Διαβάστε: Οι ρόλοι που παίζουμε και οι ανάγκες που δημιουργούν | Μέρος Α

Η λειτουργία της προσκόλλησης.

Κάθε ρόλος δημιουργεί διαφορετικές προσκολλήσεις. Για να παγιδεύουν μαϊμούδες στην Αφρική και στη Νότιο Αμερική βάζουν μια μπανάνα ή φιστίκια μέσα σε ένα βάζο. Το χέρι χωράει να μπει για να πιάσει το δόλωμα, αλλά δεν χωράει να βγει όταν κρατάει την μπανάνα. Έρχεται ο κυνηγός, πιάνει την μαϊμού, την βάζει σε κλουβί και δεν περνάει καθόλου από τον νου της μαϊμούς να αφήσει την μπανάνα.

Έτσι και ο καθένας από εμάς έχει διάφορες «μπανάνες». Την έγκριση της μητέρας μου, το παιδί μου να ζήσει την ζωή του σύμφωνα με την δική μου αντίληψη, να συμφωνήσει ο σύντροφός μου, να με προσέχει. Ένα σωρό προσκολλήσεις που επιτρέπουμε να μας χαλάνε την ηρεμία, την ευτυχία και στο τέλος και την αγάπη μας για τους ανθρώπους γύρω μας, γιατί δεν αφήνουμε την προσκόλληση.

Άλλο η προτίμηση και άλλο η προσκόλληση. Υπάρχει ευτυχία και χωρίς αυτό στο οποίο είμαι προσκολλημένος.

Άλλοι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι χωρίς αυτό. Εμείς οι ίδιοι δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς αυτό. Γνωρίζετε άτομα που δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να είναι ευτυχισμένοι με πράγματα που δεν έχετε εσείς. Και απορείτε, «γιατί παιδί μου; Δέξου το. Εγώ δεν το έχω αυτό και δεν σκάω». Ο άνθρωπος αυτός έχει κάποιους προγραμματισμούς που η αξία του, η ασφάλειά του, η ελευθερία του, η απόλαυση, η ευτυχία του εξαρτάται από αυτό και δεν νιώθει την αξία του, την ασφάλεια ή την ευτυχία του χωρίς αυτό το συγκεκριμένο. Αυτό λέγεται προσκόλληση.

Ένα άλλο παράδειγμα: ένας άνθρωπος κρατάει μια γάτα από την ουρά. Η γάτα του έχει ματώσει το χέρι. Τι χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος για να πάψει να πονά; Να αφήσει την ουρά. Άρα οι προσκολλήσεις μας είναι αυτές που μας κάνουν να υποφέρουμε.

Εμείς είμαστε το πνεύμα και εκφραζόμαστε μέσα από το αιτιατό σώμα, ανώτερο νου, νου, ενεργειακό σώμα και υλικό σώμα. Και γύρω μας υπάρχουν διάφορες εστίες που για μας πρέπει να είναι ακριβώς όπως εμείς έχουμε προγραμματιστεί για να ησυχάσουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτό αφορά στο σύζυγο, στα παιδιά, στους γονείς, σε διάφορα.

Ο πρώτος ρόλος που παίζουμε στην ζωή μας και που παίζει κάθε ψυχή είναι ο ρόλος του παιδιού.

Ταυτιζόμενοι με το ρόλο του παιδιού έχουμε κάποιες απαιτήσεις από τις αδελφές ψυχές που παίζουν το ρόλο του γονιού. Και χρειαζόμαστε να ικανοποιούνται αυτές οι απαιτήσεις για να νιώθουμε ότι αξίζουμε, να νιώθουμε ασφάλεια, να νιώθουμε ευτυχία και να τους αγαπήσουμε. Θέλουμε οπωσδήποτε:

  • την αποδοχή τους, την αγάπη τους, την τρυφερότητα, την στήριξη, υλική βοήθεια, ελευθερία, έγκριση,
  • να συμφωνούν μαζί μας,
  • να δέχονται ό,τι κάνουμε,
  • να είναι επιτυχημένοι,
  • οι άλλοι να τους θαυμάζουν,
  • να είναι σεβαστοί στους άλλους,
  • να μας προτιμούν από τους άλλους,
  • να μας προτιμούν περισσότερο από τα αδέλφια μας,
  • να είναι δίκαιοι,
  • να μοιράζουν την περιουσία με δίκαιο τρόπο,
  • να μας έχουν εμπιστοσύνη,
  • να φροντίζουν τον εαυτό τους,
  • να μας ακούνε,
  • να σέβονται τις αποφάσεις μας,
  • να φροντίζουν τα παιδιά μας,
  • να μας αφήνουν να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας όπως θέλουμε εμείς,
  • να μας αφήνουν να είμαστε ελεύθεροι,
  • να μην είμαστε κοντά τους αν η ευτυχία μας είναι αλλού.
Κάθε προσκόλληση δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα όταν δεν ικανοποιείται.

Εδώ έχουμε πολλές προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιούνται για να είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος και να αγαπάω τις αδελφές ψυχές που παίζουν τον ρόλο των γονιών. Όμως, οι γονείς μας δεν είναι οι γονείς μας. Είναι αδελφές ψυχές με τις οποίες συμφωνήσαμε να παίξουμε αυτούς τους ρόλους για την αμοιβαία μας εξέλιξη, για την αμοιβαία μας μάθηση. Και αν δεν πήραμε κάτι από τους γονείς μας ήταν κατόπιν του συμβολαίου, της πνευματικής συμφωνίας ώστε να μπορούμε εμείς αυτό που δεν πήραμε εξωτερικά να το καλλιεργήσουμε εσωτερικά. Δεν έχουν γίνει λάθη.

Μπορεί κάποιος να έχει την πεποίθηση ότι πρέπει να έχει την έγκριση αυτών των ανθρώπων.

Μπορεί να τον θαυμάζει πολύς κόσμος και όμως να στεναχωριέται επειδή δεν τον εγκρίνει ο γονιός του. Μπορεί αυτό το «παιδί» να έχει φτάσει 60 χρονών. Πότε θα γίνω ενήλικας; Πότε θα δω τον άλλον με ισότητα; Πότε θα καταλάβω ότι ο άλλος έχει μία υποκειμενική αντίληψη των πραγμάτων; Αλλά ακόμα και δίκιο να έχει, καλά κάνει και μου κάνει κάποιο σχόλιο. Κάτι μπορώ να μάθω και να διορθώσω. Αλλά δεν αξίζω λιγότερο.

Η πρώτη κατηγορία προσκολλήσεων που έχουμε, όχι μόνο από τους γονείς γιατί το μεταφέρουμε αυτό στον σύντροφο, το μεταφέρουμε στα παιδιά μας, το μεταφέρουμε στους φίλους και θέλουμε την έγκριση, την αγάπη, την αποδοχή όλων των ανθρώπων, αλλιώς μας κακοφαίνεται. Δεν λειτουργούμε σαν ενήλικες. Είμαστε ακόμα στον ρόλο του παιδιού και έτσι δίνουμε στους άλλους την δύναμη να μας αξιολογούν. Για ποιόν λόγο; Είναι ειδικοί στην αξιολόγηση; Είναι αντικειμενικοί; Είναι φωτισμένοι; Είναι ευτυχισμένοι; Έχουν αποδείξει ότι το σύστημα πεποιθήσεών τους δημιουργεί ευτυχία; Γιατί να παραδίδω την αξία μου σε κάποιον που δεν είναι ευτυχισμένος; Που δεν έχει δημιουργήσει υγεία και ευτυχία στην ζωή του;

Ο πρώτος ρόλος, με πολλές προσκολλήσεις είναι ο ρόλος του παιδιού.

Στον ρόλο του παιδιού, σαν «εγώ» ή σαν «νους», χρειάζομαι αγάπη, αποδοχή, έγκριση και στήριξη από την αδελφή ψυχή που παίζει τον ρόλο του γονιού. Στον ρόλο του παιδιού σαν «ψυχή», αγαπάω, σέβομαι και στηρίζω την ψυχή που παίζει τον ρόλο του γονιού όταν έχει ανάγκη. Δεν χρειάζομαι την έγκριση ή την στήριξή του.

Ο δεύτερος ρόλος που οι περισσότεροι παίζουν στην ζωή τους είναι ο ρόλος του συντρόφου από τον οποίο έχουμε τις ίδιες ανάγκες.

Τώρα έχουμε έναν άλλον άνθρωπο από τον οποίο έχουμε πολλές απαιτήσεις:

  • αποδοχή, έγκριση, αγάπη, τρυφερότητα, σεβασμό, στήριξη, ελευθερία,
  • να συμφωνούν μαζί μας,
  • να δέχονται ό,τι κάνουμε
  • να είμαστε σημαντικοί για αυτούς,
  • να είναι αποδεκτοί από τους άλλους,
  • να είναι πιστοί σε μας,
  • να έχουμε αποκλειστικότητα στην αγάπη τους,
  • να είναι δίκαιοι,
  • να μας έχουν εμπιστοσύνη,
  • να φροντίζουν τον εαυτό τους,
  • να μας ακούνε,
  • να σέβονται τις αποφάσεις μας,
  • να είναι ικανοποιημένοι μαζί μας,
  • να μας αφήνουν ελεύθερους,
  • να μας επιβεβαιώνουν,
  • να μας ικανοποιούν ερωτικά,
  • να παίρνουν το μέρος μας σε σχέση με άλλους,
  • να μοιράζονται τα ενδιαφέροντά μας.
Αυτές τις απαιτήσεις δεν τις έχω από τον φίλο μου ή από κάποιο άγνωστο άτομο όπως τον ταξιτζή. Δέχομαι τον άγνωστο όπως είναι. Επιλέγω έναν συγκεκριμένο άνθρωπο και λέω: αυτός ο άνθρωπος, αυτή η ψυχή πρέπει να μου δώσει αυτά, επειδή είναι ο σύντροφός μου. Είναι ωραίο  και σωστό να μας τα δώσει. Και είναι ωραίο και σωστό να τα δώσουμε και εμείς στον σύντροφό μας. Αλλά αν ο σύντροφός μας δεν μπορεί να μας τα δώσει, πιθανόν να είναι κατόπιν συμφωνίας.

Μπορούμε να εκφράσουμε την ανάγκη μας πιο αποτελεσματικά με ένα εγώ μήνυμα. Μπορούμε να καθορίζουμε όρια για το τι μπορούμε να δεχτούμε και να μην δεχτούμε, για το τι χρειαζόμαστε. Αυτό είναι δική μας ευθύνη να το κάνουμε, αλλά πάντα με αγάπη. Να ελευθερωθώ από τις προϋποθέσεις για να νιώθω ότι αξίζω και για να νιώθω ασφάλεια  για να μπορώ να αγαπάω τον άλλον.

Άλλο η αγάπη μου για αυτή την ψυχή και άλλο η ανάγκη μου ο άλλος να είναι όπως εγώ τον χρειάζομαι για να νιώθω την αξία και την ασφάλειά μου. Κάθε φορά που ο σύντροφος ή ο γονιός ή το παιδί δεν ικανοποιεί μία από τις προσκολλήσεις μας, αυτό είναι μια θαυμάσια εμπειρία εξέλιξης. Μπορούμε να έχουμε ευγνωμοσύνη. Κάθε φορά που κάποιος δεν λειτουργεί όπως θέλουμε, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να απελευθερωθούμε από την προϋπόθεση ότι πρέπει να λειτουργήσει όπως θέλω εγώ για να τον αγαπάω. Να επιλέγω την αγάπη πάνω από την ανάγκη. Επίσης είναι μία ευκαιρία να εκφράσουμε τις ανάγκες μας πιο σωστά.

Όταν οι άλλοι δεν ικανοποιούν τις ανάγκες μας πιθανόν να έχει τις ρίζες στους πιο κάτω παράγοντες:

· Ένας λόγος είναι ότι δεν εκφράζουμε την ανάγκη σωστά. Ή δεν το εκφράζουμε καθόλου, δεν εξηγούμε τι χρειαζόμαστε ή γκρινιάζουμε ή κριτικάρουμε ή απειλούμε. Ο άλλος δεν ακούει την ανάγκη, ακούει την κριτική ή την απειλή και δεν κάνει αυτό που θέλουμε. Δεν έχει αποτέλεσμα. Ή αν έχει αποτέλεσμα το κάνει από φόβο και όχι από αγάπη.

· Ο δεύτερος λόγος που δεν ανταποκρίνεται ο άλλος στην ανάγκη μας είναι γιατί στο υποσυνείδητο δεν θέλουμε να ανταποκριθεί. Είμαστε στον ρόλο του θύματος, μας αρέσει να είμαστε αδικημένοι ή φοβόμαστε τι θα χρεωθούμε αν ο άλλος ανταποκριθεί στις ανάγκες μας και υπάρχει και ένα κομμάτι του εαυτού μας που υποσυνείδητα εμποδίζει τον άλλον να ανταποκριθεί.

· Ο τρίτος λόγος είναι ότι η συμπεριφορά μου δεν βοηθάει τον άλλον. Λέω ότι θέλω ο άλλος να είναι πιο υπεύθυνος αλλά δεν τον αφήνω να είναι πιο υπεύθυνος και τα κάνω όλα μόνος μου. Λέω ότι θέλω να μου μιλήσει αλλά κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του τον κριτικάρω. Δεν δημιουργώ τις συνθήκες με την συμπεριφορά μου για να πάρω αυτό που χρειάζομαι.

· Και ο τέταρτος λόγος που δεν ανταποκρίνεται ο άλλος είναι, ότι έχει έρθει η ώρα στην πνευματική μου εξέλιξη να είμαι καλά χωρίς την εξωτερική ικανοποίηση της ανάγκης και να ικανοποιήσω αυτή την ανάγκη εσωτερικά, δηλαδή να βιώσω την αξία μου μέσα μου, την ασφάλειά μου μέσα μου, χωρίς την ανάγκη των άλλων να με επιβεβαιώνουν.

Στο ρόλο του συντρόφου σαν Εγώ-Νου χρειαζόμαστε αγάπη, αποδοχή, έγκριση και στήριξη από την αδελφή ψυχή που παίζει τον ρόλο του συντρόφου.

Στο ρόλο του συντρόφου σαν Ψυχή αγαπάω, σέβομαι και στηρίζω τον σύντροφο όταν έχει ανάγκη. Δεν χρειάζομαι την έγκριση ή την στήριξή του.

Εμείς έχουμε μπερδεμένη την έννοια της αγάπης. Αν εγώ σας λέω: «σας αγαπάω πολύ αλλά δεν σας χρειάζομαι», πώς νιώθετε; Πόσοι νιώθουν ωραία; Νομίζω πως οι περισσότεροι δεν νιώθουν ωραία. Θέλετε να σας χρειάζονται. Έχουμε ταυτίσει την αγάπη με την εξάρτηση.

Και τι σημαίνει «με αγαπάς αλλά δεν με χρειάζεσαι;» «θέλω να με χρειάζεσαι», « θέλω να μην μπορείς να διανοηθείς την ζωή χωρίς εμένα». Δυστυχώς αυτό σημαίνει αγάπη για τους περισσότερους. Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει μια πολύ διαστρεβλωμένη αντίληψη για την αγάπη. Η αγάπη είναι αγάπη. Να θέλω ο άλλος να είναι καλά και ευτυχισμένος με τον τρόπο που από μέσα του οδηγείται. Είτε με τον τρόπο που εγώ έχω στον νου μου είτε όχι. Άλλο αγαπάω τον άλλον και άλλο χρειάζομαι να με χρειάζεται.

Τον επόμενο ρόλο που παίζουμε πολύ (το 90% σχεδόν του πληθυσμού) είναι το ρόλο του γονιού. Είναι από τους πιο δύσκολους ρόλους αυτός του γονιού ή του υπεύθυνου.

Πριν ήταν το παιδί ή ο εξαρτημένος, μετά ο σύντροφος και τώρα ο γονιός ή ο υπεύθυνος για τους άλλους. Μερικές ανάγκες είναι οι ίδιες:

  • Αποδοχή, σεβασμό, αγάπη και υπακοή θέλουμε σε αυτόν τον ρόλο
  • Επίσης θέλουμε τα παιδιά να έχουν υγεία (είναι πολύ σημαντικό για τον γονιό το παιδί να έχει υγεία)
  • Να συμφωνούν μαζί μας
  • Να δέχονται και να εφαρμόζουν τις προτάσεις μας
  • Να είναι καλά, ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι (με την εικόνα που εμείς έχουμε στο νου μας για την επιτυχία που ίσως να μην είναι η εικόνα που η συγκεκριμένη ψυχή έχει μέσα του)
  • Να νιώθουν ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που τους έχουμε προσφέρει
  • Να μας προτιμούν περισσότερο από άλλους γονείς ή σωτήρες (τώρα που οι γονείς χωρίζουν, και ξαναπαντρεύονται μπορεί να μας κακοφαίνεται αν αρέσει ο άλλος γονιός περισσότερο από μας)
  • Να μας χρειάζονται
  • Να μας έχουν εμπιστοσύνη
  • Να φροντίζουν τον εαυτό τους
  • Να μας ακούνε
  • Να σέβονται τις συμβουλές μας
  • Να είναι ικανοποιημένοι μαζί μας
  • Να εκπληρώνουν δικές μας ανάγκες και όνειρα
  • Να γίνουν αποδεκτοί από την κοινωνία
Δηλαδή έχουμε μέχρι τώρα περίπου εξήντα προϋποθέσεις για να είμαστε ευτυχισμένοι. Ποιές είναι οι πιθανότητες όλες αυτές οι ανάγκες να ικανοποιούνται στο βαθμό που θέλουμε;

Στο ρόλο του γονιού σαν Εγώ-Νους χρειάζομαι αγάπη, αποδοχή, έγκριση και στήριξη από την αδελφή ψυχή που παίζει το ρόλο του παιδιού. Χρειάζομαι, επίσης, να είναι καλά, ευτυχισμένο, υγιή, «επιτυχημένο» και να ζήσει την ζωή σύμφωνα με τις δικές μου αντιλήψεις.

Δεν είμαστε στο ρόλο του γονιού για να βρούμε την αξία και την ασφάλειά μας μέσα από αυτόν τον ρόλο. Είμαστε στον ρόλο αυτό να προσφέρουμε σε αυτή την αδελφή ψυχή. Όχι να ποντάρουμε πάνω της για την αξία και την ασφάλειά μας.

Στο ρόλο του γονιού σαν Ψυχή, αγαπώ, σέβομαι, φροντίζω την αδελφή ψυχή που παίζει τον ρόλο του παιδιού.

Το προστατεύω και το στηρίζω, όταν έχει ανάγκη μέχρι την ηλικία των 21 χρόνων.

Σαν Ψυχή δεν χρειάζομαι την αγάπη, έγκριση ή στήριξη ή να ζήσει την ζωή του σύμφωνα με τις δικές μου αντιλήψεις. Το βλέπω σαν αδελφή ψυχή. Όπως οι γονείς σας, δεν είναι οι γονείς σας, αλλά αδελφές ψυχές στην εξέλιξη έτσι και τα παιδιά σας, δεν είναι τα παιδιά σας. Είναι αδελφές ψυχές στην εξέλιξη με τις οποίες συμφωνήσατε να παίξετε αυτούς τους ρόλους για την αμοιβαία εξέλιξη.

Ο ρόλος της γυναίκας και ο ρόλος του άντρα.

Οι ανάγκες είναι όμοιες:

  • Αποδοχή, έγκριση, αγάπη, ελευθερία, σεβασμό, στήριξη
  • Να συμφωνούν μαζί μας
  • Να δέχονται ό,τι κάνουμε
  • Να είμαστε σημαντικοί στους άλλους
  • Να είμαστε «επιτυχημένοι» σαν άντρας/γυναίκα (ό,τι και αν σημαίνει αυτό για κάθε άντρα ή γυναίκα, ανάλογα με την κοινωνία που γεννηθήκαμε. Μπορεί σε κάποια φυλή να σημαίνει να σκοτώσω ένα λιοντάρι ή εδώ να σημαίνει να αποκτήσω πολλά χρήματα ή να με θέλουν πολλές γυναίκες. Ο καθένας έχει την δική του αντίληψη για το τι σημαίνει επιτυχημένος άντρας ή επιτυχημένη γυναίκα).
  • Να μας προτιμούν από τους άλλους/άλλες
  • Να είναι ικανοποιημένοι μαζί μας
  • Να μας αφήνουν ελεύθερους
  • Να αρέσουμε στο άλλο φύλλο και να μας επιθυμούν
  • Ερωτική ικανοποίηση
  • Να είμαστε καλύτεροι από τους άλλους του δικού μας φύλου
  • Αποκλειστική αγάπη
  • Γενική αποκλειστικότητα
  • Να μοιράζονται τα ενδιαφέροντά μας
Όμως ούτε άντρες, ούτε γυναίκες είμαστε. Είμαστε ψυχές που επιλέγουμε, σε κάθε ζωή, το σώμα που εξυπηρετεί τα μαθήματα που θέλουμε να μάθουμε, συγκεκριμένες ιδιότητες.
Ο ρόλος του εργαζόμενου

Εδώ έχουμε άλλες προσκολλήσεις.

Οι ανάγκες του «εργαζόμενου»:

  • Να δέχονται ό,τι κάνουμε
  • Να είμαστε σημαντικοί για αυτούς
  • Να είναι αποδεχτοί από τους άλλους
  • Να είναι «δίκαιοι» μαζί μας
  • Να μας έχουν εμπιστοσύνη
  • Να αναγνωρίζουν και να νιώθουν ευγνωμοσύνη για αυτά που κάνουμε
  • Να μας ακούν, να σέβονται τις αποφάσεις μας
  • Να είναι ικανοποιημένοι μαζί μας
  • Να έχουμε τα αποτελέσματα που θέλουμε
  • Να έχουμε τον μισθό που θέλουμε
  • Να εργάζονται για μας όπως «πρέπει»
  • Να ανεβαίνουμε σε ανώτερες θέσεις
  • Να κερδίζουμε όλο και περισσότερα
  • Να κάνουμε κάτι που αγαπάμε και έχει νόημα για μας
  • Να μπορούμε να αγαπάμε αυτό που κάνουμε

Μέχρι τώρα μπορεί να έχουμε και εκατό προσκολλήσεις που πρέπει να ικανοποιούνται.

Ο ρόλος: Οι φίλοι

Όμοια με τους άλλους:

  • Να είναι καλά
  • Να μας συμπεριφέρονται καλά
  • Να μας στηρίζουν
Ο ρόλος του Σωτήρα

Οι ανάγκες του Σωτήρα:

  • Να σώσει τους άλλους
  • Να τον ακούν
  • Να τον χρειάζονται
  • Να έχει αποτελέσματα στους άλλους
  • Να τον προτιμούν από άλλους σωτήρες

Αν κάποιος προσπαθεί επί δύο χρόνια να σώσει κάποιον και δεν πετύχει και αν μέσα σε ένα μήνα ο άλλος πει πως τον έσωσε κάποιος άλλος, στον πρώτο «Σωτήρα» κακοφαίνεται. Δεν μας αρκεί να είναι καλά ο άλλος. Θέλουμε να είναι καλά μέσα από εμάς. Είναι άλλο πράγμα να θέλω να βοηθήσω και άλλο να ψάχνω την αξία μου μέσα από αυτό.

Ο ρόλος του Τέλειου

Οι ανάγκες του τέλειου:

  • Να έχει «τέλεια» αποτελέσματα
  • Να θεωρούν οι άλλοι ότι είναι τέλεια
  • Να έχει την δόξα του αποτελέσματος (γι’ αυτό δυσκολεύεται να συνεργάζεται)
  • Να τα ελέγχει όλα ώστε να έχει αποτελέσματα (για αυτόν, δεν μετράει η προσπάθεια ή το κίνητρο, μετράει μόνο το αποτέλεσμα και το χρειάζεται για να νιώθει ότι αξίζει)

Καλό είναι να κάνουμε την καλύτερη προσπάθεια και να επιδιώκουμε το τέλειο, αλλά όχι να μετράμε την αξία μας ή να έχουμε άγχος και σύγκρουση με τους άλλους ανθρώπους εξαιτίας της τελειομανίας μας.

Ο ρόλος του Θύματος

Οι ανάγκες του θύματος:

  • Να είναι αδικημένο
  • Να έχει προβλήματα
  • Να φταίνε οι άλλοι

Αν είμαι στο ρόλο του θύματος δεν θέλω να βρω ευτυχία γιατί αν είμαι ευτυχισμένος δεν θα είμαι το θύμα και θα χάσω τα «παράσημα» της ζωής μου εξαιτίας του πόνου που έχω περάσει.

Ο ρόλος του Έξυπνου

Οι ανάγκες του έξυπνου:

  • Να έχει δίκιο
  • Να συμφωνούν οι άλλοι μαζί του
  • Να τα ξέρει όλα
Ο ρόλος του Δυνατού

Οι ανάγκες του δυνατού:

  • Να είναι δυνατός
  • Οι άλλοι να τον βλέπουν σαν δυνατό
  • Να μην έχει αδυναμίες
  • Οι άλλοι να μην βλέπουν τις αδυναμίες του

Ο ρόλος του δυνατού είναι μια πιθανή «συνταγή» για αρρώστια αν δεν εκφράζω τα συναισθήματά μου, δεν ζητάω βοήθεια. Όπως και ο τελειομανής, έτσι και ο δυνατός δεν μπορεί να δεχτεί την αδυναμία του.

Βλέπουμε μέσα από αυτούς τους ρόλους πόσες προϋποθέσεις θέτουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Ο ρόλος του Καλού

Οι ανάγκες του καλού:

  • Να φαίνεται καλός
  • Να ικανοποιεί τις ανάγκες των άλλων
Άρα, πώς δημιουργούνται τα συναισθήματα;
  • Παθαίνουμε αμνησία
  • Ταυτιζόμαστε με το σώμα και το νου
  • Ταυτιζόμαστε με τους ρόλους (παιδί, σύντροφος, γονιός, αδέλφια, φίλοι, εργαζόμενος)
  • Οι προσκολλήσεις του κάθε ρόλου (δηλαδή η πεποίθηση ότι αξίζω και είμαι ασφαλής μόνο όταν… σαν άντρας, σαν γυναίκα, σαν γονιός, σαν σύντροφος, σαν παιδί ο άλλος λειτουργεί έτσι. Μόνο τότε αξίζω και είμαι ασφαλής)

Τα δυσάρεστα συναισθήματα δημιουργούνται όταν δεν ικανοποιούνται οι προσκολλήσεις και όταν φοβόμαστε ότι δεν θα ικανοποιηθούν.

Η ελευθερία από τα δυσάρεστα συναισθήματα

Να ρωτήσουμε:

  • Ποιό είναι το συναίσθημα; Εντοπίζουμε το συναίσθημα, π.χ. νιώθω αδικία, νιώθω πόνο, νιώθω φόβο, ότι νιώθω.
  • Εντοπίζουμε την προσκόλληση που δημιούργησε το συναίσθημα (τι κινδυνεύει εδώ ή τι φοβάμαι ότι κινδυνεύει; Η αξία, η ασφάλεια, η ελευθερία, η απόλαυση, το νόημα της ύπαρξης, ο έλεγχος;)
  • Ποιός είναι ο ρόλος που δημιουργεί την προσκόλληση;
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε:
  • Η αξία και η ασφάλεια είναι μέσα μας. Δεν έχουν καμία σχέση με το πώς συμπεριφέρονται οι άλλοι, πώς είναι οι άλλοι ή ποιες είναι οι εξωτερικές συνθήκες. Είναι εσωτερικά δεδομένα.
  • Είμαστε εδώ να μάθουμε, να προσφέρουμε και να δημιουργήσουμε μέσα από κάθε ρόλο. Όχι να βρούμε την αξία και την ασφάλειά μας μέσα από τον ρόλο.
  • Είμαστε αιώνια συνειδητότητα και είμαστε εδώ για να παίξουμε τον ρόλο με αγάπη και συνέπεια. Να είμαι καλό παιδί, καλός γονιός, καλός σύντροφος. Να συμπεριφέρομαι όπως θα ήθελα να μου συμπεριφέρονται αλλά όχι να μετράω την αξία μου από την γνώμη τους ή από την κατάστασή τους ή να πιστεύω ότι τους χρειάζομαι για την ασφάλειά μου.

Διαβάστε: Οι ρόλοι που παίζουμε και οι ανάγκες που δημιουργούν | Μέρος Α

 

Newsletter εγγραφή

 

Robert Najemy

Ο Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ είναι συγγραφέας 37 βιβλίων και δάσκαλος σεμιναρίων αυτογνωσίας εδώ και 43 χρόνια με γνώσεις και τεχνικές, δοκιμασμένες & σύγχρονες για τη βελτίωση της ζωής.
Έχει πάνω από 1400 δωρεάν βίντεο στο Youtube και μια ιστοσελίδα με πάνω από 600 δωρεάν downloads.
Τα σεμινάρια της Αρμονικής Ζωής γίνονται στο Χαλάνδρι, Μαρκόπουλο, Π. Φάληρο, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Βόλο, Χανιά, Ηράκλειο, Χίο, Ραφήνα, Κέρκυρα, Λευκωσία και Λεμεσό και επίσης στο Internet.
Δείτε τα πλήρη στοιχεία της Αρμονικής Ζωής
Robert Najemy

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας