Η Πέννυ Μπαλτατζή είναι «Το Κορίτσι»! Είναι όλα όσα μπορεί να περικλείει αυτή η λέξη, ο τίτλος της μεγάλης της επιτυχίας. Το κορίτσι είναι σκέτη γλύκα, όμορφη, χαριτωμένη, λάμπει από φρεσκάδα και νιάτα. Θέλεις να την κάνεις φίλη σου, θέλεις να κάνεις βόλτες μαζί της και να κουβεντιάζεις, αλλά κυρίως θέλεις να ακούς την κελαρυστή της φωνή να σου τραγουδάει.

 

ηΠέννυ είναι όλο χαμόγελο και γοητεία, η ενέργειά της είναι τόσο κρυστάλλινα λαμπερή που μπορεί άνετα να φανταστείς ότι αυτό το κορίτσι τα έχει όλα, έχει περάσει ζάχαρη, μεγάλωσε στα πούπουλα και η ζωή της χαμογελούσε πάντα…

Όμως, παρ’ όλο που η Πέννυ είναι θετική και αισιόδοξη, σφύζει από ζωντάνια και εκπέμπει σε τόνους αγάπης και αποδοχής, η πραγματικότητά της δεν ήταν πάντα ρόδινη. Ήρθε στην συνέντευξή μας αποφασισμένη να ανοίξει την καρδιά της και να μιλήσει για την εμπειρία της και τα βιώματά της σε σχέση με την ψυχική νόσο, η οποία ταλαιπώρησε την μητέρα της και κατά συνέπεια την ίδια και την μεταξύ τους σχέση.

Μεγάλωσε σε ένα σπίτι που είχε αγάπη, αλλά και πολύ φόβο. Η μητέρα της έπασχε σε όλη της την ζωή από ιδεοψυχαναγκαστική υστερία με εμμονές και φοβίες. Ο πατέρας της ήταν αυτός που προστάτευε την μικρή Πέννυ και την ενθάρρυνε στις αναζητήσεις της. Από πολύ τρυφερή ηλικία βίωσε την καταπίεση και τις αρρωστημένες συμπεριφορές μιας μητέρας που ήταν βίαιη, επιθετική λεκτικά, αλλά και σωματικά, παράλογη, απαξιωτική.

«Έζησα την κακοποίηση από πολύ μικρή, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου η μητέρα μου δεν ήταν ποτέ φυσιολογική. Η ζωή στο σπίτι μας ήταν πολύ συχνά αφόρητη».

Όταν την ρωτάω πως είναι δυνατόν ένα κορίτσι με τα δικά της βιώματα να εκπέμπει τόσο θετικά, να έχει τόση υψηλή δόνηση, να είναι τόσο χαμογελαστή και ανοιχτή, μου απαντάει:

«Όταν η μητέρα μου με πήγε στον παιδικό σταθμό, λέει πως δεν γύρισα να κοιτάξω πίσω μου! Νομίζω πως είχα πολύ μεγάλη όρεξη για ζωή…»

«Φυσικά αυτό μου το καταλόγιζε. Μέσα στην αρρώστια και την ιδεοληψία της, αυτό ήταν για εκείνη ένα ακόμη σημάδι πως δεν την αγαπούσα. Καταλαβαίνετε πόσο υπέφερε η ίδια, αλλά πόσο υπέφερα και εγώ και ο αδερφός μου μαζί της. Φταίγαμε κατά κάποιο τρόπο για όλα τα δεινά του κόσμου… Η μητέρα μας δεν μπορούσε να εκπληρώσει τον ρόλο της, γιατί ήταν ένα πλάσμα που υπέφερε πολύ βαθιά και βασανιστικά.

Αυτό που πιστεύω όμως για τον εαυτό μου, είναι πως είχα πράγματι πάρα πολύ μεγάλη όρεξη για ζωή. Προφανώς αγαπούσα την ζωή και όχι το σκοτάδι. Ποτέ δεν κατέφυγα σε ουσίες, αλκοόλ και καταχρήσεις. Πιστεύω πως ήθελα να σώσω τον εαυτό μου με κάποιο τρόπο και όταν ήρθε η ώρα, μόλις έγινα δεκαοκτώ χρονών, αποφάσισα να φύγω από το σπίτι και να ζήσω μόνη μου. Παρ’ όλο που ήμουν ένα πολύ ήρεμο και καλό παιδί, όταν ένιωσα πως μεγάλωσα και πως μπορώ να δραπετεύσω από το περιβάλλον που με φόρτιζε αρνητικά, το έκανα χωρίς δεύτερη συζήτηση. Φυσικά αυτό με βοήθησε πάρα πολύ.»

Ο άλλος λόγος που η Πέννυ Μπαλτατζή εκθέτει τόσο ανοιχτά την προσωπική της εμπειρία είναι γιατί θέλει να βοηθήσει. Θέλει να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία και την οικογένεια τονίζοντας πως η ψυχική νόσος είναι μια κατάσταση που μπορεί και πρέπει να αντιμετωπίζεται μέσω των ειδικών. Πρέπει να πλαισιώνεται, ώστε και οι υγιείς άνθρωποι, και κυρίως τα παιδιά που ζουν στο ίδιο περιβάλλον με αυτούς που νοσούν, να έχουν την κάλυψη και την προστασία που χρειάζεται.

«Η ψυχική νόσος είναι για πολλούς κοινωνικό στίγμα, όμως πρόκειται για μια ανθρώπινη κατάσταση που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Πρέπει να μπορούμε να την αντιμετωπίζουμε ανοιχτά.»

Συζητήσαμε πολύ διεξοδικά για τον φόβο, αλλά και τις επιπτώσεις που μπορεί να συνεπάγεται μια ψυχική νόσος τόσο για τον πάσχοντα όσο και για τον περίγυρό του. «Κυρίως τα παιδιά είναι πολύ εκτεθειμένα και απροστάτευτα, είναι τραγικό η παιδική ηλικία ενός ανθρώπου να καταστρέφεται γιατί ο περίγυρος ή η κοινωνία δεν μπορεί ανοιχτά να βοηθήσει, είτε από άγνοια ή από είτε προκατάληψη. Ο πρώτος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να βοηθήσουμε είναι καταρρίπτοντας τα ταμπού και τον φόβο. Ο φόβος δεν βοηθάει, για όλα υπάρχουν λύσεις», λέει η Πέννυ, «αρκεί να θέλεις να τις αναζητήσεις».

Καταλήξαμε ότι οι άνθρωποι που πάσχουν θα πρέπει να είναι ανοιχτοί στην βοήθεια, γιατί αυτό μπορεί να σώσει τους ίδιους αλλά και τους γύρω τους.

«Το ‘85 που εγώ πάλευα με την κατάσταση της μητέρας μου, λέει η Πέννυ, κανείς δεν πήγαινε εύκολα στον ψυχίατρο. Η ίδια η μητέρα μου έλεγε ότι στον ψυχίατρο πάνε όσοι είναι τρελοί.

«Ωστόσο δεν είναι έτσι, όταν η ψυχή υποφέρει, έχει ανάγκη από βοήθεια και αυτή μπορούν να την προσφέρουν οι ειδικοί και οι γιατροί. Είναι όπως μια οποιαδήποτε άλλη πάθηση, ένα έλκος ή ένας διαβήτης. Χρειάζεται ιατρική παρέμβαση

Πρέπει να πάψουμε να κρυβόμαστε και να κρύβουμε καταστάσεις, αν θέλουμε καλύτερες ανθρώπινες σχέσεις και πιο υγιείς οικογένειες. Τα μικρά παιδιά δεν χρωστάνε τίποτα, οι εποχές έχουν αλλάξει, πρέπει να βγαίνουμε και να μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτά τα πράγματα και πιστεύω ότι βοηθάει επιπλέον όταν αυτό γίνεται και από κάποιους επώνυμους.»

Πέννυ ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Ήσουν ένα παιδί που από πολύ νωρίς σπούδαζε μουσική και που πάντα ήσουν ανήσυχη και δημιουργική;

Ναι, ήμουν πολύ δημιουργική αλλά όχι μόνο στην μουσική και το τραγούδι που το θεωρούσα κάτι πολύ φυσιολογικό. Νόμιζα δηλαδή ότι όλα τα παιδάκια τραγουδούν και παίζουν μουσική όπως εγώ. Μεγάλωσα σε ένα δημιουργικό περιβάλλον, γιατί ο πατέρας μου ήταν κατασκευαστής βιτρό. Περνούσα πάρα πολλές ώρες στο εργαστήριό του και εκεί καλλιεργούσα διάφορα ταλέντα και δεξιότητες. Μου άρεσε να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου και ο πατέρας μου ποτέ δεν με εμπόδισε να χρησιμοποιώ τα δικά του εργαλεία. Αυτό πιστεύω ότι μου τόνωσε πάρα πολύ την αυτοπεποίθηση. Κατά κάποιο τρόπο με έκανε να αισθάνομαι καλά, μπορεί να ήταν και θεραπευτικό.

Το εργαστήριο του πατέρα σου λοιπόν ήταν το δικό σου καταφύγιο;

Ήταν ένας χώρος μέσα στον οποίο ένιωθα ελεύθερη να δημιουργήσω. Εκεί έμαθα διάφορα πράγματα που ακόμη και τώρα μου είναι χρήσιμα. Έμαθα δηλαδή τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας, να στηρίζεις και να προωθείς την δουλειά σου, να είσαι επιχειρηματικός. Βλέπετε σε αυτό που κάνω, πέρα από το καλλιτεχνικό μέρος, πρέπει να μπορείς και να σταθείς στα πόδια σου και να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Χρειάζεται δηλαδή πολύπλευρες δεξιότητες και κάποιος δυναμισμός. Αυτό τον δυναμισμό εγώ τον καλλιέργησα από μικρή, παρόλο που ήμουν ένα ήρεμο και μετρημένο παιδί.

Πιστεύεις ότι εκτός από την δουλειά και το ταλέντο η τύχη μπορεί να σε βοήθησε στην ζωή σου;

Πιστεύω στο σωστό timing, αν θέλεις αυτό μπορείς να το πεις και τύχη. Είναι ένα πράγμα μαγικό που ναι, μπορώ να πω ότι μου έχει προκύψει. Εξαιτίας ενός πολύ ιδιαίτερου και συντονισμένου timing βρέθηκα να ερμηνεύω «Το κορίτσι» που αγάπησα τόσο πολύ και έγινε μια μεγάλη επιτυχία. Επίσης μέσα από μια πολύ ιδιαίτερη και μαγική συγκυρία γνώρισα τον Χρήστο Τζούτη, τον άνθρωπο που έχω παντρευτεί πια και που μέσα από την σχέση μου μαζί του είμαι πολύ ευτυχισμένη. Τώρα πια και οι δύο λέμε ότι ο τρόπος που έγινε η γνωριμία μας σηματοδοτεί μια στιγμή πολύ τυχερή και σπάνια. Θα μπορούσε να μην είχαμε συναντηθεί. Όμως έγινε, συναντηθήκαμε και ήμαστε τυχεροί και οι δύο. Είναι ωραίο να λέει κανείς ότι είναι τυχερός! Είναι μια θετική διατύπωση που κουβαλάει μέσα της πολύ ωραία ενέργεια.

Πιστεύεις στην ενέργεια και αν ναι πως την ερμηνεύεις;

Σε όλα μου τα βήματα, κυρίως τα επαγγελματικά, πήγαινα ψάχνοντας και σιγά-σιγά. Δεν ήξερα προς τα που να κατευθυνθώ, όπως όλοι όταν ξεκινούν. Διερευνούσα λοιπόν τον χώρο και τις καταστάσεις. Στην φάση εκείνη χρησιμοποιούσα το ένστικτό μου, προσπαθούσα να ακούω τι λέει η φωνή μέσα μου για τους ανθρώπους και τις συνεργασίες. Όταν ένιωθα λοιπόν την ενέργειά μου μπλοκαρισμένη, προσπαθούσα να καταλάβω τι σημαίνει αυτό και να πορευτώ ανάλογα. Με αυτό τον τρόπο προχώρησα και με αυτό τον τρόπο, ας πούμε ότι, αντιλαμβάνομαι και την ενέργεια.

Αισθάνεσαι άνετα να μιλάς για τα παιδικά σου χρόνια και για αυτό που σε έχει στιγματίσει, την σχέση σου με την μητέρα σου;

Η μητέρα μου έπασχε. Μου πήρε πάρα πολλά χρόνια να καταλάβω πως ήταν άρρωστη, νόμιζα ότι απλώς έτσι είναι ο χαρακτήρας της. Σαν παιδί, όπως καταλαβαίνεις, πέρασα πολύ δύσκολα, γιατί ήταν επιθετική και απαξιωτική. Ήταν πολύ σκληρό, απέκτησα εσωτερικά τραύματα και διαμόρφωσα προσωπικές πεποιθήσεις που καθόρισαν τις επιλογές μου στην συνέχεια.

Θέλεις να πεις ότι λόγω της κακοποίησης είχες φτιάξει μια λάθος εικόνα για τον εαυτό σου;

Ναι, έφτιαξα μια λάθος εικόνα για τον εαυτό μου που ήταν ότι δεν πίστευα ότι δεν αξίζω. Είχα υποστεί τόση κακοποίηση που νόμιζα πως μου άξιζε, πως ήταν φυσιολογικό, γιατί κάπου έφταιγα. Μεγαλώνοντας λοιπόν συνέχισα να κάνω ανάλογες επιλογές. Είχα συντρόφους που δεν με φρόντισαν και δεν με αγαπούσαν όπως θα άξιζα, γιατί κατά κάποιο τρόπο δεν πίστευα ότι αξίζω! Έμενα σε φιλίες οι οποίες με ρουφούσαν, με διεκδικούσαν με έναν τρόπο χειριστικό. Ουσιαστικά επαναλάμβανα το ίδιο μοτίβο σχέσης που είχα μάθει από την μητέρα μου…

Πως κατάφερες να βγεις από αυτόν τον φαύλο κύκλο;

Έκανα πάρα πολύ δουλειά με τον εαυτό μου, διάβασα, ψάχτηκα και φυσικά έκανα ψυχοθεραπεία. Και μέσα από την ψυχοθεραπεία κατάλαβα και ότι αξίζω και ότι μπορώ πλέον να προστατεύω τον εαυτό μου. Δεν είμαι πια πέντε χρονών και ένα μέτρο ύψος. Έχω φτάσει στο δυσθεώρητο ύψος του 1,65 (γέλια) και μπορώ να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, κυρίως γιατί τον αγαπώ.

Έμαθες δηλαδή να αγαπάς εσύ πρώτη από όλους τον εαυτό σου και να τον σέβεσαι.

Ναι, ακριβώς, γιατί όταν αγαπάμε τον εαυτό μας περισσότερο και πάνω από όλα λειτουργούμε προστατευτικά και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να μας βλάψει.

Με την μητέρα σου πως εξελίχθηκαν τα πράγματα;

Είχα πάντοτε την περιέργεια, αλλά και την βαθιά ανάγκη, να επουλώσω τα τραύματά μου και αυτό με οδήγησε στο να ψάχνομαι, να διαβάζω, να αναζητώ την λύση. Έτσι, κατάλαβα και τι συμβαίνει με την μητέρα μου. Ψάχνοντας να λυτρώσω την δική μου ψυχή και προχωρώντας βήμα-βήμα, κάποια στιγμή μπροστά μου αποκαλύφθηκε η πάθησή της. Διάβασα την περιγραφή της σε κάποιο εγχειρίδιο. Σημασία έχει ότι κατάφερα να την συγχωρήσω. Κάπως μέσα μου κατάφερα να το τακτοποιήσω. Τώρα πια έχει πεθάνει. Το τελευταίο διάστημα πριν φύγει είχε περάσει και στην αποπροσωποποίηση, ήταν τρομερά δύσκολο να επικοινωνήσεις μαζί της. Χαίρομαι που πρόλαβα πριν φύγει να αποκαταστήσω την ουσία της σχέσης μας. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να μιλάμε ανοιχτά για όλα αυτά! Αυτές οι καταστάσεις υπάρχουν παντού γύρω μας. Ίσως όχι τόσο έντονα όσο στην δική μου οικογένεια, όμως η ψυχική νόσος δεν είναι καθόλου σπάνια.

Πέννυ νομίζω ότι ο λόγος που είσαι τόσο ανοιχτή στο θέμα είναι γιατί θέλεις να προστατεύσεις κάποιους ανθρώπους και ενδεχομένως κάποια παιδιά;

Ναι, αν η κοινωνία μας γίνει πιο ανεκτική, αν αυτός που πάσχει νιώθει ότι δεν θα στιγματιστεί εκφράζοντας τον πόνο του, τότε και ο ίδιος θα έχει μια καλύτερη ποιότητα ζωής αλλά και οι άνθρωποι γύρω του. Ιδιαίτερα τα παιδιά, θα έχουν την ευκαιρία για μια ομαλότερη ζωή. Πρέπει να λειτουργούμε προστατευτικά στους ανθρώπους. Όλα αυτά είναι ανθρώπινες καταστάσεις, μπορεί να συμβούν στον καθένα. Υπάρχουν ειδικοί και δεν είναι ντροπή κάποιος να απευθύνεται σε αυτούς όταν χρειάζεται. Δεν είναι ντροπή να πάρει κάποιο φάρμακο που θα βοηθήσει με πολύ ουσιαστικό τρόπο. Σε κάποιες περιπτώσεις επιβάλλεται.

Για σένα η ψυχοθεραπεία ήταν αναγκαιότητα από ότι καταλαβαίνω και συγχρόνως μια διαδικασία που σε πήγε πραγματικά παρακάτω.

Με την ψυχοθεραπεία ανέλαβα τον εαυτό μου, πήρα την ευθύνη του και κυρίως έμαθα ότι αξίζω και ότι με αγαπώ. Όταν το κατάλαβα αυτό, τότε άρχισαν να μου συμβαίνουν και όλα όσα επιθυμούσα.

Ο έρωτας και η συντροφικότητα τι ρόλο παίζουν στην ζωή σου;

Είναι η ισορροπία μου, είναι αυτό που με γαληνεύει. Αγαπώ την συντροφικότητα, είμαι πολύ πιστή, μ’ αρέσει να με φροντίζουν και να φροντίζω. Έχω πολύ αγάπη να δώσω και είμαι πραγματικά ευτυχισμένη που έχω έναν τόσο ολοκληρωμένο και σταθερό άνθρωπο με τον οποίο μπορώ να το μοιράζομαι αυτό. Ο Χρήστος είναι τα πάντα για μένα, τον λατρεύω, είναι υπέροχος. Ήταν πολύ υποστηρικτικός και περάσαμε δύσκολα, γιατί είχαμε κάποιες αποτυχίες στην προσπάθειά μας να κάνουμε παιδί. Είναι ένας άνθρωπος με συναίσθημα και λογική και ήταν δίπλα μου με τον πιο ιδανικό τρόπο.

Εσύ πως τον φροντίζεις και πως τον ενισχύεις με την σειρά σου;

Είμαι δίπλα του στην προσπάθεια που κάνει στον επαγγελματικό του χώρο, είναι και αυτός ένας άνθρωπος που κυνηγάει το όνειρό του, όπως έκανα και εγώ. Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να φτιάχνεις το δικό σου brand βήμα-βήμα. Το ίδιο έκανα και εγώ έφτιαξα το δικό μου brand που είναι το όνομά μου, Πέννυ Μπαλτατζή. Δεν είναι απλό, χρειάζεται υπομονή και επιμονή.

Σύντομα η ευτυχία σας θα ολοκληρωθεί γιατί συναντιόμαστε και έχεις τα καλύτερα νέα να μου πεις που είναι ότι περιμένετε μωρό!

Ναι, σε λίγους μήνες θα γίνουμε γονείς! Όπως καταλαβαίνεις είμαι πολύ χαρούμενη, πολύ ενθουσιασμένη και ώρες-ώρες αρκετά κουρασμένη… (γέλια). Έχω αποφασίσει να ευχαριστηθώ την εγκυμοσύνη όσο δεν πάει. Να μην πιεστώ πολύ από δουλειά και να προσφέρω την ευκαιρία στο σώμα μου και στον εαυτό μου να το βιώσει όσο πιο συνειδητά γίνεται.

Πέννυ είσαι πραγματικά ένα πολύ όμορφο κορίτσι. Πιστεύεις ότι η ομορφιά έχει να κάνει με το έξω ή το μέσα;

Πιστεύω απόλυτα πως έχει σχέση με το μέσα. Το μυαλό μου πάει πάντα εκεί, στο μέσα. Θα σου πω ένα παράδειγμα που είναι και αστείο. Κάτι φίλες μου μου λέγανε ότι πάνε για μεσοθεραπείες, ότι είναι εξαιρετικές και ότι βλέπουν πολύ καλά αποτελέσματα. Εγώ λοιπόν νόμιζα ότι η μεσοθεραπεία είναι μια θεραπεία που έχει σχέση με το μέσα…. πού να φανταστώ ότι είναι μια μοντέρνα αισθητική παρέμβαση!

Εσύ έχεις κάνει κάτι ανάλογο;

Καμία σχέση, δεν έχω κάνει τίποτα, ούτε στο σώμα, ούτε στο πρόσωπό μου. Όλο και όλο φοράω μια κρέμα ενυδατική, σε παχιά στρώση, γιατί η μαμά μου από πολύ μικρή με απειλούσε ότι το δέρμα μου είναι πολύ ξηρό και θα σπάσει. Φοράω λοιπόν από πολύ μικρή μπόλικη ενυδατική κρέμα! Τίποτα πολύ ακριβό μην φανταστείς. Πρόσφατα χρησιμοποιώ μάλιστα ένα φυτικό προϊόν που είναι και πολύ οικονομικό.

Έχεις κάποιες καλές συνήθειες για την υγεία και την ομορφιά που θέλεις να μοιραστείς μαζί μας;

Ναι, μπορώ να σας πω μερικά «μυστικά» που ακολουθώ και που εμένα με βοηθούν πολύ και τα εφαρμόζω στην καθημερινότητά μου:

Δεν τρώω πολύ κρέας, δεν μου αρέσει, δεν απολαμβάνω την υφή του και γι’ αυτό κρατάω μικρές ποσότητες στην διατροφή μου.

Επίσης, δεν χρησιμοποιώ καθόλου αλάτι στην μαγειρική μου, γιατί πάρα πολλά τρόφιμα έχουν ήδη αλάτι στην σύστασή τους. Στην αρχή τα φαγητά και τα τρόφιμα μου φαινόντουσαν πολύ παράξενα στην γεύση, όμως τελικά το συνήθισα. Πλέον χωρίς αλάτι το κάθε τι έχει την γεύση του και αυτό το απολαμβάνω πάρα πολύ, έχει μια άλλη αίσθηση η τροφή.

Καταφέρνεις να τρως υγιεινά κάθε μέρα με τις υποχρεώσεις της δουλειάς να σε κρατούν πολλές ώρες εκτός σπιτιού;

Σε γενικές γραμμές ναι, γιατί πάντα κουβαλάω μαζί μου φαγητό, δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό. Μέσα στην τσάντα μου μπορεί να έχω από βραστό αυγό, μέχρι φρούτο, τάπερ με φαγητό, καρότα, ότι μπορείς να φανταστείς. Θα κάνω διάλειμμα και θα φάω όποτε νιώθω ότι το έχω ανάγκη.  Φυσικά θα κάνω και την αμαρτία μου, αλλά γενικά θέλω να προσέχω τι τρώω.

Τι άλλο κάνεις για σένα που δείχνει την αγάπη σου για τον εαυτό σου;

Πιστεύω ότι από την ίδια φιλοσοφία προκύπτει και η σχέση μου με τον αθλητισμό και την γυμναστική. Αθλούμαι, γιατί μου αρέσει να περνάω χρόνο με τον εαυτό μου και να τον φροντίζω.

Πάντα κάτι έκανα από γυμναστική, αλλά τα τελευταία χρόνια ανακάλυψα την αναρρίχηση και είμαι τρομερά ενθουσιασμένη. Φυσικά τώρα με την εγκυμοσύνη δεν μπορώ, αλλά μέχρι να μείνω έγκυος είχα περάσει πάρα πολλές ώρες κρεμασμένη σε ένα τοίχο ή σε ένα βράχο σχεδιάζοντας και εκτελώντας την μια κίνηση μετά την άλλη. Είναι καταπληκτικό άθλημα, γιατί σε φέρνει κοντά στην φύση και κοντά στον εαυτό σου. Είναι ένα είδος διαλογισμού και μου προσφέρει πάρα πολλά. Κυρίως όμως εκτόνωση και πνευματική διαύγεια.

Πόσο συχνά πήγαινες για προπόνηση;

Πριν από την εγκυμοσύνη μπορεί να έκανα έως και τρεις προπονήσεις την εβδομάδα. Μάλιστα όταν ξεκίνησα να το βάζω στο πρόγραμμά μου, επειδή όλα τα πράγματα χρειάζονται χρόνο και πειθαρχία, ανησυχούσα ότι δεν θα έχω χρόνο για όλα τα υπόλοιπα, ότι θα χάνω τα ραντεβού μου, ότι δεν θα μπορώ να δώσω χρόνο και στην δουλειά. Όμως διαπίστωσα ότι όταν είσαι σταθερός και ξέρεις τι θέλεις, όλα τα άλλα προσαρμόζονται με φυσικό τρόπο γύρω από αυτό.

Θέλεις να πεις ότι έβαλες προσωπικά όρια;

Ναι, όπως έβαλα όρια που είχαν σχέση με εμένα και τις επιλογές μου, έτσι έβαλα και το όριο που αφορούσε τον χρόνο της προπόνησής μου. Ξεκίνησα λοιπόν να λέω μερικά «όχι δεν μπορώ τότε, γιατί έχω προπόνηση». Όταν αυτό που θέλεις το υποστηρίζεις, τότε όλοι το σέβονται. Και όποιος δεν μπορεί να το σεβαστεί, τότε δεν έχεις και λόγο να τον συμπεριλαμβάνεις στην ζωή σου.

Αγαπάς τα ζώα και την φύση;

Πάρα πολύ και επιδιώκω να τα έχω στην ζωή μου. Στο σπίτι μας έχουμε υιοθετήσει τρία ζωάκια, έναν σκύλο που τρελαίνεται για αγκαλιές, ένα καναρίνι που δεν κελαηδούσε, γιατί δεν είχε την σωστή τροφή και ήταν έτοιμο να πεθάνει και έναν υπέροχο παπαγάλο που μιλάει όλη μέρα! Όπως καταλαβαίνεις ζούμε απίθανα, τραγουδάμε, χορεύουμε και είμαστε μια πολυσυλλεκτική οικογένεια που περιμένει το καινούργιο της μέλος.

Πέννυ εύχομαι με το καλό να υποδεχθείτε το μωρό σας. Να λάμπεις πάντα και να απολαμβάνεις την ζωή!

Ευχαριστώ, και εγώ εύχομαι για όλους αγάπη και ευτυχία.

Συνέντευξη της Κυριακής Ματζάνα
για την Όμορφη Ζωή

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Στην Όμορφη Ζωή είμαστε αφιερωμένοι με πάθος στο σκοπό να ενημερώνουμε τους ανθρώπους για τους δρόμους που υπάρχουν για να βελτιώσουντην ζωή τους.
Στόχος μας να αποτελεί την πρώτη επιλογή για κάθε αναγνώστη που θέλει να διανύσει το ταξίδι της ζωής του όμορφα και με θετικό τρόπο.
Αν θέλεις κι εσύ να συμμετέχεις στην ομάδα μας, σαν αρθρογράφος ή συνεργάτης, στείλε μας μήνυμα στο georgia@omorfizoi.gr
Όμορφη Ζωή Άρθρα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Το δικό οσυ Βίωμα

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας