν πιστεύω στην τιμωρία. Πιστεύω στην εξέλιξη. Και δεν πιστεύω ότι εάν υποφέρουμε αρκετά, θα τελειώσει. Θα τελειώσει όταν μάθουμε το μάθημα για το οποίο επιλέξαμε αυτή την εμπειρία. Σαν ψυχές επιλέγουμε τις καρμικές εμπειρίες για να εξελιχτούμε. Να μάθουμε πως νιώθει κάποιος όταν οι άλλοι του συμπεριφέρονται έτσι. Να ξέρουμε πως νιώθει κάποιος όταν έχει ένα σώμα που τον δυσκολεύει, δηλαδή να αποκτήσουμε ταπεινοφροσύνη, να αποκτήσουμε ευαισθησία και να αποφασίσουμε ότι θέλουμε να συμπεριφερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφέρονται. Το κάρμα δεν είναι τιμωρία, είναι ένας εκπαιδευτικός μηχανισμός.

Δεύτερος παράγοντας που διαμορφώνει τις συνθήκες της ζωής μας σήμερα, είναι οι επιλογές του κάθε ανθρώπου να μάθει συγκεκριμένα μαθήματα.

Ο κάθε ένας από εμάς, σαν ψυχή σε εξέλιξη, ανεξάρτητα από καρμικές επιρροές, μπορεί να επιλέξει να μάθει κάποια μαθήματα. Να μάθει αυτοπαραδοχή, να μάθει εσωτερική δύναμη, να μάθει την συγχώρεση, να μάθει την αγάπη χωρίς όρους, να μάθει τον καθορισμό ορίων. Θα επιλέξει εμπειρίες που του δίνουν την ευκαιρία να μάθει τα συγκεκριμένα μαθήματα. Από κει και πέρα, έχουμε την ελευθερία να μάθουμε και να μην μάθουμε. Πώς μας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, σε ποια κατάσταση είναι το σώμα μας ή τα οικονομικά μας. Γενικά οι καταστάσεις της ζωής μας είναι και αυτές καρμικές και εξελικτικές επιλογές.

Ο τρίτος παράγοντας είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα στο υποσυνείδητο. Τείνουμε να έλκουμε, προς τον εαυτό μας, αυτό που αντιστοιχεί στο τι πιστεύουμε και στο τι νιώθουμε.

Όμως τι είναι αυτό που ορίζει πως νιώθουμε με τις εσωτερικές συνθήκες της ζωής μας;

Εδώ κάνουμε έναν διαχωρισμό. Η πραγματικότητά μας δεν είναι οι εξωτερικές συνθήκες της ζωής μας. Η πραγματικότητά μας είναι τα συναισθήματα που δημιουργούμε με τον τρόπο που εμείς ερμηνεύουμε τις συνθήκες της ζωής μας. Δέκα άτομα με τις ίδιες συνθήκες, έχουν δέκα διαφορετικές πραγματικότητες, επειδή δίνουν περισσότερη ή λιγότερη σημασία σε αυτές τις συνθήκες και δημιουργούν ευτυχία ή δυστυχία ή κάτι άλλο. Οπότε η πραγματικότητά μας δεν είναι η εξωτερική ζωή. Είναι η εσωτερική ζωή.

Ο καθένας από μας δίνει μια διαφορετική ερμηνεία στο κάθε τι που συμβαίνει και δημιουργεί μία άλλη εσωτερική πραγματικότητα. Το πρόβλημα είναι πως αυτές οι ερμηνείες είναι κυρίως υποσυνείδητες, όπως το παγόβουνο, και σε πολύ λίγα συναισθήματα ή πεποιθήσεις έχουμε καθαρή επίγνωση ώστε να μπορούμε να τα αλλάξουμε. Aυτό προσπαθούμε να κάνουμε στο σεμινάριο αυτογνωσίας. Οι καταστάσεις της ζωής μας δεν είναι η πραγματικότητά μας. Η πραγματικότητά μας είναι η ερμηνεία και η σημασία που δίνουμε σε κάθε τι. Είναι πολύ σημαντικό να το καταλάβουμε αυτό. Έχουμε την ελευθερία να δώσουμε άλλη σημασία. Να ερμηνεύουμε τα πράγματα διαφορετικά. Η μόνη ελευθερία μας είναι η μεταμόρφωση του συστήματος πεποιθήσεων. Και αυτό για μένα είναι πραγματική μετάνοια, δηλαδή να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι.

Ένας σοφός πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια, με το όνομά Πατάντζαλι, εξήγησε γιατί ο άνθρωπος υποφέρει ψυχολογικά, σε πέντε φράσεις.

Είπε ότι ο άνθρωπος υποφέρει ψυχολογικά επειδή έχει ξεχάσει τι είναι. Είναι πνεύμα και έχει πάθει αμνησία, κατά την ενσάρκωση στο υλικό σώμα. Και βέβαια  η κοινωνία δίπλα μας δεν μας λέει «είσαι αιώνιο πνεύμα». Μας λέει «είσαι αυτό το σώμα», «η ασφάλειά σου στηρίζεται σε αυτό το σώμα», «η αξία σου εξαρτιέται σε αυτό το σώμα». Έχουμε πάθει αμνησία. Δεν βιώνουμε την αληθινή μας φύση.

Αυτό είναι σαν το ρεύμα που περνώντας από μια λάμπα, να ξεχάσει ότι είναι το ρεύμα σε όλες τις λάμπες και να νομίζει ότι είναι η λάμπα μέσα από την οποία εκφράζεται. Τότε παθαίνει δύο πράγματα: φοβάται το τέλος της λάμπας και συγκρίνει τον εαυτό του με άλλες λάμπες. Εμείς σαν πνεύματα, ταυτισμένοι με το σώμα, φοβόμαστε το τέλος του σώματος και συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τα άλλα σώματα γύρω μας. Δηλαδή ταυτιζόμαστε αποκλειστικά με το σώμα και τον νου.

Από την στιγμή που γίνεται η ταύτιση με το σώμα και τον νου, δημιουργούνται τέσσερις βασικοί φόβοι:
  1. Ο φόβος για τον σωματικό πόνο.
  2. Ο φόβος για τον ψυχολογικό πόνο (να χάσουμε έναν αγαπημένο, ή να μας απορρίψουν ή να νιώθουμε μοναξιά).
  3. Ο φόβος για το τέλος του σώματος, και
  4. Ο φόβος για το τέλος του νου.

Όλοι οι φόβοι των ανθρώπων είναι παρακλάδια των τεσσάρων φόβων. Φόβος να πονέσω σωματικά ή ψυχολογικά και φόβος να μην υπάρχω σωματικά ή ψυχολογικά. Αυτό μας οδηγεί στην επόμενη αιτία του ανθρώπινου πόνου που είναι η προσκόλληση και η αποστροφή. Προσκολλάμε σε ανθρώπους, σε ουσίες, σε δραστηριότητες για να βιώσουμε κάποια αίσθηση αξίας, κάποια αίσθηση ασφάλειας, απόλαυσης, ηρεμίας. Όμως η προσκόλληση σε αυτά δεν μας λύνει το πρόβλημα, γιατί δεν μπορούμε να τα ελέγχουμε. Ούτε να ελέγξουμε τους ανθρώπους πως θα λειτουργήσουν, αν θα μας αγαπήσουν για πάντα, αν θα μας συμπεριφέρονται όπως θέλουμε. Και γενικά ζούμε σε έναν κόσμο προσωρινό. Το αποτέλεσμα είναι άγχος, φόβος, αδικία και θυμός.

Ο ιστός της ταύτισης. Αυτά που λέμε εδώ εξηγούνται πολύ καλά στα βιβλία: «Οι ρόλοι που παίζουμε σαν ψυχές σε εξέλιξη» και «Ο ανώτερος προορισμός του ανθρώπου»

Σύμφωνα με τους περισσότερους πνευματικούς δασκάλους, τις περισσότερες θρησκείες, τους φιλόσοφους, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα είμαστε πνεύμα. Αυτό το σώμα είναι ένα προσωρινό όχημα.

Όταν το πνεύμα αρχίζει να εκδηλώνεται, δημιουργεί αυτό που ονομάζουμε Αιτιατό Σώμα, σαν ένα περίβλημα σε αυτή τη διάσταση. Μετά δημιουργείται η Ανώτερη Διάνοια, μετά ο Νους. Ο Νους δημιουργεί την κατάσταση στο Ενεργειακό Σώμα και το Ενεργειακό στο Υλικό Σώμα. Εδώ υπάρχει αλληλεπίδραση. Οι σκέψεις μας επιδρούν στην ενέργειά μας και δημιουργούν αρμονία ή δυσαρμονία στο Υλικό Σώμα. Και αυτό που τρώμε και ότι κάνουμε με το Υλικό Σώμα, επιδρά στο Ενεργειακό Σώμα που επιδρά στο Νου. Υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ των σωμάτων αυτών και για αυτό προτείνουμε σωστή διατροφή, ασκήσεις, αναπνοές, χαλάρωση, διαλογισμό, ώστε να φέρουμε μια ισορροπία και στα τρία σώματα: Νους, Ενέργεια και Υλικό Σώμα.

Η πρώτη μας ταύτιση και η τελευταία μας ταύτιση είναι με το Υλικό Σώμα. Οι ανάγκες μας στο Υλικό Σώμα είναι: οξυγόνο, νερό, τροφή, μία κατάλληλη θερμοκρασία και προστασία από ακραίες καιρικές συνθήκες. Τα θεωρούμε δεδομένα ότι θα έχουμε οξυγόνο, νερό, τροφή, ένα σπίτι για να προστατευτούμε. Τα προβλήματά μας δεν είναι μόνο από την ταύτιση με το σώμα. Αν η μόνη ταύτισή μας ήταν το σώμα, θα ήμαστε πανευτυχείς, γιατί έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε. Δυστυχώς τα προβλήματα τα συναισθηματικά δεν προέρχονται από αυτό. Τα διάφορα συναισθήματα είναι αποτέλεσμα της ταύτισης με διάφορους ρόλους, πέρα από το σώμα, που νομίζουμε ότι είμαστε.

Μερικοί από τους ρόλους είναι: ο ρόλος του παιδιού, του συντρόφου, του γονιού, του αδελφού, του εργαζόμενου και πολλά ακόμα.

Το πρόβλημα είναι ότι προσπαθούμε να βρούμε την αξία, την ασφάλεια, το νόημα και την ευτυχία μέσα από κάθε ρόλο. Μέσα από τον ρόλο του γονιού είναι άλλο να παίζω το ρόλο του γονιού για να βρω την αξία μου και άλλο να βοηθάω το παιδί μου. Στο ρόλο του συντρόφου, άλλο είναι να αγαπάω και να φροντίζω τον σύντροφό μου και άλλο να αναζητώ την αξία μου και την ασφάλειά μου μέσα από τον σύντροφο. Άλλο να θέλω να μάθω, να δώσω και να δημιουργήσω κι άλλο να θέλω να πάρω μέσα από τον ρόλο. Όμως είμαστε εδώ για να προσφέρουμε, να δημιουργούμε και να μάθουμε μέσα από τους ρόλους μας και όχι να βρούμε την αξία και την ασφάλειά μας, μέσα από κάθε ρόλο.

Όταν ο νους έχει μια ανάγκη ή προσκόλληση, λόγω ταύτισης με έναν ρόλο, βιώνει τα ακόλουθα:
  1. Άγχος και ένταση μήπως δεν καταφέρει να το έχει.
  2. Στεναχώρια, δυστυχία, πίκρα, απογοήτευση μέχρι να καταφέρει να το έχει. Δεν ησυχάζει.
  3. Αγωνία, θυμό και επιθετικότητα προς αυτούς που τον «εμποδίζουν».
  4. Ζήλια προς αυτούς που έχουν αυτό που θέλει.
  5. Αυτοαπόρριψη που δεν το έχει.
  6. Γίνεται ικανός να λειτουργήσει ακόμα και ανήθικα για να έχει αυτά που θέλει (λέει ψέματα, απατάει, κλέβει).
  7. Ενοχή που λειτουργεί ανήθικα.
  8. Και αν το έχει ακόμα περισσότερο φόβο, μήπως το χάσει.

Το άρθρο συνεχίζεται…

 

Newsletter εγγραφή

 

Robert Najemy

Ο Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ είναι συγγραφέας 37 βιβλίων και δάσκαλος σεμιναρίων αυτογνωσίας εδώ και 43 χρόνια με γνώσεις και τεχνικές, δοκιμασμένες & σύγχρονες για τη βελτίωση της ζωής.
Έχει πάνω από 1400 δωρεάν βίντεο στο Youtube και μια ιστοσελίδα με πάνω από 600 δωρεάν downloads.
Τα σεμινάρια της Αρμονικής Ζωής γίνονται στο Χαλάνδρι, Μαρκόπουλο, Π. Φάληρο, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Βόλο, Χανιά, Ηράκλειο, Χίο, Ραφήνα, Κέρκυρα, Λευκωσία και Λεμεσό και επίσης στο Internet.
Δείτε τα πλήρη στοιχεία της Αρμονικής Ζωής
Robert Najemy

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας