Ήταν ένα υπέροχο πρωινό στη Φλόριντα. Ο ήλιος ήταν λαμπρός αλλά όχι δυνατός και η θερμοκρασία ανοιξιάτικη. Τα ανθισμένα λουλούδια ξεκούραζαν τα μάτια μου και το κελάηδισμα των πουλιών ήταν μουσική στα αυτιά μου. Ο καθημερινός μου περίπατος δεν θα μπορούσε να ήταν καλύτερος. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξη μου και την ταραχή που μου προκάλεσε ο εκκωφαντικός θόρυβος που ακούστηκε μερικά τετράγωνα μακριά μου.

 

Πλησιάζοντας στην πηγή του κακού είδα δυο αυτοκίνητα που είχαν συγκρουστεί μετωπικά. Ένα άτομο ήταν ακόμα καθισμένο στη θέση του οδηγού, έτρεμε και δεν έβγαζε άχνα, παρότι δεν φαινόταν με την πρώτη ματιά τραυματισμένο. Η οδηγός του άλλου οχήματος βρισκόταν στο δρόμο και σε κατάσταση πανικού να επαναλαμβάνει ότι θα λιποθυμήσει ανά πάσα στιγμή. Ένα άλλο άτομο φώναζε στον οδηγό που βρισκόταν καθηλωμένος στο αυτοκίνητο και ένα τέταρτο έτρεχε να εγκαταλείψει τη σκηνή του τροχαίου.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν στο ξέσπασμα μιας κρίσης. Είμαι θεραπεύτρια και όχι διασώστης. Δεν αναζητώ τέτοια περιστατικά, αλλά η αλήθεια είναι ότι προκύπτουν στο δρόμο μου αρκετά συχνά. Έχω γίνει μάρτυρας πυρκαγιών, απειλών βίας, απόπειρας αυτοκτονίας και πολλών άλλων. Η ζωή με έχει μάθει πώς να διαχειρίζομαι τις κρίσεις, οπότε εκείνη την ημέρα βρισκόμουν σε ετοιμότητα.

Η αντίδραση των ανθρώπων που είχαν εμπλακεί στο τροχαίο φυσικά και ήταν διαφορετική. Όταν ένα πρόσωπο  βρεθεί σε κρίση, το σώμα του αυτόματα επιστρατεύει τον μηχανισμό επιβίωσης. Πρόκειται για αυτόματες αντιδράσεις που έχουν εντυπωθεί μέσα μας από την παιδική μας ηλικία. Ο μόνος τρόπος να διαγραφούν αυτές, ή να αλλάξουν, είναι μέσω της έντονης εκπαίδευσης σαν αυτήν που κάνουν στο στρατό, την αστυνομία ή την πυροσβεστική.

Δυστυχώς όταν ένα σώμα βιώνει μια κρίση ο μηχανισμός επιβίωσης ή το συμπαθητικό νευρικό σύστημα παίρνει τον έλεγχο. Πρόκειται για ένα σύστημα αντίθετο του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος που μας προτρέπει να ηρεμήσουμε και να χαλαρώσουμε. Τα δύο αυτά συστήματα μαζί απαρτίζουν το αυτόματο νευρικό σύστημα.

Όταν ενεργοποιηθεί το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, ο καρδιακός ρυθμός και η αρτηριακή πίεση επιταχύνονται. Ταυτόχρονα η ροή του αίματος συγκεντρώνεται για βοηθήσει την κίνηση του σώματος, το πεπτικό σύστημα επιβραδύνεται, η αδρεναλίνη απελευθερώνεται και ο εγκέφαλος μπλοκάρει.

Οι τέσσερις πιο πιθανές αντιδράσεις κατά την ενεργοποίηση του μηχανισμού επιβίωσης είναι η σύγκρουση, η φυγή, το πάγωμα ή η λιποθυμία.

Σύγκρουση

Το πρόσωπο που φωνάζει στον έναν από τους οδηγούς είναι ένα καλό παράδειγμα αυτής της αντίδρασης. Η αυτόματη αντίδραση είναι να μπει σε διάθεση επίθεσης απέναντι σε οποιονδήποτε αναστατώνει την ισορροπία του. Μερικές φορές η ανταπόκριση του κλιμακώνεται σε άλλες καταχρηστικές συμπεριφορές, όπως είναι η χειροδικία, το πέταγμα πραγμάτων, ο εκφοβισμός, οι απειλές ή η επίδειξη αδικαιολόγητης εξουσίας. Οι «μαχητές» προσπαθούν να νιώσουν καλύτερα αποκτώντας τον έλεγχο της κατάστασης.

Φυγή

Το πρόσωπο που έτρεχε μακριά από το τροχαίο ολοφάνερα δραπέτευε από το δράμα. Οι άνθρωποι που επιλέγουν τη φυγή δεν μπορούν να διαχειριστούν τις κρίσεις. Αυτή η συμπεριφορά συχνά εκλαμβάνεται ως απουσία ενδιαφέροντος. Στην πραγματικότητα χρειάζονται τη φυγή για να ανασυνταχθούν και να κατανοήσουν τι ακριβώς συνέβη.

Πάγωμα

Η οδηγός στο αυτοκίνητο που δεν μπορούσε να επικοινωνήσει, παρότι δεν είχε τραυματιστεί, ήταν παγωμένη λόγω του συμβάντος. Συχνά, όταν ένα άτομο παγώνει, δεν μπορεί να κινηθεί, να μιλήσει ή να αντιδράσει. Τις περισσότερες φορές μάλιστα έχουν το βλέμμα του ελαφιού που παγώνει μπροστά στο φως των προβολέων ενός αυτοκινήτου. Αυτή η κατάσταση ορισμένες φορές μπορεί να οδηγήσει σε ολιγοήμερη αφωνία μέχρις ότου το άτομο να ανασυνταχθεί και να μπορέσει να μιλήσει ξανά. Για τους απέναντι του όλο αυτό μπορεί να εκληφθεί σαν εγκατάλειψη.

Λιποθυμία

Ο οδηγός έξω από το αυτοκίνητο που διαμαρτύρεται για αίσθημα ζάλης και νιώθει πως θα λιποθυμήσει έχει μια ασθενική αντίδραση. Για το άτομο που την βιώνει, αισθάνεται ότι το σώμα του έχει στραγγίσει από δύναμη και συναισθήματα, ότι σβήνει από στιγμή σε στιγμή. Εάν η λιποθυμία συμβεί, τότε το όλο τραύμα επιτείνεται. Το καλύτερο είναι να λάβει άμεσα τις πρώτες βοήθειες, ώστε να συνέλθει το συντομότερο δυνατό.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω; Ένα άτομο που είναι ήδη εξαντλημένο, αγχωμένο ή έχει μόλις ξεπεράσει ένα τραυματικό γεγονός οδηγείται σε κατάρρευση του νευρικού του συστήματος μπροστά σε μια νέα τραγωδία. Χρειάζονται 36-72 ώρες προκειμένου να συνέλθει κάποιος από την ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι η πιθανή προυπάρχουσα κούραση ή και το αυξημένο άγχος μπορούν να διαφοροποιήσουν την αντίδραση του ατόμου και να καθυστερήσουν την επαναφορά στους φυσιολογικούς ρυθμούς ζωής του.

Συγγραφέας: Christine Hammond, MS, LMHC

Η Christine είναι σύμβουλος ψυχικής υγείας στην πολιτεία της Φλόριντα με 15 χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας. Εργαζεται κυρίως με εξουθενωμένες γυναίκες και τις οικογένειες τους που βιώνουν δύσκολες καταστάσεις με σκοπό την εύρεση λύσεων. Είναι συγγραφέας του βραβευμένου βιβλίου «The Exhausted Woman’s Handbook».

Πηγή: pro.psychcentral.com

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Στην Όμορφη Ζωή είμαστε αφιερωμένοι με πάθος στο σκοπό να ενημερώνουμε τους ανθρώπους για τους δρόμους που υπάρχουν για να βελτιώσουντην ζωή τους.
Στόχος μας να αποτελεί την πρώτη επιλογή για κάθε αναγνώστη που θέλει να διανύσει το ταξίδι της ζωής του όμορφα και με θετικό τρόπο.
Αν θέλεις κι εσύ να συμμετέχεις στην ομάδα μας, σαν αρθρογράφος ή συνεργάτης, στείλε μας μήνυμα στο georgia@omorfizoi.gr
Όμορφη Ζωή Άρθρα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Εναλλακτικές διακοπές
Εναλλακτικές διακοπές

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...




Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.