«Δεν θα τα καταφέρεις».
«Αυτά δεν είναι για σένα, μην προσπαθήσεις καν».
«Για να αποκτήσεις χρήματα πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων».
«Αυτοί που είναι πλούσιοι, δεν είναι τίμιοι άνθρωποι».
«Σιγά μην καταφέρεις εσύ να είσαι μ’ αυτήν/αυτόν!».
«Θες να κάνεις καριέρα στο εξωτερικό; Δεν πας καλά…».
«Εσύ πότε θα ΦΤΙΑΞΕΙΣ τη ζωή σου;».

 

Αν δεν έχει ειπωθεί κάτι τέτοιο ή παρόμοιο σε σας, σίγουρα το έχετε ακούσει να συμβαίνει σε άλλους και, πολλές φορές, με τραγικά αποτελέσματα.

Είναι όλες αυτές οι μικρές φράσεις που ακούμε από μικροί να τριγυρίζουν στον αέρα και να επαναλαμβάνονται και να μπαίνουν και να εγκαθίστανται στο υποσυνείδητό μας και να γίνονται και δικές μας πεποιθήσεις.

Και να αναστέλλουν τη λειτουργία κάθε εξελικτικής διαδικασίας που θέλουμε να πετύχουμε…

Ευτυχώς, για πολλούς από μας, όχι μόνιμα!

Μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη και μένοντας ακόμα σ’ αυτήν την πόλη, αυτό που ηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου είναι: «Τι θα πει ο κόσμος;».

Αυτή η μικρούλα φράση πόση τεράστια δύναμη μπορεί να κρύβει μέσα της;

Πόσο τεράστιο κακό μπορεί να κάνει σε μια ψυχή κι ένα μυαλό που διψάει να είναι ελεύθερο, να εξερευνεί, να δοκιμάζει ακόμα κι αν αποτύχει;

Πόσο βίαια μπορεί να κόψει τα φτερά κάποιου/ας που θέλει να πετάξει έξω απ’ τα όρια της επαρχιακής αυτής πόλης (μόνο σαν παράδειγμα φέρνω την πόλη μου, μπορεί να είναι οποιοδήποτε μέρος);

Και επίσης πόσο μπορεί να περιορίσει το εύρος των δραστηριοτήτων που μπορεί να είναι ικανός/η  κάποιος/α να έχει, μόνο και μόνο για να μην ακούσει απ’ τον μικρόκοσμο της πόλης του αν δεν του «βγει» κάτι, ότι απέτυχε, ότι δεν είναι ικανός/η;

Κάπως έτσι μεγαλώσαμε πολλοί. Και κάπως έτσι μπλοκάραμε οι ίδιοι το μυαλό μας, ώστε να μη τολμάει να σκεφτεί ότι ΑΞΙΖΟΥΜΕ να έχουμε ΟΛΑ αυτά που ονειρευόμαστε, που λαχταράμε. Να μη τολμάει να σκεφτεί ότι ΜΠΟΡΟΥΜΕ να έχουμε ΟΛΑ αυτά που θέλουμε. Να μας κάνει να πιστεύουμε ότι αν τελικά τα αποκτήσουμε, δεν θα είναι με τρόπο τίμιο και κοινωνικά ορθό, γι’ αυτό καλύτερα… άσ’ το μωρέ!

Και μπλοκάραμε το μυαλό μας ακόμα χειρότερα, προγραμματίζοντάς το στην πεποίθηση ότι είμαστε και ευτυχισμένοι, ικανοποιημένοι, πλήρεις, με το να ΜΗΝ έχουμε αυτά που θέλουμε…

Ξέρετε γιατί; Γιατί έχουμε βολευτεί τόσο πολύ στην κατάσταση του «δε βαριέσαι, δεν είναι για μένα αυτά, που να τρέχω τώρα;» που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε (ή δεν θέλουμε) το πόσο καλύτερα θα ήταν στην αντίθετη κατάσταση του «έχω αυτά που θέλω πραγματικά και τα απέκτησα με την δική μου δύναμη και ικανότητα».

Έχουμε βολευτεί σε μια κατάσταση που δεν έχει δημιουργικό κόπο και δράση, αλλά δεν έχει και ικανοποίηση, ευτυχία, ευγνωμοσύνη

Περιοριστική πεποίθηση είναι και η φράση «να σκέφτεσαι πρώτα τους άλλους και μετά τον εαυτό σου… μην είσαι εγωιστής».

Όχι, δεν είσαι εγωιστής/ρια αν σκέφτεσαι πρώτα πώς να είσαι εσύ καλά, χαρούμενος, με όρεξη για ζωή και ικανοποιημένος.

Δεν είσαι εγωιστής/ρια αν κοιτάς πρώτα πώς να φροντίσεις τον εαυτό σου για να μπορείς μετά να φροντίσεις και τους άλλους.

Μπορώ να γράφω για ώρες ολόκληρες γύρω απ’ τις περιοριστικές πεποιθήσεις (limiting beliefs μπορεί να τις έχετε ακούσει), αλλά δεν θα το κάνω…ησυχάστε!

Ειδικά αυτές γύρω από τα χρήματα και την απόκτησή τους, είναι το καλύτερό μου να τις καταρρίπτω!

Αυτό που έχω να πω μόνο, μέσα από τη δική μου εμπειρία, είναι ότι ΝΑΙ…θέλει πολύ δουλειά για να διώξεις από το μυαλό σου αυτά που σε κάνουν να πιστεύεις ότι δεν είσαι αρκετός/η, δεν είσαι ικανός/η, δε σου αξίζει, δεν είναι σωστό, να αποκτήσεις όλα αυτά που επιθυμείς. Όμως όταν επιτευχθεί… το συναίσθημα δε συγκρίνεται με τίποτα!

Οι δυνατότητες που σου ανοίγονται σε κάνουν να πιστέψεις ότι εισέβαλες σ’ ένα καινούργιο σύμπαν!

Οι ευκαιρίες που σου έρχονται και που πλέον τις αρπάζεις, γιατί το ξέρεις ότι τις αξίζεις, είναι αμέτρητες!

Και κάπως έτσι αρχίζεις και νιώθεις ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ/Η!

Τι λέτε λοιπόν; Αξίζει τον κόπο;

Διαβάστε ακόμη: Reiki | Τόσο μεγαλειώδες μέσα στην απλότητά του!

 

Newsletter εγγραφή

 

Αναστασία Ριζοκώστα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας