Της Ιωάννα Φαντζίκη

Πολύ συχνά μέσα από την κλινική μας εμπειρία, συζητάμε με γονείς παιδιών που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού και μας μεταφέρουν τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν μέσα από την καθημερινή διαβίωση εντός του σπιτιού. Ρίψεις και καταστροφές αντικειμένων, τάσεις φυγής, εκρήξεις θυμού χωρίς προφανή αιτία, τοποθέτηση μη βρώσιμων αντικειμένων στο στόμα, είναι μερικές από τις πιο συνηθισμένες συμπεριφορές που συναντάμε σε παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας με ΔΑΦ, και οι οποίες δοκιμάζουν τα όρια και τις αντοχές των γονέων.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, μέσω της συμβουλευτικής διαδικασίας στοχεύουμε όχι μόνο στην δημιουργία ενός θετικού ψυχολογικού κλίματος για τους γονείς και το παιδί, αλλά και στην διαμόρφωση ενός προσωπικού χώρου για το παιδί που θα αποπνέει θαλπωρή, γαλήνη και ηρεμία απομακρύνοντας τα διασπαστικά ερεθίσματα.

Δεδομένου ότι τα αισθητηριακά κανάλια ενός παιδιού με ΔΑΦ είναι πολύ πιο ευαίσθητα από αυτά που αναπτύσσουν τα υπόλοιπα παιδιά, πολλά παιδιά συχνά παρουσιάζουν διαταραχές αισθητηριακής επεξεργασίας. Δυσκολεύονται δηλαδή να διαχειριστούν τις πληροφορίες που λαμβάνουν από το περιβάλλον μέσα από τις αισθήσεις τους όπως είναι λχ, ήχοι, φώτα, αγγίγματα, μυρωδιές κτλ.

Έτσι, είναι πρωταρχικής σημασίας ο προσωπικός χώρος του παιδιού να είναι όσο το δυνατόν απλός, λιτός και χωρίς ιδιαίτερη διακόσμηση. Μπορείτε να βάψετε τους τοίχους σε ένα χρώμα που αγαπά το παιδί (αρκεί να μην είναι έντονο), και καλό θα είναι να είναι άδειοι χωρίς αφίσες, ζωγραφιές και αλλά διασπαστικά για το παιδί ερεθίσματα.

Ακόμη, θα ήταν χρήσιμο το φως του δωματίου να αυξομειώνεται και να χαλαρώνει με την χρήση ενός dimmer διακόπτη σε περίπτωση που το παιδί έχει ευαισθησία και ενοχλείται από το έντονο φως, είτε σε περίπτωση που επιθυμεί να χαλαρώσει και να κοιμηθεί. Επίσης, είναι καλό να υπάρχει κασετόφωνο με χαλαρωτική μουσική, τοποθετημένο σε ψηλό σημείο όπου δεν θα μπορέσει το παιδί να έχει πρόσβαση για να το χαλάσει αλλά θα μπορέσει να υποδείξει στον γονέα ότι επιθυμεί να ακούσει μουσική.

Κατά τον ίδιο τρόπο όλα τα παιχνίδια θα πρέπει να είναι τοποθετημένα σε ράφια ψηλά, επιλέγοντας με αυτόν το τρόπο να δώσουμε ένα παιχνίδι την φορά. Έτσι, το παιδί δεν αποδιοργανώνεται έχοντας τριγύρω του πολλά παιχνίδια (και κατά συνέπεια πολλά διασπαστικά για αυτό ερεθίσματα), καθώς παράλληλα μαθαίνει μόλις τελειώσει με το ένα παιχνίδι να ζητά το επόμενο. Με αυτό τον τρόπο, μαθαίνουμε το παιδί να μας εκφράζει την επιθυμία του για το παιχνίδι είτε λεκτικά είτε δείχνοντας, ενισχύοντας την επικοινωνία και την κοινωνική αλληλεπίδραση. Παιχνίδια σπασμένα, ή φθαρμένα από τα οποία λείπουν κομμάτια συνήθως τα απομακρύνουμε για λόγους ασφαλείας.

Οι κουρτίνες, το χαλί, και τα σεντόνια του δωματίου του παιδιού είναι καλό να είναι μονόχρωμα και χωρίς σχέδια η έντονα μοτίβα που ενδέχεται να προκαλέσουν αισθητηριακή υπερφόρτωση στο παιδί. Το γραφείο του καλό είναι να «βλέπει» προς τον τοίχο προκειμένου να ενισχυθεί η συγκέντρωση του παιδιού στην δραστηριότητα που έχουμε επιλέξει.

Τέλος, ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε παιδιού και σε συνεργασία με εξειδικευμένο εργοθεραπευτή, μπορούμε να τοποθετήσουμε στο δωμάτιο μια κουνιστή πολυθρόνα, μια κούνια χαλάρωσης, φουσκωτή μπάλα (τύπου pilates) και πολλά μαξιλάρια πουφ τα οποία αγκαλιάζουν το παιδί δίνοντας του μια αίσθηση ασφαλείας.

Πηγή: Ειδική Διαπαιδαγώγηση

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Στην Όμορφη Ζωή είμαστε αφιερωμένοι με πάθος στο σκοπό να ενημερώνουμε τους ανθρώπους για τους δρόμους που υπάρχουν για να βελτιώσουντην ζωή τους.
Στόχος μας να αποτελεί την πρώτη επιλογή για κάθε αναγνώστη που θέλει να διανύσει το ταξίδι της ζωής του όμορφα και με θετικό τρόπο.
Αν θέλεις κι εσύ να συμμετέχεις στην ομάδα μας, σαν αρθρογράφος ή συνεργάτης, στείλε μας μήνυμα στο georgia@omorfizoi.gr
Όμορφη Ζωή Άρθρα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ζώντας σαν ξωτικό

Σχολιάστε

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας