Γεια σας!

Παίρνοντας αφορμή, ξανά, από καταστάσεις που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μου, έρχομαι να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις σχετικά με τα όρια.

 

Τα όρια που βάζουμε εμείς στις σχέσεις μας με τους άλλους. Οποιασδήποτε μορφής σχέσεις. Από τη σχέση με το ίδιο μας το παιδί, μέχρι τη σχέση με τον περιπτερά της γειτονιάς μας. Όλα έχουν να κάνουν με το πώς εμείς οριοθετούμε τον εαυτό μας, πώς τον θωρακίζουμε, τον δυναμώνουμε, πώς τον “παρουσιάζουμε” στους άλλους, αλλά προπαντός πώς εμείς νιώθουμε μέσα μας…για εμάς.

Επί σειρά ετών δεν είχα κανένα όριο στις σχέσεις μου με τους άλλους. Πλέον μπορώ να το παραδεχτώ και να το πω ξεκάθαρα, χωρίς να ντρέπομαι και να προβάλω δικαιολογίες. Άφηνα τους άλλους, σε κάθε τομέα της ζωής μου, να με κάνουν κυριολεκτικά ό,τι ήθελαν. Αν τα “θέλω” τους συνέπιπταν με τα δικά μου, τότε εντάξει όλα. Αν όχι, καταπίεζα εγώ τα “θέλω” μου για να μην δυσαρεστήσω κανέναν. Και ανεχόμουνα άσχημες συμπεριφορές, συμβιβαζόμουνα με ανθρώπους που με εκμεταλλεύονταν και που, βλέποντας ότι εγώ δεν αντιδρούσα, δεν εναντιωνόμουν, δεν εξέφερα καν γνώμη πολλές φορές, συνέχιζαν.

Και μπορεί να αναρωτηθείτε: “Όλο τέτοιους ανθρώπους είχες στη ζωή σου εσύ”; Με εξαίρεση κάποιους που είναι ακόμα στη ζωή μου, ναι, όλο τέτοιους ανθρώπους είχα. Γιατί; Γιατί έτσι έβλεπα εγώ τον εαυτό μου. Τον έβλεπα ανάξιο, μικρό, ανίκανο να αποκτήσει αυτά που ήθελα και λαχταρούσα. Πίστευα ότι δεν ήταν για μένα συναισθήματα και καταστάσεις όπως η αγάπη, η αφθονία, ο σεβασμός, η ειλικρίνεια, η επιτυχία, η αποδοχή… Και κάτι πολύ σημαντικό, φοβόμουνα να μείνω μόνη. Φοβόμουνα πολύ. Οπότε γι’ αυτό δεν προέβαλα τα δικά μου “θέλω”, δεν έφερνα αντίρρηση σε κάποιον για να μη δυσαρεστηθεί και φύγει και τον χάσω από φίλο, σύντροφο, συνεργάτη, πελάτη…

Ώσπου μια μέρα, μετά από πολύ δουλειά με τα μέσα μου, άρχισα να βάζω όρια!

Κι άρχισα να βάζω όρια όχι βίαια, αγενώς και με το έτσι θέλω. Αλλά με συνείδηση του τι ακριβώς θέλω, πώς , πότε και από ποιον.

Και άρχισαν τα πράγματα γύρω μου να αλλάζουν. Οι καταστάσεις να γίνονται πιο “φιλικές” προς εμένα. Να μην ζορίζομαι τόσο, γιατί πλέον έκανα κι εγώ αυτό που μου άρεσε. Δεν ένιωθα την υποχρέωση (ναι, την υποχρέωση) να ικανοποιώ τον καθέναν. Ένιωθα και νιώθω ότι πρώτα έχω την υποχρέωση να ικανοποιώ εμένα, κι αυτό είναι αρκετό. Αν μπορώ και θέλω να ευχαριστήσω ή βοηθήσω και κάποιον άλλον, πολύ ευχαρίστως να το κάνω, στο πλαίσιο όμως της δικής μου αξιοπρέπειας και αντοχής.

Μ’ αυτόν τον τρόπο, αγαπημένοι μου, κέρδισα και κερδίζω ακόμα τον σεβασμό των άλλων και είμαι πολύ ευγνώμων γι’ αυτό και πολύ περήφανη για τον εαυτό μου.

Μ’ αυτόν τον τρόπο όμως πρώτα κέρδισα εγώ τον σεβασμό για μένα! Κέρδισα την αυτοπεποίθησή μου και την δύναμή μου, που πάντα υπήρχαν μέσα μου, απλώς για κάποιους λόγους, που δεν θα αναλύσω τώρα, θάφτηκαν κάτω από τόνους λάσπης και ξεχάστηκαν εκεί για χρόνια.

Βάζω τα όριά μου λοιπόν, για μένα σημαίνει σέβομαι τον εαυτό μου, αυτό που είμαι, που θέλω, που θεωρώ ότι αξίζω. Και με ευγενικό, σταθερό και όμορφο τρόπο, το δίνω και στον άλλον να το καταλάβει. Κι αν θέλει να συνεχίσει να είναι στον περίγυρό μου, μεγάλη χαρά έχω…

Αν όχι, τότε απλώς δεν ήταν για να μείνει.

Πολλά, πολλά φιλιά,
Αναστασία.

Διαβάστε ακόμη: Ευγνωμοσύνη | Όταν έχει περάσει η καταιγίδα

 

Newsletter εγγραφή

 

Αναστασία Ριζοκώστα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας